सर्वं हि यत् तद् दक्षिणतो प्रदक्षिणैः कृतैः सः अतीत्य न शक्यते। अरुणगिरिं पूज्य, तैः नवाङ्गानि प्राप्तानि। शोणगिरिं सेवित्वा सा नासिकां वाणीं च अवाप्तवती। बलीनः भूमिदानप्रवाहस्य विघ्नेन, शुद्धात्मा भास्करनाम्नि पर्वते वसन् एकं नेत्रं प्राप्तवान्। प्रतर्दननाम राजा दिव्यां कन्यां प्राप्तुम् इच्छन् अभवत्। तस्य मन्त्रिणां प्रेरणया, क्षणमात्रेण, कपिमुखं समालभ्य, ततः अरुणनाथस्य कृपया सुन्दरं मुखं प्राप्तवान्। अरुणाचलस्य प्रभोः सन्निधौ, तस्य ज्ञानं दुर्बलम् अभवत्। ततः व्याघ्रमुखं दृष्ट्वा, गन्धर्वपरिचारकाः, हे नारद, तस्य अवमानस्य फलम् उक्तं तस्मै अभवत्। शिवस्य भूमिः सर्वत्र प्रसिद्धा, द्वयोजनपरिमाणा। प्राचीनकाले सप्तर्षयः पृथिव्यां शापदोषेण पीडिताः। तेषां महात्मनां सप्तर्षीणां शापमुक्तिं प्रभासमानः दत्तवान्। शोणाचलस्य समीपे पुण्यं शुभस्थानं दृश्यते। यः कामितवस्तुं काष्ठपात्रे गूढं धारयन्, तृप्त्यर्थं तं तीर्थे काष्ठपात्रे स्थापयामास। शोणाचलम् आगत्य, काष्ठपात्रधारी कथं तत्र अभवत्? सहसा पदं लब्ध्वा, स्वगृहं गतः। स्वयम् आदाय, तं दृष्ट्वा, अरुणगिरिं नमस्कृतवान्। तस्य नेत्रे विस्मयविस्तारिते, शिवभक्ताः महान्। इन्द्रपुत्रः वालिः, प्रभासमानः, उदयाचलस्य शिखरात्, मध्ये स्थितं देवैः पूजितं अरुणगिरिं दृष्ट्वा। पितरः इन्द्रस्य प्रेरणया, शोणगिरिं उपगम्य। नलः, पूर्वं पूज्य, तैः स्वयम् सृष्टाभिः स्त्रीभिः, ये पुरुषाणां प्रियाः, ताः लालयामास। इला, सहसा प्रविश्य, गौरीवनवद् अखण्डितः स्थितवान्। वसिष्ठस्य उपदेशेन, शोणगिरिं विधिवत् पूजितवान्। ततः सोमस्य निर्देशेन, भक्त्या अरुणगिरिं स्मृतवान्। सः तं परमं पदं प्राप्तवान्, यद् अमृताः अपि न गच्छन्ति। मृगेषु जातः योगेन मोक्षं न प्राप्तवान्। पुनः भृगुणा निर्देशितः, शोणगिरिं पूजितवान्। सरस्वती, सावित्री, श्री, भूमिः, तथा नद्यः, तत्र। भास्करः पूर्वदिशि, विश्वामित्रः दक्षिणे। पर्वतेषु द्वयोजनदूरस्थाः सीमाः स्थापिताः। तेषां सीमान्ते स्थितः शोणगिरिपति। तस्य उत्तरशिखरे महान् वटवृक्षः दृश्यते। तस्य विशालच्छाया सदा वृत्ताकारः। तस्य सर्वतोऽष्टलिङ्गानि, अष्टदिक्पालकैः पूजितानि। शम्भुभक्ताः राजानः, ये शङ्करस्य आज्ञां पालयन्ति, तत्र। तत्र महाबकुलवृक्षः अपि, सर्वकामफलप्रदः सदा।