अत्र कालेन कलियुगस्य दुःखं नास्ति, न च असुरैः कापि पीडनाऽपि विद्यते। पूर्वजन्मकृतसुकृतस्य प्रभावात् त्वं महाबलसम्पदं प्राप्तवान्। शिवस्य कृपया, तपसः फलात्, त्वं सम्पदः लब्धवान्। अत्र धर्मनिष्ठानां शिवभक्तानां च नित्यनिवासः अस्ति। त्वं तुलनार्हं राज्यम् अपराजेयबलं च प्राप्तवान्। कन्या पुनः मया दृष्टा, सा विशेषतः शक्तिहीना इति मता। अथवा, विविधयुक्तिभिः वा शिवसम्मतशास्त्रैः वा, त्वं—येन बलस्य गर्वात् सर्वलोकान् विघ्नयति। समग्रबलं सुसज्जितं पुरतः स्थापय। यदा मम शस्त्रेण तव जीवितं सेनया सह छिन्नं भविष्यति—पूर्वकर्मनियन्त्रितः अपि जनः कर्मणा प्रेर्यते। त्वं अपि अनुकम्पायाः बहूनि वचनानि वक्तव्यानि। एवं गौरी द्वारा उपदिष्टः कपिमुखी ऋषिः उवाच। सः अपि सर्वं श्रुत्वा, क्रोधवेगेन कम्पितः अभवत्। तदा, तेन दुष्टचेतसा समग्रसेना आहूता। सा सेनाऽपि कल्पान्ते समुद्रचतुर्भिः उन्नता इव आसीत्। तदा गौरी, दैत्यसेनायाः अद्भुतं रूपं दृष्ट्वा—ते एकपादाः, एकनेत्राः, एकजंघाः, लम्बकर्णस्तनाः च। अहं एतत् सर्वं उपयोजयामि, यत् मम पर्याप्तं नास्ति। किं तव कार्यं अत्र? त्वं केवलं तिष्ठ, पश्य च। तेषां वचनेषु योगिनीगणैः शङ्खध्वनिर्निर्मितः। तां भयङ्कररूपां अग्रे गच्छन्तीं दृष्ट्वा तस्य सैनिकाः—दैत्याः सर्वदिशं शस्त्रवृष्टिं प्रवर्तयन्ति। शतकोटिरथैः, गजैः, अश्वैः च सेनाः आसीत्। मातरः, विविधरूपाः, डाकिन्यः योगिन्यः च तत्र उपस्थिताः। महाअसुराः देवीनिर्मितसेनां, जयेतुं अशक्यां, अभिमुखं अभवन्। देवी दृष्टा, शस्त्रधारिणी, दीप्तिमती, मृतासुरैः परिवृता। यदा सा कैलासशिखरात् भूमौ तपः कर्तुं अवतरति, तत्र दुन्दुभिः सत्यवती नाम्ना, तथा अन्तवती परमेश्वरी। चण्डा मुण्डा च देवी द्वारा निर्मितौ, विकटदंष्ट्रौ, दन्तकङ्कणधरौ। सा असुरं कञ्चित् गृहीत्वा नृत्यं प्रारभते। तदा, तां दृष्ट्वा, अहंकारयुक्तः क्रोधाग्निना दग्धः। तस्य दीर्घजिह्वा ज्वालासमानदीप्तिः पर्वतशिखराणि लिलिहि। भीषणघोरनादेन, देवाः मोहिताः, तस्य दण्डः अस्पष्टं घूर्णितः। मृत्युसंप्राप्त्यर्थं, भवानी त्रिसैन्यबलदीप्त्या सिंहे स्थित्वा अग्रे गच्छति। सः क्रोधेन आकाशं महापर्वतवृष्ट्या पूर्णं कृतवान्। देवी दूरात् बाणवृष्ट्या तं प्रत्याहृतवती। प्रहार्यमाणः अपि, दैत्यपतिः पर्वतसारसमः स्थिरः अभवत्। सः खड्गचक्रशूलतोमरैः प्रहार्यमाणः आसीत्। तदा सिंहवद्रूपः, भयङ्करनादमुखः भूतः प्रकटितः।