कम्पेन स्वेदेन लज्जया स्नेहेन च सख्येन च संयुक्ता सा देवी, तदा दिव्यया वाचा साक्षात् तया संबोधिताभवत्। सा वाणी प्रोवाच—"यत् त्वया सम्यगर्चितं सन्दिलिङ्गं, तस्य कीर्तिः स्थिरा भविष्यति। तपो धर्मपालनं च यद् अत्र त्वया कृतं दृष्ट्वा, अहं तेजस्वरूपं भूमौ समुत्पन्नः। सर्वलोकानां दुष्कृतसंभारं बाधामि। मुनयः सिद्धगन्धर्वा योगिनश्च महात्मानः, पूर्वे ब्रह्मकृष्णयोः युद्धे उभयकुलोत्थितमदरसस्य साक्षात्कारं चक्रुः। तत्र ब्रह्मा हंसरूपं, विष्णुश्च वराहरूपमधत्त। तदा तृप्तः साक्षात् स भगवान् तत्रैव वाञ्छितवरं ददौ। पुनरपि तौ 'अरणाचल' इति नाम्ना तम् प्रार्थयामासतुः। त्वं गच्छ महर्षिं गौतमं मम भक्तमुपास्यं पृच्छ। तत्र ते तेजस्वरूपं दर्शयिष्यामि। एवं शिवस्य निष्कलस्य वचः श्रुत्वा, ततः सर्वे देवा ऋषयश्च तत्रैव समुपाजग्मुः सेवानिमित्तम्। तत्रैव देवाः स्थिरबुद्धयश्च मुनयः स्थिताः। तदर्थं तद् स्थलम् सर्वपापविनाशनं सर्वमङ्गलवर्धनं च अभवत्। अहं निष्कलरूपं नित्यं दिवानिशं तत्रैव स्थितवान्। मम पूजया, मम पदविहारैः, धर्मसंरक्षणेन च, सर्वकामफलप्रदायिनी सा 'कामाक्षी' इति कामेन ख्याता। अहं शम्भोः अनवच्छिन्नः सुतः, देवानां देवोऽस्मि। तत्र गत्वा तीव्रं तपः कृत्वा शम्भुं तुष्टाव। ततः शीघ्रं सम्यग्भक्तजनान् पादसेवकान् विसर्ज्य, सा नित्यं स्वसखीभिः सेविता बभूव। अन्तः सा अरुणाचलनाथं शान्तं तेजस्विनं ददर्श। कौतूहलेन सा अचललिङ्गं प्रणम्य, तत्र अत्रिः भृगुः भारद्वाजः कश्यपः अङ्गिराः च निरन्तरं तपः कुर्वन्तः वाञ्छितवरसिद्धये तिष्ठन्ति स्म। एषः दिव्यलिङ्गः 'अरुणाद्रिः' इति पूज्यः कथ्यते। पुनः सर्वे महर्षयः तां सत्काराय प्रार्थयामासुः। तैः दर्शितं स्थानं सा समुपेत्य, प्रभाते समिध्दर्भफलानि च संकल्य वनं प्रविवेश। शिष्येभ्यः शिक्षां दत्वा धर्मात्मा सा वनान्तं ययौ। यदा पृष्टं 'क्व ऋषिरितः गतः?' तदा उक्तं—'क्षणेनात्र प्रत्यागमिष्यति।' ततश्च जागरणेन, आसनार्पणेन, पाद्येन, अर्घ्येन, मधुरवाक्यैश्च सत्कारः कृतः। 'क्षणमेकं क्षमस्व पुत्र,' इत्युक्त्वा अन्ये तत्र जग्मुः। ततः तद् स्थानं नानारत्नमण्डितैः दिव्यप्रासादैः समाकुलम् अभवत्। स ऋषिः दूरात् स्वाश्रमं शतैः दिव्यविमानैः शोभितं ददर्श। ज्ञानचक्षुषा स गৌरीसंमेलनं सर्वं ददर्श। ततः शीघ्रगामिभिः शिष्यैः यद् यद् घटितं तद् सर्वं शुश्राव।