स्वयमेव आत्मनि स्थित्वा सर्वाणि तपांसि अहं करिष्यामि इति भगवान् संकल्पं कृतवान्। तव पदपद्मस्पर्शेन, तपःदर्शनमात्रेण च, पुण्यकर्मणां क्षेत्रे तव श्रेष्ठत्वस्य निमित्तं सत्कृत्यानि आचर। निःसंशयं तव चित्तं धर्मे दृढं स्थाप्यताम्। त्वमेव हि देवी, सनातनैः वेदैः सर्वमिदं इति निष्कर्ष्यते। या देवी पृथिवीं स्वर्गवत् देवैः पूर्णां करोति, तत्रैव सर्वे देवाः ऋषयश्च वासं कर्तुम् इच्छन्ति। यत्र मानवानां निवसतां कोटिसंख्यकानि पापानि कम्पन्ते। शीतलच्छायया, पुष्पफलैः कोमलसुपल्लवैः च समृद्धा सा भूमिः, विविधैः डाकिनीयोगिनीसंघैः च सदा सञ्चिता। अहं अपि तव मानसपद्मे निरवयवः स्थित्वा तिष्ठामि। एवं भगवता उक्ता सा देवी कम्पां प्रति जगाम। कम्पां तां निर्मलां नदीं, ऋषिसंघैः सेवितां, फलपुष्पसमृद्धां, कोकिलनिनादयुतां च। तत्र सा देवी कामाग्निना परिवृता, तपसा कृशाङ्गी अभवत्। विरहदुःखेन, नगरारिणः (शिवस्य) वियोगेन च संतप्तदेहा, सा तत्र निश्यन्दिवं पापहरं तपः शंभुं प्रति अकेला उपास्ते स्म। शिववियोगः कथं सह्यः, यदि मनः कामेन महता विक्षिप्यते? शतशः स्तोत्रैः, उपायैः, शिवदर्शनैः च देवी स्वं मनः सान्त्वयति। हे देवी, त्वं शंभुना सदा अविनाभाविनी। एवं स्वमायाशक्तिं प्रकाशयितुम् इच्छसि। आज्ञां लब्ध्वा त्वं पार्वति, तत्र सम्प्राप्तवती। शिवेन कल्पितं तपः अस्मिन्नेव स्थले प्राप्तम्। अन्यथा, जगतः रक्षणं त्वयि एव प्रतिष्ठितम्, हे विश्वरूपिणि। एकीभूतं परं शिवं अन्तःस्थितं चिन्तयन्ती, तव प्रमुखभक्तानां आचरणं स्वयं तव आचारसमूहः इति। तानि वाक्यानि श्रुत्वा गौरी स्थिरचित्ता अभवत्। नानाविधानि भूषणानि विसृज्य, रुद्राक्षमालाभिः भूषिता। शीघ्रं जटाजूटं कृत्वा, मृगैः सह तुष्टिम् अनुभूय, उन्मूलनजीविका आसीत्। कम्पायाः शुद्धजलैः त्रिस्नानं कृत्वा, वृक्षारोपणदानातिथिपूजनैः पुण्यं संचितवती। ग्रीष्मे पञ्चाग्निमध्ये स्थित्वा, वर्षास्वधः शयानत्वं च आचरति। पुण्यसज्जनऋषीन् द्रष्टुं तत्रागतान् सदा समुपैति। कदाचित् स्वयं वनात् कोमलपल्लवान् सञ्चिनोति। कम्पातटस्य शुद्धे स्थले सन्दिलिंगं निर्माय, विधिवत् सूर्यं रक्तपुष्पचन्दनैः पूजयति। धूपदीपनैः नैवेद्यैः भक्तिभावेन च पूजनं कृत्वा, ततः स्वयं शिवः अम्बिकां परिक्षितुं प्रादुरभवत्। तदा कम्पानदी महाप्लवेन समुपजात।