निरविचारम् त्वया कृतम्, हे साध्वी, येन लोकनाशः अभवत्। तस्यां स्थितौ, शिवः उवाच – "अहं अपि संहारे सर्वलोकान् संहरिष्यामि। त्वदृते अन्यः कः इदं दोषयुक्तं कर्म कुर्यात्?" शम्भोः वचनं शृत्वा सा देवी धर्महानिभयेन उद्विग्ना अभवत्। ततः प्रभुः, करुणानिधिः, प्रसन्नचित्तः, देवीम् उवाच – "कः प्रायश्चित्तविधिः अत्र ते, या मम स्वरूपा अस्ति? वेदाः, स्मृतयः, यज्ञविधयः, शास्त्राणि, विद्वांसः – सर्वे पूज्यायाः देव्याः, लोकसृष्टिकामायाः, अभिन्नाः इति ज्ञेयाः। अतः, तव प्रायश्चित्तम् लोकस्वभावानुसारं विधास्ये। यदि स्वामी न आज्ञायते, तदा तेन आश्रितैः त्याज्यः। अहं एव आत्मन्येव सर्वाणि तपांसि करिष्यामि। तव पद्मपादस्पर्शेन, तपस्याः दर्शनात् अपि, कर्मभूमौ तव श्रेयसः अर्थं, पुण्यकर्माणि कुरु। धर्मे तव चित्तं दृढं भवतु – अत्र न संशयः। त्वमेव, हे देवी, सनातनवेदैः सर्वं इदं उच्यते। या देवी पृथिवीं सुरैः पूर्णां स्वर्गवत् करोत्, तत्र सर्वदेवाः ऋषयः च नित्यं वासं इच्छन्ति। यत्र, तत्र वसतां मर्त्यानां, कोटिसंख्या पापानि कम्पन्ति। शीतलच्छायासम्पन्ना, पुष्पफलकलिकाभिः पूर्णा, विविधदाकिनीयोगिनीसंघैः युक्ता, तत्र अहं अपि निरवयवः सन् तव मानसपद्मे वसामि। एवं सुरेशेन उक्ता सा देवी कम्पायां गतवती। कम्पा, या शुद्धा नदी, ऋषिसंघैः सेविता, पुष्पफलैः पूर्णा, कोकिलानां निनादैः गुंजितवती। तत्र देवी, कामाग्निना परिवेष्टिता, तपसा कृशा अभवत्। विरहदुःखेन, पुरीशत्रोः वियोगात्, तस्या देहः तृष्णया शोकस्य च पीडितः अभवत्। सा तत्र, दिनरात्रम्, पापनाशिनी तपसा, स्वयमेव, ईश्वरम् उपासितवती। शिववियोगः कथं सह्यः, यदा मनः कामेन महतीं विक्षां प्राप्नोति? शिवदर्शनैरुपायैः, शतशः स्तोत्रैः, देवीम् आश्वास्यते। "हे देवी, त्वं शम्भुना नित्यं अभिन्ना। अतः, स्वमायाशक्तिं प्रकाशयितुम इच्छसि। आज्ञां प्राप्य, हे पार्वति, त्वं आगच्छ। अत्र तपः कर्तव्यम्, शिवेन कल्पितम्। अन्यथा, विश्वरक्षणे त्वं जगदात्मा आश्रिता। एकीभूतं शिवं, परमं चिन्तयन्ती, आत्मनि स्थितवती। तव भक्तश्रेष्ठानां आचारः तव एव आचारसमूहः।" एवं वचनं शृत्वा गौरी, चित्ते स्थिरा अभवत्। विविधाभरणानि त्यक्त्वा, रुद्राक्षमालाभिः अलंकृता। शीघ्रं जटारूपं केशं कृत्वा, मृगेषु तुष्टिम् प्राप्य, उन्मूलनजीवना अभवत्।