विशेषतः शिवः लिङ्गधारिणः अतिव सम्मानयति। ये पूर्वं अपराजिताः आसन्, तैः लिङ्गं परित्यज्य शम्भुना विनष्टाः। तदनन्तरं देवी चिन्तयति—शिवभक्तस्य वधात् उत्पन्नं पापं कथं निवारयामि? तस्याः मनसि निश्चयः—यावत् शम्भुः तुष्टः भवति, तावत् तीर्थयात्रां करिष्यामि। पुण्यतीर्थेषु स्नानं कृत्वा पापशुद्धिं प्राप्स्यामि। तस्याः भयाकुलायाः वचनं श्रुत्वा, शिवधर्मविद् तां सम्बोधितवान्। स पर्वतीपुत्र्याः उवाच—धर्मस्य सूक्ष्मार्थं ये जानन्ति, ते दुर्लभाः। शास्त्रेषु अष्टाविंशति कोटयः वर्णिताः, पंचधा निरूपिताः। तेषु महान् ऋषयः अपि तान् केवलं नमस्कृत्य प्राप्नुवन्ति। तानि पंच महाव्रतानि, शिवमार्गस्य मूलानि। सर्वेषु तेषु, केवलं एकः शक्तिमान् सदा प्राप्तव्यः—शिवः। ये द्वेषरहिताः, शिवभक्ताः, शिवाज्ञां पालयन्ति, तैः महेश्वरः सर्वं दाता सदा पूज्यते। शिवधर्मभङ्क्ताः त्वरितं नाशनीयाः। शिवधर्मभङ्क्तं निर्भयः हन्तव्यम्। यदा शिवधर्मः विनष्टः, तदा शक्तिः साक्षात् उत्पन्ना। हे देवी, स जयितुं न शक्यते, अतः सर्वैः देवैः पूज्यते। शिवभक्तिसम्पन्नानां महर्षीणां शापेन स किल दुःखितः अभवत्। तैः तं शप्तम्—"अयं दुष्टः महिषासुरवत् महिषः भवतु।" स प्रणम्य तान् प्रसादयितुं याचितवान्, शापमुक्तिं प्रार्थितवान्। शिवाज्ञया, महिषरूपे अपि, तस्य विनाशः देवीद्वारा निश्चितः। शिवस्वरूपसिद्धानां अपमानात् कः न दुःखी भवति? सिद्धानां कृपया तव शापमुक्तिः प्राप्ता। शापदोषे उत्पन्ने महिषरूपस्य विनाशे, अरुणाचलाख्यं तेजो लिङ्गं दृष्टव्यम्। महिषरूपे अहंकारवशात्, स परमलिङ्गेन संयुक्तः अभवत्। पूर्वत्र त्रिषु पुरीषु, त्रयः लिङ्गाः रुद्रेण दृष्टाः पूजिताः च। दीक्षा विना दत्तं लिङ्गं विनाशनीयम् इति कथ्यते। कदाचित् भिक्षूणां व्याख्यानैः तस्य विश्वासः उत्पन्नः। तव पद्मपादस्पर्शेन स मुक्तः—न संशयः। तस्य पर्वतस्य दर्शनं परमं प्रायश्चित्तं मन्यते। सर्वदोषनाशाय सर्वतीर्थानि आवाहय। अघमर्षणसूक्तेन लिङ्गं स्नापय। अरुणाद्रिशिवं पूजय, द्रव्यैः सेवाभिः च। एवं शिवार्थपूर्णं ऋषिवचनं श्रुत्वा, जगदधारिणी पार्वती देवताः सम्मान्य तुष्टा अभवत्। गिरिजा शिवभक्तवधभयजं संशयं परित्यज्य, तस्याः चित्ते शान्तिः समभवत्। तदनन्तरं आकाशे मधुरं वाक्यं श्रुतम्। गङ्गा, यमुना, सिन्धु, गोदावरी, सरस्वती—एते नवतीर्थानि अत्र शिलातले सञ्जायन्ताम्।