पुनः तौ अरुणाचलनाम्ना तं प्रार्थयामासताम्। तदा स भगवान् शिवः ताभ्यां प्रोक्तवान्—“यूयं मम भक्ताय महर्षये गौतमाय गच्छत, तं पृच्छत। तत्र अहं स्वं तेजस्विनं रूपं भवद्भ्यां प्रकाशयिष्यामि।” इत्येवं निष्कलस्य शिवस्य वाक्यं श्रुत्वा सर्वे देवाः मुनयश्च तत्रोपस्थिताः, तं सेवितुम् आगताः। तत्र देवाः स्थिरा ऋषयश्च स्थिताः। एतत् स्थानं सर्वपापं नाशयति, सर्वमङ्गलं वर्धयति। अहं च निष्कलरूपं धारयन् अहर्निशं अत्रैव तिष्ठामि। मम पूजनात्, मम पादचरणात्, धर्मरक्षणाच्च, सर्वकामप्रदानेन सा देवी कामाक्षीति प्रसिद्धा जाता। अहं शम्भोः देवेशस्य अनवरोधजः पुत्रोऽस्मि। तत्र गत्वा, तपः कृत्वा, शम्भुं तुष्टाव। ततः शीघ्रं तस्य पादसेवायां संलग्नान् सर्वभक्तजनान् विसर्ज्य, सा सदा स्वसखीभिः सेव्यमाना आसीत्। अन्तः प्रविश्य सा अरुणाचलाधिपतिं तेजस्विनं शान्तं च ईश्वरं ददर्श। कौतूहलपूरिता सा स्थिरं लिङ्गं प्रणम्य दृष्टवती। तत्रात्रिर्भृगुर्भारद्वाजः कश्यपश्चाङ्गिराः च निरन्तरं तपः कुर्वन्तः स्वाभिलषितवरप्राप्तये यतन्ते स्म। एषः दिव्यः लिङ्गः अरुणाद्रिरिति विख्यातः, पूज्यतमः मन्यते। पुनः सा सर्वैः महर्षिभिः सत्काराय प्रार्थिता। तैः भक्तर्षिभिः निर्दिष्टं स्थानं सा जगाम। प्रभाते समिद्दर्भफलादीन् संगृह्य सा वनं प्रविवेश। शिष्यान् उपदिश्य धर्मात्मा सा वनान्तं प्रविवेश। यदा पृष्टं—“क्व मुनिरागतः?” तदा उक्तं—“स क्षणेनात्र प्रत्येत्य।” तदनन्तरं उत्तिष्ठ्य, आसनं पाद्यं अर्घ्यं च दत्त्वा, प्रियं वचनमपि उक्तम्। “क्षणं क्षमस्व पुत्र,” इति सा उवाच, अन्ये तत्र जग्मुः। ततः तद् स्थानं नानारत्नविभूषितैः दिव्यप्रासादैः समाकीर्णम् अभवत्। स मुनिः दूरतः स्वाश्रमं शतशः दिव्यनिवेशनेन शोभितं दृष्टवान्। ज्ञानचक्षुषा स गौरीसमागमं सर्वं अपश्यत्। ततः स्वशिष्यैः शीघ्रगामिभिः सर्वं कृतं श्रुत्वा, स महर्षिः उत्कण्ठया स्वस्य तपसः फलमेकम् एव इच्छन् समीपं जगाम। तस्मिन्नन्तरे सर्वत्र शिवभक्तिः उत्पन्ना, नष्टस्य पुनरुद्धारे प्रवृत्ता। स गौतमं शिष्यसंघेन सह आगच्छन्तं अपश्यत्। तस्य जटाः ताम्रवर्णाः, पुण्यतीर्थस्नानैः शुद्धाः। तस्य ललाटं विशालं, विभूतित्रिपुण्ड्रैः शोभितम्। तस्य वल्कलम् रक्तवर्णम्, तपसा कृशदेहः। स गंभीरया वाचा, शम्भोरिव सन्निधिं दर्शयन्, भाषितवान्। तं महात्मानं वृद्धं शम्भुपादाभक्तिपरं दृष्ट्वा, मुनिः अञ्जलिं कृत्वा, जगन्मातरं तां चिन्तयामास। स स्वागतं कृतवान्—“स्वागतम्, हे गौरी, हे पुण्ये, हे करुणासिन्धो, हे जगन्माते।