यतः कालात् परमं कीर्तिम् तत् तीर्थं प्राप्तम्। शुक्लपञ्चम्यां, विशेषतः श्रावणमासे, सहस्रधारायां तीर्थे, पुरुषः स्वर्गं लभते। अत्र, नरश्रेष्ठ, यः श्रद्धया यथाशक्ति तीर्थे स्नानदानं विधिवत् कुर्यात्, स पुण्यं प्राप्नोति। तदा कृष्णद्वैपायनः ऋषिः मधुरं वचनं उदाहरत्। स श्रुत्वा, मम मनः परमं हर्षं प्राप्तम्। पुनः, स तृप्तेन मनसा, अन्यं उत्तमं तीर्थं सत्यम् श्रोतुम् इच्छति। तदा अगस्त्यः उवाच—शृणु, ब्राह्मण, अहं ते अनुत्तमं तीर्थं कथयामि। ईश्वरः स्वर्गद्वारस्य महत्त्वं विस्तारतः वर्णयितुं समर्थः। सहस्रधारात् पूर्वसारयूजलानि आरभ्य, स्वर्गद्वारस्य विस्तारः प्राचीनविद्वद्भिः वर्णितः। सत्यम्, सत्यम्, पुनः सत्यम्—मम वाक्यं कदापि मिथ्या न भवति। सर्वाणि दिव्यभौम तीर्थानि परित्यज्य, अत्र विशेषतः प्रातःस्नानं कर्तव्यम्। स्वर्गद्वारे प्राणीणां जीवत्यागः भवति, द्विज। एतत् मोक्षद्वारं पश्य, यत्र नरः स्वर्गलाभं प्राप्नोति। स्वर्गद्वारम् अति दुर्लभम्—देवानपि न संशयः। स्वर्गद्वारे परमं सिद्धि, परमं गमनम्; सर्वं ध्यानं, अध्ययनं, दानं अक्षयम् भवति। पूर्वजन्मजनितं पापं सहस्रस्य जन्मानां, ब्राह्मणः, क्षत्रियः, वैश्यः, शूद्रः, मिश्रजातिः, कृमिः, म्लेच्छः, अन्यः अपवित्रजातिः, कीटः, पिपीलिकः, सर्वे पशु पक्षिणः, पद्ममालाकाराः, गरुडध्वजपक्षिणः, कामरहितः, कामयुक्तः, तीर्थगतः, ऋषयः, देवाः, सिद्धाः, साध्याः, यक्षाः, मरुत्गणाः—मध्यान्हे अत्र देवगणाः आगच्छन्ति। यः स्वर्गद्वारे उपवासं कृत्वा इन्द्रियजयः प्राप्तः, अन्नदाननिष्ठः, रत्नभूमिदानकर्ता, तत्र सिद्धाः, महात्मानः, ऋषयः, पितरः अपि निवसन्ति। देवदेवः हरिः स्वयं चतुर्विधरूपम् धृत्वा तत्र स्थितः। नित्यः चतुर्मुखः ब्रह्मलोकं परित्यज्य तत्र स्थितः। कैलासवासिन् शिवः अपि तत्र प्रतिष्ठितः। मेरुमन्दरसमानं पापकूटम् अपि अत्र नश्यति। ज्ञानतपोनिष्ठैः, यज्ञकर्तृभिः, ऋषिदेवासुरैः जपहोमपरैर् यः गन्तव्यं प्राप्तम्। काशीस्थाने षट्सहस्रवर्षपर्यन्तं वासफलम्, वाराणस्यां योगयुक्तैः शरीरत्यागफलम्—स्वर्गद्वारे मृतः नरः नरकं न पश्यति। यावन्ति तीर्थानि पृथिव्यां, आकाशे, स्वर्गे च, तानि सर्वाणि अत्र प्राप्तानि। विष्णुभक्तिं प्राप्त्वा, ते पूर्णनिश्चयेन रमन्ति। सर्वथा शक्तिं स्थापयित्वा, तपस्यां स्थिरः, शतशस्त्रविद्धः अपि जीवति, बुद्धिमान्।