एवं तत्र स्नानं यथाविधि कृत्वा, पापिनोऽपि प्राणी ब्रह्मलोकवासिनो भवन्ति, यावत्सृष्टिलयः स्यात्। दानं च, यथाशक्ति हविर्दानं चात्र कृत्वा, हे देवश्रेष्ठ, मनुष्यः स्नानात् ममास्मिन्नह्न्युदके समृद्धिम् आप्नोति। एतत्सर्वयज्ञसमं, महापापविनाशनं च। अस्मिन्सरोवरं मम सन्निधिः सदा भविष्यति। अहं च, हे देवाः, प्रतिवर्षं तीर्थयात्रां तत्रैव करिष्यामि। तत्र सुवर्णं दातव्यं, वस्त्राणि च नानाविधानि सदा दातव्यानि। ततः, तं पुण्यस्थानं दृष्ट्वा, हे तपस्विन्, स देवैः सह अदृश्यत। तस्मात्कालात् प्रभृति तत्सरः पृथिव्यां परमाख्यातिं लेभे। सूतः उवाच—एवं उक्त्वा, अगस्त्यः, तपःसम्भारनिधिः, कुम्भसम्भवः, सरयूतीरे ऋणमोचनाख्यं देशं जगाम। तत्र, हे मुनिश्रेष्ठ, सप्तशतानि धनुषां प्रमाणेन ब्रह्मसरो निर्मितम्। तत्र पूर्वं लोमशो नाम महर्षिः आसीत्। स तु तत्र स्नानकर्मणा ऋणमुक्तः, पापविसर्जनं च कृतवान्। पश्यैतस्य पुण्यस्थलस्य महात्मानं—यत्र स्नानादेव प्राणीणां ऋणक्लेशविमोचनं भवति। तत्र त्रिविधं मनुष्याणां ऋणं, लौकिकं पारलौकिकं च, नश्यति। एषः सर्वतीर्थेषु श्रेष्ठः, त्वरितं श्रद्धां जनयति। अतः, अत्र स्नात्वा, यथाशक्ति दानं कर्तव्यं विधिवत्। सुवर्णवस्त्रादीनि च यथाशक्त्या दातव्यानि। अगस्त्य उवाच—एवं पुण्यस्थलस्य माहात्म्यं कथयित्वा, लोमशो महर्षिः तत्र स्थितः। एवं, ऋणमोचनाख्यं तीर्थं वर्णितम्, हे ब्राह्मण, ऋणमोचनतीर्थं सरयूजलस्य पूर्वदिशि स्थितम्। पापमोचनाख्यं तीर्थं द्विशतधनुष्मितं निर्मितम्, तत् त्वरितमुत्पद्यते—अत्र संशयो नास्ति। हे मुनिश्रेष्ठ, तत्र परममाहात्म्यं दृष्टं मया। तत्र नारहरिः नाम ब्राह्मणः, पाञ्चालदेशे जातः, बहूनि पापानि, ब्रह्महत्याादीनि च, अकरोत्। स कदाचित् साधुसंयोगात् तीर्थयात्रायां प्रवृत्तः। स तु पुण्यतीर्थे सुजनैः सह स्नातः। तदा, तस्य शिरसि दिव्यं पुष्पवृष्टिः समभवत्, हे मुनिश्रेष्ठ। तं महदाश्चर्यं दृष्ट्वा, अहम् अपि, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, विस्मितः अभवम्। माघकृष्णचतुर्दश्याम् अत्र स्नानं विशेषपुण्यदायकम्। अन्येषु कालेषु अपि स्नानात् सर्वपापक्षयः स्यात्। पूर्वं तत्र, सरयूजलस्थे पुण्यतीर्थे, सहस्रधाराख्यः, सर्वपापविनाशकः, योगबलात् प्राणं त्यक्त्वा शेषत्वं प्राप्तवान्। तस्य प्रमाणं साढ़त्रिहस्तं, धनुष्प्रमाणेन ज्ञायते। कृष्णद्वैपायनव्यासः पुनः कौतूहलात् पृष्टवान्—तीर्थमाहात्म्यं श्रुत्वा मनसि तृप्तिः न जायते। सहस्रधारातीर्थस्य उत्पत्तिं, महोदयात्, ब्रूहि। पुरातनकाले, रामो रघुकुलेश्वरः, देवकार्यं सम्पाद्य, मनसि निश्चितवान्—“अहं शीघ्रं तत् परित्यक्तुम् इच्छामि।