स्नानव्रतानि, तीर्थानि, तपांसि, वेदाः, यज्ञाः, नियमाश्च — एतानि सर्वाणि धर्मस्य मूलानि सन्ति। तस्यानन्तरं, यदा स सर्वोत्तमः मुनिः वचनं प्रोक्तवान्, तदा पर्वतानन्दिनी तेन श्रुत्वा परमसन्तोषं प्राप। सा तं मुनिं प्रणम्य सस्मितं वाक्यमुवाच— “हे तपोनिधे, त्वं मम साक्षात् तीर्थजालमिव सन्निधत्ते, त्वया समागम्य अहं सम्पूर्णा जाता। किं कारणं यत् भगवान् गिरिशः, तेजस्वी ज्वलनरूपधारी, पुनः अत्र दृश्यते?” ततस्तस्याः प्रश्नानन्तरं स मुनिः कथयामास— “मम गुरुजनैः लिङ्गदर्शनार्थं तीर्थयात्रा कर्तव्या इति आज्ञापितः। अहं रुद्रक्षेत्रं, केदारं, तथा बदरिकाश्रमं गतवान्। तत्रैव प्रमुखानि पुण्यक्षेत्राणि दृष्टानि, तेषु काञ्ची नगरी प्रमुखा। स्थापितलिङ्गानि च स्वयम्भूलिङ्गानि च अहं दृष्टवान्। शिष्यान्सहितः अहं पृथिवीं विचरन् सेवां कृतवान्। तपः यज्ञांश्च कृत्वा अहं देशे देशे पर्यटितवान्। सर्वेषु पुण्यस्थलेषु गत्वा, अन्तेऽहं एतस्मिन्नेव देशे प्राप्तः। अत्र अहं अरुणाद्रिं पर्वतं तत्र स्थितं लिङ्गं च दृष्टवान्। शोनाद्रिस्थितान् भक्तगणान् अपि दृष्टवान्, ये मूलफलाद्याहारं कुर्वन्ति। तदेतत् लिङ्गं प्राचीनकाले ब्रह्मणा दिव्यदृष्ट्या प्रथमं पूजितम्। एवं वेदाः निरन्तरं त्वां, हे अरुणाद्रिनाथ, स्तुवन्ति। त्वं सर्ववेदस्वरूपः, नित्यः, अमृतस्वरूपः च। भक्तवत्सलः, पुनीतः, पुरहरः च त्वं। पृथिव्यां त्वां सम्प्राप्य अन्यः कोऽपि तपः कर्तुं न आवश्यकः। अत्र देवाः अपि तव शरणं गन्तुं सदा कामयन्ते। मया कृतानि सर्वाणि तपांसि तव दर्शनं प्रति फलन्ति। पृथिव्यां लिङ्गरूपं पर्वतं अहं कदापि न दृष्टवान्। हे देवाधिदेव, तव महद्रूपं त्रिदेवस्वरूपतया प्रकटितम्। अहं तव अद्भुतं लिङ्गं दृष्टवान्, यद् त्रिवेदीयम्, त्रिकोणात्मकम्। एतत् पृथिव्याः एकस्मिन्स्थले, शोनाद्रिपर्वत इति प्रसिद्धे, दृश्यते। दयासिन्धुः भगवान् नानाविधानुपायैः सर्वान् भोगान् ददाति। एतत् लिङ्गं देवैः पूजितं सदा सर्ववरप्रदायकम्। संसारभीतः, भक्तप्रिय, त्वां शरणं गतः, मां उद्धर। दयासिन्धो, सर्वाश्रय, शरणागतस्य मम कार्यं पूर्णय। ततः स भगवान् मम पुरतः स्वं परमं दिव्यरूपं प्रादर्शयत्, उवाच च— “पश्य! तव वासः सदा मम समीपेऽत्रैव भवतु। तपसा सर्वतपसां माहात्म्यं अत्रैव दर्शय। शोनाद्रिपृष्ठे भूमेः अंशे पूजनं कुरु इति मां आज्ञापय। सततपूजनयुक्तं लिङ्गं पृथिव्यां प्रकाशितुमर्हसि। श्रद्धया शास्त्रविहितैः द्रव्यैः पूजां कुरु। भूमौ लिङ्गं त्वया प्रकाश्यताम्। अहं अस्मिन्भूम्यंशे प्रतिष्ठितः, त्वयि अत्यन्तं तुष्टोऽस्मि। तेषु त्वं पृथिव्यां श्रेष्ठः, शिवपूजनं प्रकाशय।” एवं स भक्त्या नम्रचित्तः अरुणाद्रिनाथं दयासिन्धुं पप्रच्छ— “कथं अहं अद्य तं मर्त्योपयोग्यैः द्रव्यैः पूजयामि? भगवन्, येन उपायेन त्वां सम्पूजयं तद्वद।