तदा सा कन्या स्वसखीभिः सह तस्य कण्ठं सस्मितं निरीक्ष्य तिष्ठति स्म। तत्क्षणं गौरी तस्य कण्ठस्थं लिङ्गचिह्नं शीघ्रं गृह्णाति स्म। अद्भुतं तु, तच्चिह्नं पुनः पुनः तस्या हस्तपद्मे स्वयमेव संलग्नं जातम्। एतत् दृष्ट्वा देवी विस्मयेन चिन्तयामास—"किमेतदिति?"। तदा सा अवगच्छति—"एषः शिवभक्तः" इति, ततः सा दुःखेन परिप्लुता बभूव। विचारं विना एव मया शिवभक्तस्य विनाशः आरब्धः इति सा मनसा शुशोच। सा कन्या समीपं गत्वा प्रणिपत्य उवाच—"मया प्रमादात् कृतमिदं कर्म। श्रद्धया धर्मरूपेणापि किञ्चिदधर्मं कृतवती। अविद्यया मया महिषासुरः, शिवभक्तः सन्, हिंसितः। गुरुकृपया सुलभः सन्, शतशः विघ्नैः पीडितः। विशेषतः ये लिङ्गधारिणः, तान् शिवः परमपूजया पश्यति। ये च लिङ्गं परित्यज्यापि अजयाः आसन्, तान् शम्भुना पूर्वं नाशिताः। मया शिवभक्तघातस्य यत्पापं लब्धं, तत्कथं निवारयामि? यावच्छम्भुः प्रसन्नो भवेत्, तावत् तीर्थयात्रां करिष्यामि। पुण्यतीर्थेषु स्नानेन पापमपाकर्तुं प्रयतिष्ये।" एवं सा भयविह्वला देवीमेतदुक्तवत्यां, शिवधर्मविद् तस्यै प्रत्युवाच—"हे गिरिसुते, धर्मस्य सूक्ष्मार्थं जानन्तः दुर्लभाः। शास्त्रेषु अष्टाविंशति कोटयः पञ्चधा निरूपिताः। तेषु अपि महर्षयः वन्दनपूर्वकं तान् लभन्ते। तानि पञ्च महाव्रतानि, शिवमार्गस्य मूलानि। सर्वेषां मध्ये एकमेव सदा सुलभं बलवत्तमं—शिवः। ये अमर्षरहिताः, शिवभक्ता, शिवाज्ञापालनशीलाः, तैः महादेवः सदा पूज्यते, सः सर्वं ददाति। ये शिवधर्मलङ्घिनः, तान् क्षिप्रं नाशयेत्। शिवधर्मलङ्घिनं निःसंशयं हन्तव्यम्। शिवधर्मे विनष्टे, तदा शक्तिः सञ्जायते। अतः स देवैः अपराजितः।" "महर्षिभिः, शिवभक्त्या, स शापेन पीडितः। तैः शप्तः—'एषः दुर्जनः महिषराक्षसवत् महिषः भूत्वा वर्तताम्' इति। स तान् प्रणम्य, तुष्टिं प्रार्थ्य, शापमोचनं याचते स्म। तदा अपि महिषरूपे स्थितस्य तस्य वधः, शिवाज्ञया, केवलं देव्या कर्तव्यः इति निश्चितम्।" "कः नाम न व्यथते, ये सिद्धाः शिवस्वरूपिणः, तेषां अवमाननात्? सिद्धानुग्रहेणैव तव शापदोषः निवृत्तः। यदा शापदोषः उत्पन्नः, महिषरूपस्य नाशः जातः। तदा अरुणाचलाख्यं तेजोमयं लिङ्गं द्रष्टव्यं। महिषरूपेण, मदगर्वितः सः, परं लिङ्गेन संयुक्तः। पूर्वं त्रिषु पुरीषु, त्रयाणि लिङ्गानि रुद्रेण दृष्टानि पूजितानि च। दीक्षावर्जितं लिङ्गं दातव्यं न, तद्विनाशनीयम् इति श्रुतम्। कदाचित् भिक्षुकैः प्रदत्तोपदेशात् सः श्रद्धां प्राप्तवान्। तव पद्मपदस्पर्शेन सः शापात् विमुक्तः—नात्र संशयः।" एवं देवी महिषासुरवधात् उत्पन्नदुःखेन, धर्मस्य सूक्ष्मता, शिवभक्तानां माहात्म्यं, लिङ्गस्य गौरवम्, तथा शापमोचनस्य रहस्यं च श्रुत्वा, पुनः शान्ता बभूव।