यः दीपस्य ज्वलनं क्षणमात्रमपि अविच्छिन्नं रक्षति, स धर्मनिष्ठो भवति। तस्मिन्नेव क्षणे, एकः हरितः पक्षी समीपस्थे शाखायां आगतः, तत्र निवासं कृतवान्। गाः अपि स्मृतिसन्तानात् प्रवाहितैः धाराभिः सिक्ताः सन्ति, यः तेषां वत्सानां स्मरणे उत्पन्नः। एकः काकः, हविषां ग्रहणाय उत्सुकः, स्वपक्षवायुनाः प्रेरितः, तत्र उपस्थितः। गुहायां मम, मूषकः मणिसंहातिं आकृष्य गच्छति। ऋषयः देवाः चापि छायाप्रदायिनः वृक्षरूपं ग्रहीतुं इच्छन्ति। स्तम्भः, शिखरः, सभागृहः, मण्डपः, सरः च—एते सर्वे वर्ण्यन्ते। मम अग्निलिङ्गं तु मर्त्यैः सदा दुरापं। दृश्येन, स्पर्शेन, ध्यानेन च, सर्वं जगत् मम स्वरूपं भवति। एकैव जगताम् माता नित्यम् यौवनं प्राप्तवती। क्षणमात्रे, तस्य पुरतः, जीवाः इह वासं कुर्वन्ति। सः अनन्तगुणाधारः, इच्छितवरप्रदः साधकानां। तव अभिलषितं प्राप्त्वा, धर्मात्मन्, पुनः शम्भौ शरणं गमिष्यसि। तव तपः न केवलं इच्छाफलं दत्ते, देवाः अपि अन्यहेतुशङ्कया तपः कुर्वन्ति। वयम् अपि तव सहवासे, तव व्रतं अनुवर्तयन्तः, तत्र स्थिताः। एवं अर्थपूर्णं मुनिवचनं श्रुत्वा, सा श्रद्धया अवगतम्। किं अन्यत् तपः कर्तव्यं, यदा तव दर्शनं प्राप्तम्? अहो भूमेः आश्चर्यं, यया स्वर्गात् अपि उत्तमानि दृश्यानि दृष्टानि। शिवकृपया मम अभिलषितं सिद्धम्; आत्मस्थानं प्रकाशितम्। मम देवेन एकत्वं सदा अविच्छिन्नं अस्तु। ततः गौतमस्य सन्निधौ, सा जागरितचित्तया श्रद्धया कर्तुम् उद्युक्ता अभवत्। तस्याः तनुः कोमलः, नेत्रे पद्मसमानौ, उन्नते स्तनयुगलेन उत्तरीयः निर्मितः। अनेकैः योगविधिभिः, विशेषतपःयज्ञैः, सा अद्भुतं योगसिद्धिं प्राप्तवती। विविधेषु तपःकर्मसु निरता, सा तन्वी कदाचित् श्रान्तिं न अनुभवति। गौरीं तपः कुर्वतीं नमस्कृत्य, ते कष्टार्ताः तस्याः शरणं प्राप्तवन्तः। तदनन्तरं, भयग्रस्ताः तं देवीं ऊचुः—“देवि, नो भयमपाकुरु!” तदा तस्यै तेषां भयस्य कारणं दैत्याधिपः इति निवेदितवन्तः। सः सर्वदिक्पालान्, ऐरावतप्रमुखान्, स्वगृहं आनयत्। तत्र स्त्रीभिः सह तान् रमणाय स्थापयामास। अश्वशालायां तस्य, शतसहस्राणि अश्वानां दृश्यन्ते। यमस्य महिषं आनयित्वा, रथस्य योकम् अकारयत्। सर्वाः अप्सरः, स्वसेवायै आहूताः। क्रुद्धः सः, अप्राप्तं वस्तु पुनः प्राप्त्यै विश्रामं न करोति। तस्य आज्ञायाः सम्मानं कृत्वा, अन्यः मार्गः न दृश्यते। एषः दैत्यः सर्वशक्तिमत्सु अपि अजेयवीरः। समुद्रः अपि तस्य शृंगप्रहारात् विदारितः इति कथ्यते। अहंकारवशात्, सः पर्वतान् शृंगाग्रेण उत्थापयति। तस्य अतुल्यं बलं अन्यैः न सह्यते। शिवस्य परमशक्तिः अद्य इह स्त्रीरूपेण दृश्यते। एवं कथा शान्तिमयी, श्रद्धापूर्णा, दिव्यवर्णना च सम्पद्यते।