ये धर्मप्रियः, शिवस्य परिचक्रणं कुर्वन्ति चेत्, तेषां सर्वदा शुभानि जायन्ते। 'क्षि' इति अक्षरेण कर्म क्षीणं भवति, 'ण' इति अक्षरेण मोक्षः लभ्यते। मम परिचक्रणं कृत्वा, सर्वपापेभ्यः विमुक्ताः भवन्ति। क्षणेन, हे साधो, त्रैलोक्यस्य परिचक्रणं पश्यामि। मम परिचक्रणं कृत्वा, पूर्वं त एव नियमे स्थिराः अभवन्। उत्तरायणस्य संधौ, अहं स्वस्यैव परिचक्रणं करोमि। त्रैलोक्यस्य हितार्थं, परिचक्रणं करिष्यामि। परिचक्रणं कृत्वा, पापरहितः पुनः मां प्राप्नोति। गौर्याः संध्याकाले मम परिचक्रणं विधास्यति। एवं देवी ज्योतिरिङ्गं दृष्ट्वा प्रार्थनया कृतम्। उत्तरायणस्य संधौ सा सर्वदेवान् आश्वासयिष्यति। तत्र सर्वदैवतवंशानां समागमः भविष्यति। सर्वजन्मपापसमूहस्य प्रायश्चित्तम् अवाप्नुवन्ति। ततः मम रूपं पूज्य, मनुष्याः स्वार्थसिद्धिं प्राप्नुवन्ति। अहं स्वयम् तेषां पुरतः गत्वा शत्रून् जेष्यामि। प्रत्येकस्य स्थिरनियमः शत्रुनाशः च भविष्यति। मम परिचक्रणं कदापि वाहनस्य माध्यमेन कर्तव्यम् न। एकदा धर्मकेतु राजा यमलोकात् आगच्छत्। क्षणेन अश्वः जातः, गणनाथः देवैः पूजितः। पुनः तं वाहनं गणनाथरूपं दृष्ट्वा, तदनन्तरं शक्रप्रधानाः देवाः विष्णुसहिताः। कश्चिद् सिद्धः, तपःक्षयकाले स्वर्गात् पतितः। मम पदव्रणरक्तं मम स्रष्टारं परिचक्रणं कृतवान्। महान् परिचक्रणपथः शिलाखण्डैः आहतः। कामद्रुमवनान्तरे रत्नशिखरस्थलेषु। यत्र, यः स्वशक्त्या श्रद्धां दर्शयति, स पूर्णः भवति। यद् परमेश्वरः पूर्वं मम कृपया उक्तवान्। यत्र कश्चिद् जालं निबध्नन्, मम कृते जालकृत् विबुधः दृश्यते। कश्चिद् गजः तृष्णया पीडितः, किञ्चित् स्थले मधु विमोचयति। कृमयः मम समीपे पापरहिताः सर्पन्ति। यः दीपस्य ज्वालां क्षणमपि न विघ्नयति। हरितः पक्षी शाखायाम् समीपे आगतः, तत्र निवसति। गाः स्मृतिप्रसूतधाराभिः सिञ्चिताः। काकः, नैवेद्यग्राहणाय उत्सुकः, पक्षवायुना प्रेरितः। मूषकः मम गुहायां रत्नसमूहान् आकर्षति। ऋषयः देवाः च छायाद्रुमरूपं स्वीकर्तुम् इच्छन्ति। शिखरं, शृंगं, मण्डपं, सभां, तडागं अपि। एषः मम अग्निलिङ्गः नित्यं मर्त्यैः अगम्यः। दृष्ट्या, स्पर्शेन, ध्यानेन, सर्वं जगत् मम स्वरूपं भवति। एकैका सर्वलोकमाता नित्ययौवनं प्राप्नोति।