साक्षात् देवी असुरं कञ्चित् गृह्य नृत्यन्ती अभवत्। तदा तां दृष्ट्वा दर्पयुक्तः असुरः क्रोधाग्निना प्रज्वलितः अभवत्। तस्य दीर्घजिह्वा ज्वलनशिखासमानः पर्वतशिखराणि चाटयामास। स भयानकः गम्भीरः घोरनादेन देवतान् मोहितवान्, तस्य दण्डः अस्पष्टं घूर्णितः। तदा मृत्युसाधनाय त्रिसैन्यबलसम्पन्ना, सिंहे स्थित्वा, भवान्य् अग्रसरति स्म। तस्य कोपात् स असुरः आकाशं महापर्वतवृष्ट्या पूर्णवान्। देवी तां पर्वतवृष्टिं दूरात् महाशरवृष्ट्या प्रत्याहृतवती। तदा दैत्यपतिः पर्वतसारः इव दृढः, आहतः अपि सहनशीलः अभवत्। स तलवारैः, चक्रैः, शूलैः, तोमरैः च आहतः अभवत्। तदा सिंहाकृति भीषणः जीवः, गर्जन्मुखः, प्रकटितः। देवीसिंहः तं पादताडनया आहतवान्। ततः व्याघ्ररूपं धृत्वा, विशालमुखः महाजीवः समीपं आगतः। तस्य पीतवर्णशरीरः दीर्घनीलरेखाभिः चिह्नितः। तदा स पशुरिव उद्धारं याचमानः, अग्रे मुक्तः अपि शक्तिमान् अभवत्। तस्य व्याघ्ररूपे अग्रे आगच्छति, देवी तं तेजोबाणेन आहतवती। तद्बाणः तस्य मुखे स्थितः, रक्तेन सिक्तः अभवत्। तदा दैत्यः गजाकृति धृत्वा शीघ्रं देवीं प्रति आगच्छत्। गजपतिः अग्रसरति, भूमिः तस्य मदेन सिक्तः अभवत्। तदा वीरः खड्गधारी, कवचधारणः प्रकटितः। देवी अपि खड्गचक्रधारिणी, तेजस्विनी, समागता। पुनः मायया असुरः महिषरूपं धृत्वा स्थितः। तदा देवैः महर्षिभिः च प्रेरितः गौतमः ऋषिः उवाच— "त्वयि सर्वविश्वस्य परमजीवनशक्ति स्थितः। किं तवेदं युद्धं आज आज्ञाय, केवलं मोहाय? यतः त्वं हतानां देहान् अपसारयसि। अन्यथा, तव शत्रुं तृणसमं विनश्यन्, स्वशक्तिं संयम्य, शत्रुषक्तिं आकर्ष्य, इदं पुरातनं देवीं उपदिष्टम्।" तदा देवी स्वस्य रूपं बहुपर्वतसमानं प्रकटयामास। असुरः पीडितः, भ्रमन्, क्रन्दन्, गृहीतः, तीव्रं वित्रस्तः अभवत्। तस्य अङ्गानि त्रिशूलाग्रेण विदारितानि, रक्तप्रवाहः निर्गतः। ततः तीक्ष्णखड्गेन देवी तस्य शिरः छित्त्वा। दुर्गां सिद्धाः, गन्धर्वाः, महर्षयः च स्तुतवन्तः; देवाधिपः अञ्जलिं कृत्वा देवीं नमस्कृत्य स्तुतवान्। "अम्बिके, त्वं भक्तिः, श्रद्धा, शक्तिः च पूजकानां। त्वं एकैव विश्वरूपा, अनेकनामभेदैः कथिता। शत्रुं विजित्य, नष्ट्वा, शुभे, त्वं ज्ञेयाऽसि प्रकाश्या च। छिन्नशिरः अपि जीवन् इव दृश्यते। त्वं विजित्य, अस्माकं समीपे सदा स्थितिर् अस्तु।" "त्रिशूलघण्टाङ्कुशकवचकपालवज्राद्यायुधैः, मातः, त्वं पूर्णा, सर्वशत्रून् नाशयसी।