इन्द्रः, देवेशः, अरुणाचलस्य पूजनं कृत्वा, सर्वपापैः विमुक्तः अभवत्। स्वस्थानं पुनः प्राप्तः सः शक्रः, शतसङ्ख्याः अप्सरः परिवृत्य तं सेवितवन्त्यः। सः दिव्यपुष्पवृष्ट्याः मेघान् आज्ञापयत्, यथा पुष्पवर्षेण सर्वं जगत् सिञ्च्यते। तत्र शेषः अपि शिवस्य आज्ञया शोणाचलनाथं सम्यक् पूजयामास। अन्ये च नागाः, गन्धर्वाः, सिद्धाः, अप्सरःसमूहाः अपि तत्र पूजनाय समुपविष्टाः। सर्वे देवाः, दैत्यादीन् निग्रहीतुं यत्नवन्तः, यज्ञाय सज्जीभूताः। हे दीप्तिमन्! त्वष्ट्रा त्वं निर्मितः, सूर्यतेजसा दीप्तमानः। तत्र रथस्य अश्वाः, श्रमपरितः शक्तिहीनाः, अग्रे गन्तुं न शेकुः। प्रकाशमालाभिः भूषिताः किरणवाहिनः, दिवं गन्तुं न अशक्नुवन्। तदा भगवतः स्नेहानुग्रहेण, तस्मै आकाशे मार्गः शुभाश्वैः सह प्रदत्तः। किम् नाम न स्यात्, यः दक्षिणाभिमुखैः प्रदक्षिणैः सम्यक् कृतः? अरुणगिरिपूजनात् ते नवान्गानि प्राप्तवन्तः। शोणगिरिसेवया सा नासिकां वाणीं च अविन्दत्। बलिना दत्तानां पृथिवीदानानां प्रवाहनिरोधेन, सः विशुद्धात्मा भास्कराख्ये गिरीशिखरे वसन् नेत्रं अवाप्तवान्। तत्र प्रतर्दनः नाम राजा दिव्यकन्यां प्रार्थयामास। तस्य मन्त्रिभिः प्रेरितः सः, क्षणमात्रे वानरमुखः अभवत्। ततः अरुणनाथस्य प्रसादेन, सः सुन्दरमुखः अभवत्। अरुणाचलनाथस्य सन्निधौ, सः ज्ञानदौर्बल्येन पीडितः। तदा, गन्धर्वगणानां परिचारकाः व्याघ्रमुखं दृष्ट्वा, हे नारद, तस्य स्वस्यैव अवमानस्य फलं, यथोक्तं, तं प्राप्तम्। एषा शिवस्य भूमिः सर्वत्र प्रसिद्धा, द्वियोगनपरिमितविस्तृता। पुरा सप्तर्षयः पृथिव्यां शापदोषेण क्लेशिताः। तदा सः महात्मा सप्तर्षीन् शापात् मोचयामास। शोणाचलस्य समीपे पुण्यं शुभस्थानं दृश्यते। तत्र यः काङ्क्षितवस्तुं छन्नं काष्ठपात्रे निधाय, पिपासितः सन् तं पवित्रे काष्ठपात्रे तीर्थे स्थापयामास। ततः शोणाचलम् प्राप्तः सः काष्ठपात्रधरः कथं स्वं स्थानं प्राप्तवान्? सः तद् स्वयमेव गृहित्वा, तं द्रष्ट्वा, अरुणगिरिं प्रणम्य स्थातुम् अर्हति। विशाललोचनाः शिवभक्ताः विस्मयेन तं पश्यन्ति। वानरराजः वालिः, इन्द्रस्य सुपुत्रः, उदयाचलशिखरात्, मध्ये स्थितं, देवैः पूजितं अरुणगिरिं अपश्यत्। पितुः इन्द्रस्य प्रेरणया सः शोणाचलम् उपजगाम। नलः पूर्वं पूज्य, स्वयंकृतान् स्त्रियः, येषां मनुष्याणां प्रियाः, ताः संरक्षितवान्। इला, सहसा प्रविश्य, गौर्याः वनवत् अविचलितः स्थितवान्। वसिष्ठेन उपदिष्टः सः शोणगिरिं सम्यक् पूजयामास। ततः सोमस्य निर्देशेन भक्त्या अरुणगिरिं स्मृत्वा, सः परमं पदं प्राप्तवान्, यत् अमराः अपि न लभन्ते। सः योगेन मोक्षं न प्राप, मृगयोनिरेव जातः। एवं पावनं शिवभूमेः माहात्म्यं, अरुणाचलश्च शोणाचलश्च, सर्वैः पूज्ये, सर्वदुःखहरं, सर्वसिद्धिप्रदं च इति।