अहं हि कदापि पृथिव्यां पर्वतरूपं लिङ्गं न दृष्टवान्। देवेश, तव महद्रूपं त्रिदेवस्वरूपमिव प्रतीयते। अहं तव अद्भुतं लिङ्गं दृष्टवान्, यस्य तत्त्वं त्रय्यात्मकम्, रूपं च त्रिकोणवत्। तत् पृथिव्याः अंशे दृश्यते, यः शोणाद्रिरिति ख्यातः पर्वतः। सः करुणासिन्धुः, नानाविधैः उपायैः सर्वान् भोगान् प्रयच्छति। एतत् देवैः पूज्यमानं सर्वदा सर्वान् वरान् ददाति। संसारभीतं मां शरणागतं भक्तप्रिय, त्रातुमर्हसि। करुणासिन्धो, सर्वाश्रय, शरणागतस्य मम कार्यं सम्पादय। सः स्वं परमं दिव्यं रूपं मह्यं प्रादर्शयत्, उवाच च—"पश्य!"। "मम निवासः सदा अत्र मम समीपे अस्तु। तपसा सर्वतपसां माहात्म्यं अत्र दर्शय। मां आज्ञापय, 'शोणाद्रौ पूजां कुरु', पृथिव्याः अंशे। सततपूजया एतत् भूमौ प्रकाशितं भवतु। विधिपूर्वकं भक्त्या चोपचारेण भूमौ मां पूजय। भूमौ लिङ्गं त्वया प्रकाश्यं भवतु। अहं अस्मिन्नेव भूम्यंशे प्रतिष्ठितः, त्वयि अतीव तुष्टोऽस्मि। तेषु त्वं भूमौ श्रेष्ठः, शिवपूजां प्रकाशय।" अहं विनयपूर्वकं अरुणाद्रिनाथं दयासिन्धुं पप्रच्छम्—"कथं अहं अद्य मानुषोपयोग्यैः द्रव्यैः तम् पूजयामि? भगवन्, येनोपायेन त्वं प्राप्यसे, तं मां उपदिश।" सः सर्वात्मा दयालुः, नमन्तं मां अनुगृह्य, शास्त्रविहितानां पूजानां विविधरूपाणि उपदिशत्। "तपसा अरुणाद्रीश्वरं पूजय," इति उक्त्वा, शिवः स्वस्य सूक्ष्मलिङ्गरूपं दर्शयामास। सर्वावरणैः युक्तं मम हृदयं तृप्तिम् अलभत। शास्त्रविहितानि रूपाणि मम दृष्टेः अदृश्यानि अभवन्। "करुणामूर्ते, प्रभो, स्वामिन्, त्वां स्वयमेव ज्ञातुमिच्छामि। कः स्तवः, का पूजा, के चात्र पार्षदाः? कथं मानुष्या त्वां निरन्तरं यथावृद्धिं पूजयन्ति?" इति अहम् अपृच्छम्। "भगवन्, सर्वं स्वयम् आज्ञापय।" तदा देवः आगतम् विश्वकर्माणम् आज्ञापयत्—"मम दिव्यं मन्दिरं निर्मारय, यत् महारत्नैः प्रकाशते।" तदा शिवः पूजारूपस्य भेदान् नामभिः न्यगदत्। पूजार्थं सृष्टान् ये पार्षदाः, तेषां विषये अपि शृणु। सः, यः पृथिव्यां सर्वलोकहिताय प्रसिद्धः, अरुणाद्रीश्वरं सदा पूजयेत्। या अपीतकुचा नाम्ना तस्य स्थलस्य माहात्म्यं धारयति। उत्सवस्य निमित्तं, महादेवः स्वसुखपुत्रैः परिवृतः पूजनीयः। सः सदा मृगं परशुं च धारयन्, शान्तमुखः। सः लोकान् अभयप्रदः, निर्बाधतेजसा युक्तः। एवं शिवस्य अद्भुतलिङ्गस्य, शोणाद्रौ स्थितस्य, पूजारूपं माहात्म्यं च मया अनुभूतम्।