शंभोर्देवदेवस्य निरवधानसन्तानः अहमेव, इति नूनं। सा तत्र गत्वा घोरं तपः कृत्वा शंभुं तुष्टाव। ततः शीघ्रं तद्भक्तजनान्, ये पादसेवायाम् आसक्ताः आसन्, विसर्ज्य, सा स्वसखीभिः, ये तस्या: सेवायाम् अनुरक्ताः, सदा परिचर्यम् अलभत। अन्तः सा अरुणाचलनाथं तेजस्विनं शान्तमेकं ददर्श। कौतुहलसमन्विता सा अचललिङ्गं प्रणम्य अभवत्। तत्रैव अत्रिः, भृगुः, भरद्वाजः, कश्यपः, अङ्गिराः च, इच्छितवरसिद्ध्यर्थं नित्यं तपः कुर्वन्ति स्म। तत् दिव्यं लिङ्गं 'अरुणाद्रिः' इति विख्यातं, पूज्यते च। पुनः सर्वैः महर्षिभिः सा सत्काराय याचिता। तैः भक्तैः ऋषिभिः निर्दिष्टं स्थानं सा उपागच्छत्। प्रातःकाले समिद्धर्भपलाशफलानि संग्रह्य, सा वनं प्रविवेश। शिष्येभ्यः आज्ञां दत्वा धर्मात्मा सा वनान्तं जगाम। यदा पृष्टं 'कुत्र स ऋषिः गतः?' तदा उक्तम्— 'क्षणेन अत्र प्रत्यागमिष्यति।' ततः तस्य आगमने, आसनार्घ्यपाद्यादिभिः सत्कारः कृतः, मधुरवचनैः च। 'किञ्चित् क्षमस्व पुत्र,' इति सा उक्तवती, अन्ये च तत्र जग्मुः। ततः तद् स्थानं नानारत्नभूषितैः दिव्यप्रासादैः पूर्णम् अभवत्। स दूरात् स्वाश्रमं शतशः दिव्यप्रासादैः दीप्तिमन्तं ददर्श। ज्ञानचक्षुषा स सर्वां गौरीसंमिलनकथां अपश्यत्। ततः तस्य शीघ्रगामिनः शिष्याः यत् सर्वम् अभवत्, तस्मात् श्रुत्वा, स महर्षिः कौतुहलयुतः स्वस्यैव तपःफलमिच्छन् समीपं जगाम। तदा सर्वत्र शिवभक्तिः प्रविवेश, यत् नष्टं तत् पुनः स्थापयितुम् उद्दिश्य। स गौतममृषिं शिष्यैः सहितम् आगच्छन्तं अपश्यत्। तस्य जटाः तीव्रताम्रवर्णाः, पुण्यतीर्थस्नानेन विशुद्धाः आसन्। तस्य विशालललाटं त्रिपुण्ड्रभस्माङ्कितं दीप्तिमान् आसीत्। स रक्तवल्कलधारी, तपसा कृशशरीरः। तस्य वाणी शंभुसन्निकर्षवत् गंभीरश्रीयुक्ता आसीत्। तमात्मानं वृद्धं, शंभुपादसेवायाम् अनन्यचित्तं दृष्ट्वा, स मुनिः अञ्जलिं कृत्वा, जगन्मातरं तामेव अवगच्छत्। 'स्वागतम्, हे गौरी! शुभे, करुणासिन्धो, जगन्माते!' इति स प्राह। 'भो भगवति! यदर्थं सर्वोत्कृष्टं तत् वयं सदा पूजितवन्तः। यदि तव किञ्चित् नास्ति, तर्हि केवलं तव मायाविलास एव। अवशिष्टं त्वद्भूतमायाविलासं मया वक्तव्यम् अस्तु।' 'उपविश, हे विशुद्धे! कुशासनं पवित्रं स्थापितम् अस्ति,' इति तस्य शिष्यैः उत्तममासनं दर्भोपहितं समर्पितम्। स सम्पूर्णभक्त्योपेतः सम्पूर्णार्घ्यादिभिः पूजनं चकार। चन्द्रांशुप्रक्षालितदन्तपङ्क्तिवदनः स प्राह— 'शंभोः भगवतः महिमा अनन्ततेजाः! किमन्यत् अप्राप्तं अस्ति, किं वा इच्छसि? कैलासपर्वतस्य कथा, यत्र त्वं काप्यां तटे तपः कृतवती,' इति।