ये सर्वे शत्रवः येन त्वया विविधायुधधारिणः संयुज्य पराजिताः, तव प्रसादं विना तेषां बलं क्षणमात्रेण नष्टमभवत्। स तु त्रैलोक्याधिपत्यं प्राप्य, कीर्त्या भूषितः प्रकाशते स्म। ये युद्धे विजयं प्राप्नुवन्ति, तेषां शत्रुभयमपि नास्ति। स देवैः सह गणैः सदा अभिष्टसिद्धये पूज्यते। स्वसैन्येन सह सः सर्वत्र सर्वदा माननीयः। भक्तैः सदा तव पुरतः भक्त्या पूज्यते। तदा वरदा देवी "एवं भवतु" इति उक्त्वा स्वर्गं प्रति प्रस्थितवती। सा देवी मातृगणैः सह तत्र स्थले रक्षणं स्थापयित्वा तस्य संरक्षणाय प्रवृत्ता। सा खड्गच्छिन्नं महिषस्य विकृतं शिरः दृष्टवती। सखीभिः सह कन्या तस्य ग्रीवां निरीक्ष्य तिष्ठति स्म। गौरी शीघ्रं तस्य कण्ठस्थं लिङ्गचिह्नं गृहीत्वा स्वहस्ते स्थापितवती। पुनः तत् चिह्नं स्वयमेव तस्याः करे लग्नमभवत्। देवी विस्मयाकुला "किमेतत्?" इति चिन्तयामास। सा अवगच्छत्— "एषः शिवभक्तः"—इति, दुःखेन सम्पूर्णा अभवत्। विवेकं विना शिवभक्तवधाय प्रवृत्ता अहम् इति सा मनसि चिन्तयामास। कन्या समीपं गत्वा उवाच—"मया प्रमादात् कर्म कृतम्। श्रद्धया धर्मरूपेण किञ्चिदधर्म एव कृतः। अज्ञानात् शिवभक्तं महिषासुरं हिंसितवती। गुरुकृपया सहजमाप्तं सः शतविघ्नैः पीडितः। विशेषतः शिवः लिङ्गधारिणः महतीं पूजां करोति। येन लिङ्गं त्यक्तं, तस्य अपि शम्भुना पूर्वं विनाशः कृतः। शिवभक्तवधजनितं पापं कथं निवारयामि? शम्भुः यावत् तुष्टो न भवति, तावत् तीर्थयात्रां करिष्यामि। तीर्थस्नानैः पापशुद्धिं प्राप्स्यामि।" एवं तस्याः दुःखार्तायाः वचः श्रुत्वा, शैवधर्मविद् ताम् उवाच। "हे गिरिसुते, धर्मस्य सूक्ष्मार्थज्ञाः दुर्लभाः। शास्त्राणि अष्टाविंशतिकोट्यः, पञ्चधा व्याख्यातानि। तेषु, महर्षयः अपि प्रणम्यैव तान् प्राप्नुवन्ति। एतानि पञ्च महाव्रतानि, शिवमार्गस्य मूलानि। सर्वेषु, एकमेव शक्तिमान् सदा साध्यः—शिवः। येषां मनसि द्वेषरहितं, ये शिवभक्ताः, ये शिवाज्ञापालनशीलाः—तेषां महेश्वरः सर्वदा पूज्यः। ये शिवधर्मलङ्घिनः, तान् शीघ्रं नाशयेत्। शिवधर्मलङ्घिनं हिंसनीयम्। शिवधर्मे नष्टे, त्वरितं बलं जायते। देवी, सः न जेतुं शक्यः, तस्मात् सर्वैः देवैः पूज्यते। सः महर्षिशापेन शिवभक्त्या पीडितः। तैः शापितः—'एष दुष्टः महिषरूपं प्राप्नुयात्' इति। सः प्रणम्य तान् तुष्टिं प्रार्थयामास, शापमुक्तिं च याचितवान्।