तदा देवीसिंहः तं महिषासुरं पाणिप्रहारेण ताडयामास। ततः स दैत्यः व्याघ्ररूपं धारयन्, विशालवक्त्रः महाबलः समुपजगाम। तस्य पिङ्गलं शरीरं दीर्घनीलरेखाभिः अंकितं बभौ। स बलवानपि मृग इव त्राणमिच्छन्, पुरतः विमुक्तः अभवत्। तस्मिन्रूपे समागच्छति, देवी तं दीप्तबाणेन प्राहरत्। स बाणः तस्य मुखे लग्नः, रक्तसिक्तः बभूव। पुनः स दानवः गजवपुः समास्थाय शीघ्रं देव्या समीपमागच्छत्। गजेन्द्ररूपेण स यदा अग्रे ययौ, तदा भूमिः तस्य मदेन सिक्ताभवत्। तदनन्तरं शूरः खड्गधारी, कवचपाणिः, अभ्युत्थितः। देवी च, खड्गचक्रदीप्तकरा, तत्र स्थितवती। पुनः स दैत्यः मायया महिषरूपमादत्त। तदा देवानां महर्षीणां च प्रेरणया, गौतम ऋषिः उवाच—"त्वयि सर्वस्य जगतः परं तेजः निलीनम्। किमर्थं त्वया इदं युद्धं प्रवर्तितं, मोहाय केवलम्? त्वं हि हतानां शरीराणि संहरसि। अन्यथा, तव शक्तिं निगृह्य रिपोर्बलमाकर्ष्य, तृणसमं शत्रुं नाशयित्वा, अस्य विध्वंसः सुलभः स्यात्।" एवं प्राचीनकाले देवी तेन उपदिष्टा। ततः देवी स्वकं रूपं प्रकटयामास, यत् बहुपर्वतसन्निभम्। स दैत्यः भग्नः, परिभ्रमन्, रुदन्, गृहीतः, तीव्रं पीडितः अभवत्। त्रिशूलस्य शलेन विद्धस्य तस्य अङ्गेषु रक्तप्रवाहाः स्रवन्ति स्म। ततः तीक्ष्णखड्गेन सा देवी तस्य शिरः छित्त्वा पतयामास। दुर्गायाः, सिद्धगन्धर्वमहर्षीणां स्तुतिभिः, देवेन्द्रः अञ्जलिपुटैः प्रणम्य देवीं स्तौ। "अम्बिके, त्वं भक्तेभ्यः श्रद्धा, भक्तिः, शक्तिश्च। त्वं एव विश्वरूपिणी, नानानामभेदेन कीर्तिता। रिपुं जित्वा हत्वा त्वं, शुभे, विज्ञेया प्रकाश्य च। अपि छिन्नं शिरस्तव जीवन्मिव दृश्यते। त्वद्विजयात् रूपं यत् तिष्ठति, तत् सदा अस्मासु सन्निधत्ताम्। त्रिशूलघण्टाङ्कुशकवचकपालवज्राद्यायुधैः, त्वमेव मातः, अस्माकं सर्वान् शत्रून् विनाशयसि। ये त्वया पराजिताः शत्रवः, विविधायुधधारिणः, तव अनुग्रहे विना तेषां बलं क्षणेन क्षयं याति। त्रैलोक्याधिपत्यं प्राप्तः सः, कीर्त्या शोभितः विराजते। ये युद्धे विजयं प्राप्नुवन्ति, तेषां शत्रुभयम् नास्ति। सः सदा देवैः गणैः च अभिष्टसिद्धये पूज्यते। सः स्वगणैः सर्वत्र सर्वदा पूज्यः। सदा भक्तिभिः तव भक्तैः तव पुरतः पूज्यते। वरदा देवी 'एवं भवतु' इति उक्त्वा स्वर्गं प्रति जगाम। मातृभिः सहितं क्षेत्रपालत्वं स्थाप्य, तस्य रक्षणं कृतवती। सा देवी महिषस्य विकृतं छिन्नं शिरः खड्गेन द्रष्टुम् अगच्छत्।