शिवाय नमः, परमात्मने, सर्वलोकसृजते, प्रणामाः। एकैव अद्वितीयशक्ति, अपृथग्भूता, शिवरूपधारिणी अस्ति। भगवन्, सा तव अर्धं, तव स्वरूपं शिवशक्तिसारसम्पन्नं इति। तव लीलया, जगत् महाप्रलयकाले लयमुपैति। केवलं निमेषार्धेन, त्वं सर्वतेजांसि संहरसि। अतः, करुणामूर्ते, नित्यसदाशिव, अनुग्रहं कुरु। भक्तसिद्धानां वचांसि श्रुत्वा, देवी हरस्य नेत्रावरणं अपासरत्। ततः, नम्राः सिद्धाः पप्रच्छुः—'कियत्कालः गतः?' तदा, दयामूर्तिः प्रभुः, प्रियाम् दृष्ट्वा, स्मितं अकुरुत्। 'विचारं विना, त्वं निरपराधा, लोकविनाशं कृतवती। अहं अपि, प्रलयकाले, सर्वलोकान् संहरिष्यामि। त्वद्वत्, अन्यः कः दोषार्हं कर्म कर्तुं शक्नुयात्?' शम्भोः वचनं श्रुत्वा, सा धर्महानिभयेन व्याकुला अभवत्। तदा, प्रभुः, प्रसन्नचित्तः, करुणानिधिः, वचनम् उवाच—'किम् अत्र प्रायश्चित्तं ते, या मम एव रूपम्?' वेदाः, स्मृतयः, विधयः, शास्त्राणि, मनीषिणः—सर्वे पूज्यायाः देव्याः, जगत्सृजायाः, अभिन्नाः इति मन्यन्ते। अतः, तव प्रायश्चित्तं लोकस्वभावानुसारं विधास्ये। यदि स्वामी न आज्ञाप्यः, तदा तेन आश्रितैः त्याज्यः। अहं एव, आत्मन्येव स्थितः, सर्वतपांसि करिष्यामि। तव पद्मपादस्पर्शेन, तव तपस्याः दर्शनात् अपि, तव कर्मभूमौ प्रधानत्वाय, पुण्यकर्माणि कुरु। तव मनः धर्मे दृढं भवतु—नात्र संशयः। त्वमेव, हे देवि, नित्यवेदैः सर्वमिदम् घोषितम्। या देवी पृथिवीं देवैः पूरितवती, स्वर्गवत्, सा। सर्वे देवाः, ऋषयः, तत्र निवासं नित्यं कामयन्ति। यत्र, तत्र निवसतां मर्त्यानां, कोटिसंख्या पापानि कम्पन्ते। शीतलच्छायासम्पन्ना, पुष्पफलपल्लवयुक्ता, विविधदाकिनीयोगिनीसंघैः सेविता। अहं अपि, निरवयवः भूत्वा, तव मनःपद्मे वसामि। इति देवेशेन उक्ता, देवी कम्पां जगाम। कम्पायाः, शुद्धनदीः, यत्र ऋषिसंघाः बहुलं संचरन्ति। फलपुष्पसमृद्धा, कोकिलरवमण्डिता। कामाग्निना शरीरं आवृत्य, तपसा कृशा अभवत्। विरहदुःखेन, पुरारिप्रवियोगात्, तया शरीरं तृष्णया क्लिष्टम्। सा तत्र, अहर्निशं, पापहरं तपः कृत्वा, प्रभुं पूजयामास। शिववियोगः कथं सह्यः, यदा मनः कामेन अतिव्यग्रं भवति? शतशः स्तोत्रैः, उपायैः, शिवदर्शनेन, सा देवी सान्त्विता। हे देवि, त्वं शम्भुना सदा अपृथग्भूता इति।