यदा तेषां संवादः प्रवृत्तः, योगिनीगणैः शङ्खध्वनिः कृतः। तदा देवीं भीषणरूपां समागच्छन्तीं दृष्ट्वा तस्य सैन्यं भयाकुलं अभवत्। दैत्यैः सर्वतो दिशि शस्त्रवर्षः प्रवर्तितः। शतकोटिचर्यायुतैः गजैः अश्वैः च समन्वितं महद् सैन्यं अभवत्। मातरः विविधरूपाः, डाकिन्यः च योगिनीगणः, देवीदत्तं अप्रतिरोद्यम् सैन्यं आसन्। देवी सशस्त्रधारिणी, दीप्तिमती, हतदैत्यसमूहैः परिवृता दृष्टा। सा कैलासशिखरात् भूमौ तपः कर्तुं अवतीर्णा। तत्र दुन्दुभिः सत्यवतीति विख्याता, तथा अन्तवती परमेश्वरी अपि अभवत्। चण्डा मुण्डा च देवी द्वारा सृजिता, भीषणदंष्ट्रा, दन्तमणिवलयधारिणी। देवी एकं दैत्यं गृहीत्वा नृत्यं आरब्धवती। तदा अहंकारयुक्तः दैत्यः क्रोधाग्निना ज्वलितः। तस्य दीर्घजिह्वा ज्वलनसदृशी, गिरिशिखराणि लीलया लिलिह्यते। स भीषणगम्भीरनादेन देवांश्च मोहितवान्, तस्य दण्डः अस्पष्टं घूर्णितः। मृत्युकाम्यया भवानी त्रिसैन्यबलसम्पन्ना सिंहे स्थित्वा अग्रे गतवती। तस्य क्रोधेन स दैत्यः आकाशं महापर्वतवर्षेण पूरितवान्। देवी तं दूरात् बाणवर्षेण प्रतिहता। तदा दैत्याधिपः पर्वतसारसदृढः, आहतः अपि स्थिरः अभवत्। स तलवारैः, चक्रैः, शूलैः, भल्लैः च आहतः। तदा सिंहवद्रूपधारी भीषणमुखनादयुक्तः प्रकटितः। देवीसिंहः तं पादताडनं कृत्वा आहतवान्। पुनः व्याघ्ररूपधारी महात्मा विशालमुखः समागच्छत्। तस्य पीतवर्णः शरीरः नीलरज्जुभिः चिह्नितः। स पशुरिव उद्धारमिच्छन्, बलवान् अपि पुरतः विमुक्तः। तस्य रूपे समागच्छन्तं देवी दीप्तबाणेन आहतवती। स बाणः तस्य मुखे स्थितः, रक्तेन सिक्तः। ततः दैत्यः गजरूपं धृत्वा शीघ्रं देवीं प्रति गतवान्। स गजपतिः अग्रे गच्छन्, भूमिः तस्य मदेन सिक्तवती। तदा शूरः खड्गधारी, कवचधारी प्रकटितः। देवी अपि खड्गचक्रधारिणी, दीप्तहस्तया अग्रे स्थित्वा। पुनः मायया दैत्यः महिषरूपं धृत्वा अभवत्। तदा देवैः महर्षिभिः च प्रेरितः गौतमः ऋषिः देवीं प्रति उवाच। "त्वयि सर्वविश्वस्य परमप्राणशक्ति स्थितः। किमर्थं त्वया अद्य युद्धं आरब्धं, मोहाय केवलं? यतः त्वं हतानां देहान् अपसारयसि। अन्यथा, तं शत्रुं तृणसदृशं विनाशयन्ती, स्वशक्तिं संयम्य, शत्रुबलं प्रकटयन्ती। एवं पुरातनकाले देवी गौतमेन उपदिष्टा।" ततः देवी स्वस्य रूपं बहुपर्वतसदृशं प्रकटितवती। दैत्यः तया अभिहतः, भूमौ लुठन्, क्रन्दन्, गृहीतः, तीव्रं कम्पमानः अभवत्।