शिवशब्दस्य अमृतरसस्य आस्वादनं कृत्वा, शिवपूजनविधिं ज्ञात्वा, करुणामूर्तिः ब्रह्मा अरुणाद्रिनाथं सम्मान्य, प्रियायाः पार्वत्याः प्राचीनकथां श्रोतुं प्राह। पार्वती अरुणाद्रिनाथं शरणं गत्वा, परमानन्दं प्राप्तवती कथं इति सः उक्तवान्। तत्र दिव्यं रत्नासनं आसीत्, रत्नमण्डपेन शोभितम्। तस्मिन् उत्तमरत्नैः विस्तीर्णे, मुक्तातल्पेन छन्ने। सः स्थानं माल्यशोभितं, भ्रमरगुञ्जितं आसीत्। पार्वतीसिंहवाहनस्य भीतया महागजः चञ्चलः आसीत्। पुरः क्षेत्रे शुभपशवः विचरन्तः, दिक्पालैः सेवितम्। ब्रह्मर्षयः, देवाः, सिद्धाः, राजर्षयः च तत्र समागताः। शिवभक्तैः, सुन्दररुद्राक्षमालाभिः अलङ्कृतैः जनैः तद् स्थानं पूर्णम् आसीत्। मधुरघण्टानादः, वेदघोषः च तत्र मिश्रितः आसीत्। भगवान् शिवः, भक्तानां कृपार्थं, तद् स्थानं अलङ्कृतवान्। करुणामूर्ति भगवान् अम्बिकया सह तत्र आनन्देन विहरत्। गणानां उन्मत्तनृत्येन पार्वतीं प्रहर्षयन्। भक्तेभ्यः विविधवरान् दत्त्वा, अहं तया सह रत्नप्रासादपङ्क्तिषु निर्गतः। क्रीडापर्वतानां शिखरेषु, सुवर्णकदलीवनान्तरे, शनैः चलन्ति मन्दपवने, भ्रमणक्लान्तिः निवारिता। देवी सर्वमङ्गलरूपा, आनन्दस्वरूपा अभवत्। साऽन्यथा, सुखं ज्ञात्वा, श्रद्धया समीपं आगच्छत्। क्रीडया, कौतुकात्, शम्भुं आवृत्य, "किमेतत्?" इति विचिन्तयत्। ततः दीर्घकालं घोरतमं तमः उत्पन्नम्। देवीक्रीडायाः प्रभवात्, तमः जगत्-विनाशकं अभवत्। प्रकाशः गतगतिकः, शून्यः, विनष्टः अभवत्। जीवाः नासन्, केवलं अव्यक्तं शेषम्। तपसा चेतना प्राप्ताः, चिन्तनं कृतवन्तः। सर्वात्मा भगवान् अपि, कालं न शीघ्रं कृतवान्। त्रिलोकी सर्वं प्रकाशहीना अभवत्। तपसा उत्पन्नदेवताः, राज्यलाभिनः, किम् गतिः? इति चिन्तितवन्तः। मनसि निश्चित्य, ज्ञानचक्षुषा निरीक्षितवन्तः। शिवाय नमः, सर्वलोककर्ता, परमात्मने। एकमेव शक्तिः, अविभाज्या, शिवरूपधारिणी। हे प्रभो, सा तव अर्धं, शिवशक्तिसाररूपा। तव लीलया, जगत् प्रलयकाले लयं याति। अर्धनिमेषेन, सर्वतेजांसि संहृतानि। अतः कृपया, करुणामूर्ते, नित्यसदाशिव। एवं भक्तानां सिद्धानां वचनानि श्रुत्वा, देवी हरस्य नेत्रावरणं अपाकरोत्। ततः नम्रसिद्धाः पप्रच्छुः, "कियत्कालः गतः?"। तदा दयामूर्ति भगवान्, प्रिया दर्शनं कृत्वा, स्मितं कृतवान्।