देवि, अस्माभिः शिवस्य कर्मणां किञ्चिदपि न ज्ञायते इति देवाः भीतचित्ताः शुभवचनानि उच्चैः उक्तवन्तः। तेषां वचः श्रुत्वा, अहम् तपस्यास्थितः शरणागतान् रक्षामि। उपायेन तं महासुरं आकर्ष्य हनिष्यामि इति निश्चित्य, धर्मक्षेत्रे धर्मभङ्क्तारः पतङ्गवत् विनश्यन्ति इति उक्तवान्। ततः सर्वे देवाः यथागतं निर्भयमनसः प्रमुदितचित्ताश्च प्रस्थिताः। तेषां गमने गौरी पद्मलोचना तत्र स्थितवती। सा देवी दिशासु च रक्तशैलेषु चतुर्षु शृङ्गेषु विचरन्ती दृष्टा। यदा सा कैलासशिखरात् पर्वतान्यवतीर्य, तदा तत्र दुन्दुभिः सत्यवतीनाम्नी तथा चान्याऽनवामिनाम्नी आस्ताम्। तस्याः शिथिलायाः, क्षुत्पिपासया क्लान्तं अतिथिं मोचयेत् इति आज्ञापयत्। सा तदा पर्वतसीम्नि स्थितान् बलिनो वीरान् निर्देशयामास। तपश्चर्यां कुर्वत्याः तस्याः कञ्चिदपि दुःखं न जातम्। दुष्टाः अपि प्राचीनद्वेषं त्यक्तवन्तः। पर्वतसीम्नि द्वयोजनपर्यन्तं ये स्थिताः, तेषां कस्यापि भीरुत्वं नाभूत्, न च भीमसंकेतः दृष्टः। सर्वे सिद्धर्षयः पार्वत्याः स्तुतिं कृतवन्तः। गौरी दिवानिशं घोरं तपः कुर्वती दृष्टा। एवमेव, महाबलः महिषः मृगयां कर्तुं निर्गतः। असुरसेनया सहितः सः बहून् वन्यपशून् अन्वधावत्। केचन धनुष्मन्तः बलिनः सैनिकाः तान् पशून् अन्वधावन्। दितिपुत्राः तान् वधाय अन्विताः। तदा, दुष्टदानवबालैः 'किमेतत्?' इति पृष्टे, 'अत्र प्रविष्टुं न शक्यते, एष ऋषिमण्डलम्' इति प्रतिवचनम् अभवत्। तद्वचनं श्रुत्वा, दुष्टबलिनः दानवाः मायया पक्षिरूपं गृहीत्वा विनीताः तत्राश्रमं प्रविश्य। सा देवी पुनः सर्वऋतुपुष्पैः विभूषिते वने विचरन्ती दृष्टा। तस्याः सौन्दर्यं चारुता च तपस्यामेव प्रतिष्ठिता। तदा, कामार्तः सः वृद्धरूपं गृहीत्वा आश्रमं प्रविवेश। वृद्धः पप्रच्छ—'कस्मिन्नर्थे एषा तपश्चर्या?' इति। 'सः परमबलवान् सुन्दरश्च, न च कस्यापि पक्षपातं करोति' इत्यादि पृष्टम्। तेन अदृष्टपूर्वेण ऐश्वर्येण महद्दानं प्रदत्तम्। पात्रे नवधान्यानि पक्तोदनं च स्थापितम्। अदृष्टधनसम्पदः सहाय्येन कर्म सम्पद्यते इति उक्तम्। तद्वचनं श्रुत्वा, महिषासुरः हसित्वा अब्रवीत्—'शृणु कन्ये तपस्विनि, मम सर्वं धनसम्पदं। अहं महिषः, महावीर्यः, दैत्याधिपः, देवैः पूजितः। अप्रतिमं वीर्यं केवलं मयि अस्ति, बाहुबलात्। मां पतिं गृहाण, एष तपसः फलम्। तपसा अहं विश्वकर्माणं आदौ सृजामि। नवनिधयः मम सदा लभ्यन्ते, ते च मम पार्श्वे सन्ति।