तत्र तु मन्दिरं मधुरघण्टानिनादेन वेदघोषसमन्वितेन शोभितम्। तं देशं भगवान् भक्तानुग्रहार्थं स्वयमेव भूषयामास। करुणामयः स भगवान् अम्बिकया सहितः सस्मितं तत्र विचचार। स गणेन्द्रनृत्यैः पार्वतीं प्रमुदितां कृतवान्। ततो भक्तेभ्यो विविधान् कामान्निजानुग्रहेण दत्त्वा, अहं तया सह रत्नप्रासादावलिभिः निर्गतः। क्रीडाशैलशिखरेषु सुवर्णकदलीवनान्तरेषु, मन्दमारुतैः शनैः सञ्चरद्भिः भ्रमणक्लमः प्रशामितः। देवी सर्वमङ्गलरूपिणी तत्रैव हर्षस्वरूपा बभूव। सा निष्कलुषा, सुखानुभववती, श्रद्धया निकटमुपेत्य, कौतुकवशात् क्रीडया शम्भुं छादयित्वा, "किमेतत्?" इति विचिन्तयामास। तदा घोरतमस्तिमिरं दीर्घकालं समुत्पन्नम्। देव्या लीलया जातं तदन्धकारं लोकविनाशकारणमभवत्। प्रकाशः गतिसून्यः शून्यतां प्राप्तः, नाशमुपगच्छत्। न जीवः कश्चिद् अवशिष्टः, केवलं अव्यक्तमेव स्थितम्। ततो ये तपसा चेतनां पुनः प्राप्तवन्तः, तेषां मध्ये विचारः समुत्पन्नः। सर्वात्मा भगवानपि न किञ्चिदपि कालं शीघ्रयामास। एवं त्रिलोकी सर्वथा तमसा वियुक्ता अभवत्। "किं तेषां शासनलाभिनां देवतानां तपसा जातानां च गतिः?" इति संकल्प्य, ते ज्ञानचक्षुषा निरीक्षितवन्तः। "नमः शिवाय परमात्मने सर्वलोकसृजे। एकैव शक्तिः, अविच्छिन्ना, शिवरूपधारिणी। सा तव अर्धाङ्गिनी, शिवशक्तिसाररूपिणी। तव लीलया एष लोकः प्रलयकाले लीयते। तव अर्धनिमेषमात्रेण सर्वतेजांसि संहरसि। तस्मात् अनुकम्पारूप, नित्य सदाशिव, त्वं प्रसन्नो भव," इति स्तुत्वा। एवं भक्तैः सिद्धैः उक्तं श्रुत्वा, सा देवी हरस्य नेत्रच्छादनं निवर्तयामास। ततः प्रणतान् सिद्धान् पृष्टवन्तः, "कियत्कालः अतीतः?" इति। तदा भगवान् दयामयः प्रियाां वीक्ष्य स्मितपूर्वकं अब्रवीत्— "अविचार्य त्वया कृतं, हे निष्कलुषे, येन लोकनाशः जातः। मयापि सर्वलोकाः प्रलयकाले संहरिष्यन्ते। त्वद्विधं कः अन्यः दोषार्हं कर्म कुर्यात्?" इति। शम्भोः वचः श्रुत्वा, सा धर्महानिभयात् संतप्तचित्ता बभूव। तदा प्रसन्नचित्तः भगवान् करुणानिधिः पुनरुवाच— "किमिह ते प्रायश्चित्तं विहितं, या मम एव स्वरूपा असि? वेदाः, स्मृतयः, क्रियापद्धत्यः, शास्त्राणि, मनीषिणः च— सर्वे अपि जगत्सृष्टिकामायाः पूज्यायाः देव्याः अभिन्नाः मन्यन्ताम्। अतः तव प्रायश्चित्तं लोकस्वभावानुसारं विधानं प्राप्स्यति। यदि स्वामी न पाल्यः स्यात्, तर्हि तेन आश्रितैः त्याज्यः स्यात्।" एवं श्रीस्कन्दपुराणस्य द्वितीयभागस्य तृतीयस्कन्धे एकः अद्भुतः प्रसङ्गः प्रवृत्तः।