बहुविधैः तपोभिः सः शोनाद्रिनाथं प्रीतवान्। प्रसिद्धाः महात्मानः प्रकाशिताः, किंतु अल्पबुद्धीनां दुर्ग्राह्याः। कथं मानवाः पृथिव्यां सर्वेषां सन्निधिं एकत्र प्राप्तुं शक्युः? त्वं, यस्य अन्तरदीप्तिः गुह्यरूपा, सर्वैः देवैः सह तत्र अगच्छः। अहं च, अरुणगिरौ शम्भुं तपसा पूज्य, दिव्यं विश्वकर्मणा निर्मितं प्रासादं प्राप्तवान्, यत्र विविधाः उत्सवाः संपूर्णाः। अग्रगण्याः ऋषयः धर्मशास्त्राणि विविधानि प्राप्तवन्तः। अहं च शम्भुं पूज्य, यज्ञाग्नौ समर्पणात् उत्पन्नानि तानि प्राप्तवान्। पूर्वकाले, ये राजानः शत्रून् विजित्य राज्यं प्राप्तवन्तः, ते अद्भुतं समृद्धं च शिवलिङ्गरूपं पर्वतं अनुभूतवन्तः, यः पापं नाशयति। सः नमन्तां रक्षणाय योग्यः, स्मरणेन च सर्वजगत्पापं अपाकरोति। कथं सर्वजीवानां शान्तिः अभवत्? कथं पुण्यस्थलानि शुभे अरुणगिरौ उत्पन्नानि? द्वापरे सः सुवर्णपर्वतः, कले पन्नगिरिः अभवत्। कृतयुगे सः बहुयोजनविस्तारितः अग्निमयः आसीत्। शनैः शनैः अरुणनाथः देवैः प्रार्थितः शान्तः अभवत्। ततः गौरी ऋषिं अपृच्छत्—कथं अरुणाचलः शान्तः अभवत्? तस्याः वचनं श्रुत्वा गौतमः प्रत्युवाच। पूर्वकालः, देवाः स्तुतिं कृत्वा यज्ञैः पूजयामासुः। "हे अरुणाचलनाथ, सर्वलोकहितकर, यः ताम्रः रक्तः कपिलः च, सर्वशुभः, ताम्रवर्णाय, रक्ताय, शिवाय परमात्मने नमः। हे देव, तव रूपं सर्वं, चराचरं जगत्। मेघात् नद्यः, धाराभिः वर्षा समृद्धिः अस्तु। अग्निजातानि वारि तव एव, हे परमात्मन्। शीतलः भव, हे महादेव, करुणासिन्धो रक्तगिरिनाथ।" एवं सर्वदेवैः स्तुतः, प्रणतः, भक्तिपूजितः, पुनः नद्यः सरितः च जलसमृद्ध्या प्रवाहितुम् आरभन्त। तथापि, नवसूर्यस्य कोटिभिः ज्वलद्भिः अग्निभिः, विश्वस्य जलानि मुक्त्वा, नद्यः सरितः च प्रवाहिताः। तैः प्रार्थनाबलात् पुण्यस्थलानि सर्वत्र उत्पन्नानि। सः पुण्यस्थलानां उत्पत्तिं कथयितुम् आरब्धवान्। "हे प्रभो, पुण्यस्थलानां उत्पत्तिं सर्वं कथय।" तस्याः वचनं श्रुत्वा पर्वतनाथः पूर्ववृत्तं स्मृत्वा कथयामास। तत्र स्नात्वा इन्द्रः ब्रह्महत्या पापं त्यक्तवान्। दिव्यं ब्रह्मतीर्थं पुनः आग्नेयकोणे उत्पन्नम्। महान् यम्यतीर्थः दक्षिणदिशि यमस्य क्षेत्रे विस्तारयति। महान् नैऋत्यतीर्थः नैऋत्यदिशि प्रकाशते। पश्चिमदिशि वरुणतीर्थं प्रकटितम्। अत्र, वायव्यदिशि वायवीयतीर्थः प्रकटितः।