श्रुत्वा भक्तजनस्य वचनानि वा शिवस्य महिमानं, वेदानां पाठनं यत् पुनःपुनः फलदायकं भवति, तेन अद्य मम सर्वाणि तपांसि फलितानि। शिवस्य शिवायाः च कृपया एषा अद्भुतं महत्त्वं प्राप्तम्। अरुणाचलस्य महत्त्वं पापक्षयहेतुर्भूतम्। अरुणाद्रिसम्बद्धं लिङ्गं यथा प्राचीनकाले प्रकटितं तदा एव प्रादुर्भूतम्। दशकोटिब्रह्माणां अपि अरुणाचलस्य महत्त्वं पूर्णतया वर्णयितुं न शक्यते। इन्द्रः दिशां रक्षका च अष्टसिद्ध्यर्थं तं पूजयन्ति। दिव्यपक्षिणः, देवर्षयः, सिद्धयोगिनः च तं सम्मानयन्ति। एषः शिवः अरुणाचलनाथः सम्पूजितः अस्ति। दूरस्थैः जनैः शोनाद्रिरिति स्तूयमानः अपि मोक्षं ददाति। योगिनः मनसि तं ध्यायन्तः शिवसाक्षात्कारं प्राप्नुवन्ति। अरुणाचलस्य सन्निधौ यत् किंचिद् लभ्यते तत् अक्षयम् भवति। कदा अपि गर्वेन परस्परं जयितुम् इच्छन्तः प्रतिस्पर्धां कृतवन्तः। तदा अग्निमयः रूपः, अनादि, अमध्य, अनन्तः, प्रकटितः। ततः तस्य दीपस्तम्भस्य शीर्षं अधः च द्रष्टुम् इच्छन्तः। तान् अधोमुखान् विलोक्य, करुणासागरः प्रभुः। एवं प्रार्थितः सुरेशः स्थिरलिङ्गरूपं धृतवान्। दिव्यदुन्दुभीनां शब्दैः, अप्सरःगाननृत्यैः च, प्रभुः सर्वेषां ब्रह्माणां मध्ये षण्णवत्यधिकः सर्वश्रेष्ठः अभवत्। एकदा योगिनां तपसां विघ्नं कर्तुम् इच्छन्, सः कन्यां सौन्दर्यगुणसम्पन्नां पद्मलोचनां ददर्श। ब्रह्मा पद्मासनः तां स्पृशितुम् इच्छन्। प्रजापतिः भक्त्या तस्याः प्रदक्षिणां कृतवान्। सा युवती पक्षिणी भूत्वा आकाशे उड्डीनम्। शरणं याचन्ती एषः शोनपर्वते आश्रयम् अगच्छत्। "रक्ष मे, हे अरुणाद्रिनाथ, शरणागतजनाश्रय!" इति प्रार्थयामास। स्थिरलिङ्गात् धनुर्धरः व्याधः प्रकटितः। तं व्याधं पुरतः दृष्ट्वा, तस्य मोहः नश्यत्। ततः शोनपर्वतनाथं शरणदं नमस्कृतवान्। अरुणाचलरूपं, भक्तैः पूज्यं, शम्भुं प्रणम्य। "त्वं विना, हे प्रभो, देहधारिणां असाध्यम् कः साधयितुं शक्नोति? अथवा, हे विश्वात्मन्, जगत्सृष्ट्यर्थं अन्यं ब्रह्माणं सृज।" इति उक्तवान्। करुणामूर्तिः, शशांकशेखरः, प्रत्युवाच। "रागादिदोषाः स्थितप्रभोः कस्यापि बाधकाः न स्युः।" इति। "सर्वदोषनाशाय अग्निलिङ्गं पूजय।" इति च। अरुणाचलदर्शनात् सर्वं क्षणेन नश्यति। एषः अरुणाद्रिः मनुष्याणां सर्वपापनाशकः। "अहम् एव अयं अरुणाद्रिः, केचन तं द्रक्ष्यन्ति।" इति। "महापापक्षयः ज्ञानचक्षुषः प्राप्तिः भविष्यति।