सा देवी, क्रीडया जिज्ञासया च, शम्भुं छादयित्वा, "किमेतत्?" इति विचिन्तयामास। तस्याः क्रीडया घोरं तमः दीर्घकालं समुत्पन्नम्। देवीक्रीडया जातं तमः लोकविनाशकारि अभवत्। प्रकाशः गतिसून्यः शून्यताम् आपद्य विनष्टः। जीवाः न अवशिष्टाः, केवलं अव्यक्तं तिष्ठति स्म। यः तपसा चेतनां पुनः प्राप्तवान्, तेषां मध्ये विचारः उत्पन्नः। सर्वात्मा भगवान् अपि न त्वरितवान् कालं। एवं त्रिलोके प्रकाशहीना अभवत्। तपसा उत्पन्ना देवाः, राज्यं प्राप्ताः, तेषां गती का? इति चिन्तयन्तः, ज्ञानचक्षुषा निरीक्षन्ते स्म। तदा ते प्रणम्य शिवं जगत्कर्तारं परमात्मानं नमस्कुर्वन्ति। एकैका शक्तिः, शिवरूपा, अविनाभाविनी, तस्यैव रूपं धारयति। "हे प्रभो, सा तव अर्धं, शिवशक्तिसाररूपा तव रूपा," इति तं वदन्ति। "तव क्रीडया, कालान्ते जगद्विलयः सम्पद्यते। तव नेत्रार्धमिमीलनेन, सर्वतेजांसि त्वं संहरसि। अतः, दयासागर, अनन्तसदाशिव, कृपां कुरु।" भक्तानां सिद्धानां वाक्यं श्रुत्वा, सा देवी हरस्य नेत्रयोः आवरणं अपाकरोति। ततः, प्रणम्य सिद्धाः पृच्छन्ति, "कियत्कालः गतः?" तदा भगवान्, दयानिधिः, प्रियां विलोक्य, स्मितमकरोत्। "अविचार्य, हे बालिके, त्वया कृतं लोकविनाशाय। मया अपि कालान्ते लोकसंहारः भविष्यति। त्वदृते अन्यः कः दोषयुक्तं कर्म कुर्यात्?" इति वदति। शम्भुवचनं श्रुत्वा, सा धर्महानिभयेन सशङ्का अभवत्। तदा भगवान्, मनः शान्तं कृत्वा, दयानिधिः, भाषते स्म। "तव कः प्रायश्चित्तविधिः, यः मम एव रूपम्? वेदाः, स्मृतयः, कर्मविधयः, शास्त्राणि, मनीषिणः—सर्वं पूज्यायाः देव्याः अभिन्नं मन्यते, या लोकसृष्ट्यै इच्छति। अतः, तव प्रायश्चित्तं लोकस्वभावानुसारं विधास्ये। यदि स्वामी न अनुकरणीयः, तदा तेन आश्रिताः त्याज्याः। अहं केवलं आत्मनि स्थितः, सर्वं तपः करिष्यामि। तव पदस्पर्शेन, तव तपस्याः दर्शनात् अपि, तव कर्मक्षेत्रे श्रेष्ठत्वाय पुण्यकर्माणि कुरु। तव मनः धर्मे स्थिरं भवतु, नात्र संशयः। त्वमेव, हे देवि, शाश्वतैः वेदैः सर्वमिदं घोषितम्। या पृथिवीं स्वर्गवत् देवैः पूरयति, सा देवि। सर्वे देवाः, ऋषयः च, तत्र वासं सततं कामयन्ते। यत्र तत्र निवसतां मर्त्यानां, कोटिसंख्या पापानि कम्पन्ते। शीतलच्छायायुतं, पुष्पफलपल्लवसम्पन्नं, दाक्षिण्ययुक्तं, विविधदक्षिणीयोगिनीसंघसमृद्धं तद्विलोक्य।" इत्येवमेतत् सन्ततं, देवीशम्भुविनोदः, तत्त्वज्ञानप्रकाशः च अभवत्।