भगवान् एवम् उक्त्वा—“अहं च अपि, निःशेषत्वं प्राप्तः, तव मनसः कमले स्थित्वा वसामि”—इति, सुरेशेन संबोधितं श्रुत्वा देवी सा कर्पां प्रति जगाम। सा च कर्पां, या शुद्धा नदी, मुनिगणैः सदा सेविता, फलपुष्पसमृद्धा, कोकिलकूजननिनादिता, तत्र गता। तस्याः शरीरं कामाग्निना परिवृतं, तपसा कृशं जातम्। विरहदुःखेन च, नगरारेरपि वियोगेन, तस्याः शरीरं शोकविषण्णं बभूव। सा तत्र, रात्रिदिवं, पापापहं तपसा, स्वयमेव, शिवं सम्यग् उपासते स्म। शिववियोगः, मनः कामदेवेन अतिविक्षिप्तं चेत्, कथं सह्यः इति चिन्तयन्ती, सा देवी, शतशः स्तोत्रैः, शिवोपायदर्शनेन, स्वं मनः सान्त्वयामास। “देवि, त्वं शम्भुना सदा अविनाभूता; एवं स्वमायाशक्तिं प्रकाशयितुम् इच्छसि”—इति वाक्यं श्रुत्वा, आज्ञां प्राप्य, पार्वती तत्र समीपं जगाम। “इहैव, शिवेन कल्पितं, कर्तव्यं तपः प्राप्तं; अन्यथा, जगतः रक्षणं त्वयि एव, विश्वरूपिणि, आश्रितम्”—इति चिन्तयन्ती, सा, एकत्वेन स्थितं परमशिवं अन्तः समाधाय, तस्यैव ध्यानं कृतवती। तस्याः परमभक्तानां आचरणं, स्वस्यैव आचारसमूहः इति ज्ञात्वा, गौरी सा वाक्यं श्रुत्वा, स्थिरचित्ता अभवत्। विविधानि भूषणानि अपास्य, रुद्राक्षमालाभिः अलङ्कृताङ्गी बभूव। शीघ्रं च केशान् जटारूपेण विनिवेशयामास। मृगैः सह तुष्टिम् अनुभूय, उन्मूलनवृत्त्या जीवितवती। शुद्धकम्पाजलेषु त्रिविधं स्नानं कृत्वा, वृक्षारोपणेन, दानेन, सर्वातिथिपूजनं च अकरोत्। ग्रीष्मे पञ्चाग्निमध्ये स्थित्वा, वर्षासु भूमौ शयानया, आगतान् पुण्यशीलान् महर्षीन् द्रष्टुं प्रयत्नं अकरोत्। कदाचित् सा स्वयम् अरण्ये कोमलान् शाकान् सञ्चिनोति स्म। शुद्धकम्पातटे, सा वालुकामयं लिङ्गं निर्माय, तत्र सविधिना सूर्यं रक्तपुष्पचन्दनैः पूजयामास। धूपदीपैः, नैवेद्यैः, भक्तिभावेन सह, पूजनं कृतवती। तदा एव, शिवः स्वयम् अम्बिकां परीक्षयितुं तत्र आगतः। तस्मिन् समये, कर्पानद्याः महाप्रवाहः आगच्छन् दृष्टः। तदा कश्चन उक्तवान्—“उत्तिष्ठ देवि! महान् आप्लवः प्रवर्धते”—इति। तं वचः श्रुत्वा, सा नेत्रे निमील्य, ध्याननिष्ठा, चिन्तयामास। सा देवी, पूजायाः विघ्नेन क्लिष्टा, चिन्तयामास—“शिवपूजायाः अनवरोधेन शुभलाभः साधूनां भूमौ सुलभः; किन्तु, वालुकामयं लिङ्गं अतुल्येन आप्लवेन विलयं यास्यति। एषः प्रवाहः शिवस्यैव मायया कृतः”—इति। तदा, सा, लिङ्गं उभाभ्यां बाहुभ्यां दृढमालिङ्ग्य, तद् अचलं कर्तुं यत्नं अकरोत्। एवं निर्देशित्या, अम्बिका तं वालुकालिङ्गं दृढमालिङ्गयामास। तस्याः स्तनाग्रलेखया तस्मिन् लिङ्गे चिह्नं प्रकटितम्। सा, नेत्रे निमील्य, एकचित्तता, ध्यानसमाधिना तत्र स्थितवती।