सौभाग्यवती सा भगवती त्वमेव भगवद्भक्तिनिवासिनां तपोवनमिदं स्वयमेव आगता इति मुनिवरस्य सर्ववेदविदः वचनं श्रुत्वा, तस्याः महती कीर्तिः त्वयि एव वर्तते, यः स्वयम् शिवो भगवान्, शिववक्तृकागमवेदविद्या च त्वयि एव पारंगता इति सः मुनिः सस्मार। शिवः अपि उक्तवान्—अत्रैव अहं अरुणाचलाख्येन स्थितः इति। अहं अपि अत्र अरुणाचलस्य सन्निधौ तपोव्रतम् आरब्धवान्। शिवभक्तेन सह संवादः, शिवनामश्रवणं च—एतयोः महत्त्वं परममस्ति। अतः त्वत्तः मम एषः महिमानं श्रोतुमिच्छामि इति सा प्रार्थयामास। तस्याः वाक्यं श्रुत्वा, तपोमयः गौतमः मुनिः प्रत्युवाच—यदविज्ञातं भवति, पुनः पुनः पृच्छ। शिवभक्तवचनैः शिवमहिमश्रवणेन, वेदपारायणस्य यदफलप्रदं तदपि श्राव्यं। अद्य मया कृतं सर्वं तपः फलवत् जातम्। शिवस्य शिवायाश्च कृपया एषः अद्भुतो महिमा मम साक्षात् अनुभूतः। अरुणाचलस्य महिमा पापविनाशनकारणम्। अरणाद्रिसम्भूतं लिङ्गं यथापुरं प्रादुर्भूतम्। दशकोटिब्रह्माणां अपि वाक्यैः अरुणाचलस्य महिमा सम्पूर्णया न वर्णयितुं शक्यते। इन्द्रादिदिक्पालैः अष्टसिद्धिसम्प्राप्तये पूज्यते। विहगैः सुरैः, दिव्यर्षिभिः, सिद्धयोगिभिः च सदा मान्यते। अयं भगवान् शिवः अरुणाचलनाथः सम्पूजितः। शोनाद्रिरिति दूरादपि स्तुतः मुक्ति प्रदाति। ये योगिनः मनसा अरुणाचलमुपासते, ते शिवेन सह ऐक्यं प्राप्नुवन्ति। अरुणाचलस्य सन्निधौ यदप्राप्यते तत् अक्षयं भवति। कदाचित् गर्वेण अन्योन्यं जितुम् इच्छन्तः परस्परं स्पर्धन्ते स्म। तदा तेजोमयः, अनाद्यन्तरूपः, अग्निस्तम्भ इव एकः स्वरूपः प्रादुरभूत्। तस्य स्तम्भस्य शीर्षपादयोः द्रष्टुम् इच्छन्तौ तौ ददृशतुः। तयोः अवनतमुखयोः स्थितयोः, करुणासिन्धुः भगवान् देवाधिदेवः अचललिङ्गरूपं धारयामास। दिव्यदुन्दुभीनिनादैः, अप्सरसां गीतनृत्यैः च, सर्वत्र उत्सवः अभवत्। भूतपूर्वेषु ब्रह्मेषु अपि नवतिः षट् अधिकेषु सः प्रभुः श्रेष्ठः आसीत्। कदाचित् योगिनां तपस्याः विघ्नं कर्तुम् इच्छन्, सः प्रभुः एकां सुन्दरीं गुणसम्पन्नां, पद्मलोचनां ददर्श। ब्रह्मा अपि तां स्प्रष्टुम् इच्छन् दृष्टः। प्रजापतिः भक्त्या तस्याः प्रदक्षिणां कृतवान्। सा कन्या विहगत्वं गत्वा आकाशे उत्पपात्। सा शरणार्थिनी, अस्मिन्नेव शोनगिरौ आश्रयं प्राप्तवती। तदा प्रार्थयामास—रक्ष मां, हे अरुणाद्रिनाथ, शरणागतवत्सल। तदा स्थावरलिङ्गात् धनुर्धरः कश्चन व्याधः प्रादुरभूत्। तं व्याधं पुरतः दृष्ट्वा तस्य मोहः निःशेषतः विनष्टः। ततः सः शोनगिरिनाथं शरणदं प्रणम्य, शान्तिं प्राप।