पूर्वकृतैः कर्मभिः संयम्यमानः अपि जनः कर्मणा एव प्रेर्यते। तद्वत् त्वमपि करुणावचनानि बहूनि वक्तुम् अर्हसि इति गौरी द्वारा उपदिष्टः स ऋषिः कपिमुखः तदा उवाच। सर्वं श्रुत्वा स अपि कोपवेगेन क्षुब्धः अभवत्। ततो दुष्टबुद्धिः सः सर्वबलम् आहूय, यत् कल्पान्तसमये समुद्रचतुष्टयमिव आपूर्यमाणम् अभवत्। तदा गौरी तेषां दैत्यसेनां अद्भुतरूपां दृष्ट्वा, ये एकपादाः एकचक्षुषः एकजङ्घाः लम्बकर्णस्तनाः च आसन्, अवदत्—"एतद् सर्वं मया उपभुज्यते, मम तु तृप्त्यर्थं अपर्याप्तम्। किं तवात्र कर्तव्यम्? त्वम् केवलं तिष्ठ, पश्य च।" एवं वदमानासु योगिनीसैन्यैः शङ्खध्वनिः कृतः। सा देवी भीषणरूपा यदा अग्रे यायिनी दृष्टा, तदा तस्य सैनिकाः कम्पिताः। दैत्याः सर्वतो आयुधवृष्टिं सृष्टवन्तः। शतकोटिरथगजाश्वयुक्तं बलम् अभवत्। मातरः, विविधरूपाः डाकिन्यः योगिनीसैन्यं च तदा तत्र आसीत्। महासुराः देवीकृतस्य दुर्जयस्य सैन्यस्य प्रतिपक्षे स्थितवन्तः। देवी शस्त्रधारिणी, दीप्तिमती, हतानाम् असुराणां मध्ये दृष्टा। या देवी कैलासशिखरात् पृथिव्यां तपः कर्तुं समुपेत्य, तत्र दुन्दुभिः सत्यवतीति विख्याता, अन्तवती च परमा आसीताम्। तया देवी चण्डा मुण्डा च सृष्टौ, भीषणदंष्ट्रौ, दन्तमालाभरणौ। सा देवी कञ्चिदसुरं गृहीत्वा नृत्यन्ती अभवत्। तदा तां दृष्ट्वा दर्पयुक्तः असुरः क्रोधाग्निना दग्धः। तस्य दीर्घजिह्वा ज्वलनार्चिसमा पर्वतानाम् शिखराणि च लिलिह। भीषणगम्भीरनिनदेन स देवतान् मोहितवान्, चण्डदण्डं विचालयन्। मृत्युकामनया भवानी त्रिसैन्यबलसमुज्ज्वलिता सिंहे स्थित्वा अग्रे गतवती। स कोपात् गगनं महाशैलवर्षेण पूरयामास। देवी तं दूरात् बाणवृष्ट्या प्रतिनिवारयत्। प्रहार्यमाणः अपि स दैत्यनाथः पर्वतसारमिव स्थिरः स्थितः। स खड्गचक्रशूलशक्तिभिः प्रहार्यमाणः आसीत्। तदा सिंहवद्रूपधारी भीषणमुखनिनादयुक्तः प्रादुरभवत्। देवीसिंहेन तं पादताडनेन ताडितः। ततः व्याघ्ररूपं विकटमुखं महद्भूतं समुपेत्य, तस्य ताम्रवर्णः दीर्घनीलरेखाङ्कितः कायः आसीत्। स जीवितरक्षणकाङ्क्षीव यद्यपि बलसम्पन्नः, अग्रे विमुक्तः। तदा स व्याघ्ररूपेण अग्रे समागतः, देवी तं दीप्तबाणेन ताडितवती। स बाणः तस्य मुखे लग्नः, रक्तेन सिक्तः। ततः असुरः गजवद्रूपं गृहीत्वा शीघ्रं देवीम् उपाजगाम। स गजपतिः यदा अग्रे गतः, तदा पृथिवी मदेन सिक्ताभवत्। तदा खड्गधारी, शूरवीरः, कवचधारी च उत्पन्नः। देवी अपि खड्गचक्रदीप्तकरा तत्र स्थितवती।