एवं तव स्वमायाशक्तिं प्रकाशयितुमिच्छसि स्म। आदेशं लब्ध्वा त्वं, हे पार्वति, तत्र समुपजगाम। तत्रैव तपोऽयं कर्तव्यम्, यन्नियोजितं शिवेन, सम्प्राप्तम्। अन्यथा जगत्स्य रक्षणं त्वय्येव प्रतिष्ठितम्, हे विश्वरूपिणि। सा च निजेऽन्तःस्थेऽखण्डे शिवे समाधत्ते ध्यानं कृत्वा। तव परमभक्तानां आचरणं तव एवाचारसमूहः स्यात् इति स्म। तानि वचनानि श्रुत्वा गौरी स्थिरमना बभूव। विविधाभरणानि विसृज्य, रुद्राक्षमालाभिः भूषिता, सा शीघ्रं केशान् जटारूपेण समाकलयत्। मृगैः सह तुष्टिम् आप्नोति, उन्मूलनजीवना बभूव। त्रिः शुद्धकम्पाजले स्नानं कृत्वा, वृक्षारोपणदानातिथिपूजनैः सन्तुष्ट्या च सा वर्तते। ग्रीष्मे पञ्चाग्निमध्ये स्थित्वा, वर्षासु भूमौ शयानास्ति। पुण्यात्मनां महर्षीणां आगमने दर्शनार्थं सा प्रयत्नं करोति। कदाचित् स्वयं कानने कोमलाङ्कुरान् सञ्चिनोति। ततः शुद्धकम्पातटे सा बालुकालिङ्गं निर्माय, विधिवत् रक्तपुष्पचन्दनैः सूर्यं पूजयति। धूपदीपनैः नैवेद्यैश्च भक्त्युपेतया पूजां कुर्वती। तदा शिवः स्वयं अम्बिकां परीक्षितुम् आगतः। तस्मिन् काले महती कम्पानदीप्रवाहः समुपजगाम। "उत्तिष्ठ देवी! महाप्रवाहः सम्प्रसारितः," इति तमुवाच। तद्वचनं श्रुत्वा सा नेत्रौ संयम्य, ध्यानवस्था विचारयति। सा देवी पूजारोधनक्लेशेन चिन्तिता बभूव। शुभस्य निर्विघ्नसंपादनं साधूनां लोके साधारणमस्ति इति सा मनसि न्यवेशयत्। बालुकालिङ्गं तु अतुल्येन प्रवाहेण विलीयेत। अयं प्रवाहः शिवस्यैव मायया सृष्टः इति सा ज्ञातवती। तदा लिङ्गं दृढमङ्कयोरालिङ्ग्य, यथाऽनपसारितं स्यात्, अम्बिका तत्प्रकारेण तद्बालुकालिङ्गं सम्यक् परिष्वज्य तस्थौ। स्तनाग्रस्पर्शेन तत्र चिह्नमुद्भूतम्। नेत्रौ संयम्य, ध्याननिष्ठया, सा केवलं समाधौ स्थित्वा तिष्ठति। कम्पनात् स्वेदात् लज्जया स्नेहेन च लीलया च सा सन्तप्ताभूत्। तदा दिव्यवाणी देहमास्थाय तामुवाच— "एष बालुकालिङ्गः त्वया यः पूजितः, स दीर्घकीर्तिमावहति। तव तपः धर्मपालनं च दृष्ट्वा, अहं तेजोमयं रूपं भूमौ धारयामि। सर्वलोकानां कठिनपापसंघातं बाधे। ऋषयः, सिद्धगन्धर्वा, महायोगिनश्च, पूर्वं ब्रह्मकृष्णयोः युद्धकाले, उभयोः वंशयोः मदोऽभवत्। ब्रह्मा हंसत्वं गतः, विष्णुश्च वराहरूपं धारयामास। तत्र तदा तुष्टः साक्षात् स कामान् वरान् दत्तवान्।