तपसा सर्वतपसां माहात्म्यं अत्र प्रकाशय। मां आज्ञापय—‘शोणाद्रौ, पृथिव्याः अंशे, पूजां कुरु।’ एवं नित्यपूजनसम्पन्नः तदिदं भूमौ प्रकाशय। मां पृथिव्यां विधिपूर्वकं श्रद्धया द्रव्यैः पूजय। भूमौ लिङ्गं त्वया प्रकटयितव्यम्। अहं अस्मिन्पृथिव्यंशे प्रतिष्ठितः; त्वयि परमसन्तुष्टोऽस्मि। तेषु त्वं भूयिष्ठः, शिवपूजां प्रकाशय। अहं करुणासिन्धुं अरुणाद्रीश्वरं विनीतचित्तः पप्रच्छम्—‘कथं अहं अद्य मानुषद्रव्यैः पूजयामि? भगवन्, त्वां उपासितुं के उपायाः, तान् मां उपदिश। करुणासिन्धुः सर्वव्यापी भगवान् मयि प्रणतवति प्रसादं ददौ। भगवन्, शास्त्रविहिताः पूजारूपाः के, तान् मां उपदिश। तपसा अरुणाद्रीश्वरं पूजय। शिवः स्वस्य सूक्ष्मलिङ्गरूपं मम प्रकाशयामास। सर्वावरणसमन्वितं हृदयममृत्युपूर्णमभवत्। शास्त्रविहिताः रूपाणि अदृश्यानि सञ्जग्मुः। करुणामूर्ते भगवन्, प्रभो, त्वां स्वयमहमवेदम्। कः स्तवः, का पूजा, के चात्र पार्षदाः? कथं मानुषाणां त्वत्पूजा नित्यं वर्धते? भगवन्, सर्वमात्मनैव आज्ञापय, प्रसादं कुरु। ततः देवः आगतम् विश्वकर्माणं आज्ञापयत्—‘मम कृते दिव्यमन्दिरं निर्माणय, यत् महारत्नमयं दीप्तिमान्।’ शिवः पूजारक्रमं नानानामभिः कथयामास। पूजार्थं ये पार्षदाः सृष्टाः, तेषां वर्णनं ममापि शृणु। स यः पृथिव्यां सर्वलोकहिताय प्रसिद्धः—सदा त्वं अरुणाद्रीश्वरं पूजय। या अपीतकुचा नाम्ना, सा तस्य स्थलस्य माहात्म्यं धारयति। उत्सवस्य निमित्तं महादेवं पुत्रैः परितः पूजयेत्। सदा मृगपाणिं परशुधरं शान्तवदनं पूजयेत्। स सर्वलोकानां अभयप्रदः, निर्बाधतेजसा युक्तः। सा सर्वाभरणभूषिता, प्रेमरसं वर्धयति। मदोन्मत्तगजं विविधभक्ष्यैः प्रहर्षयति। उत्सवे समीपस्थितां परमशक्तिं पूजयेत्। उत्सवे अमृतेश्वरं पुरतः पूजयेत्। द्वारे नन्दी महाकालश्च आदित्यसङ्काशौ स्थितौ। दक्षिणे मातरः विघ्नहर्तृभिः सहिताः पूज्याः। ईशाने शूलपाणिं स्कन्दं पूजयेत्। मम मन्दिरस्य पूजार्पणानन्तरं दक्षिणामूर्तिं दक्षिणे पूजयेत्। उत्तरदिशि ब्रह्मरूपं, पूर्वे मृगसहितं पूजयेत्। अपीतकुचायाः सर्वशक्तिसमन्वितरूपं पूजयेत्।