तव तेजसा व्याप्तं गगनमण्डलम् अभवत्। सिद्धाः, चारणाः, गन्धर्वाः, देवाः, परमर्षयश्च तव तेजसा दीप्तिमन्तं जगदिदं पश्यन्ति स्म। तव शक्त्या समग्रं भूवलयमपि संतप्तमभूत्। तत् तेजः समाघृत्य अरुणाचल इति नाम्ना विख्यातं रूपं प्रादुरासीत्, यः स्वरश्मिभिः स्फुरति। सर्वे लोकाः, सिद्धैः परमर्षिभिश्च सह, त्वां सेवन्ते स्म। दिव्यानि वनानि उत्पद्यन्ते, यत्र कल्पकादिद्रुमाः विराजन्ते। सर्वाणि दिव्यौषधिसमूहानि, सिंहादिपशुवर्गाश्च, तत्रैकभावेन विचरन्ति, द्विधा मार्गेन अविभक्ताः। तत्र दिव्यदुन्दुभिशङ्खनिनादैः पुष्पवृष्टिश्च समभवत्। अमृतत्वं, सिद्धिः, सारस्वत्वं, परमानन्दश्च तत्र लभ्यन्ते। ऐश्वर्यं, अधिपत्यं, सौभाग्यं, कालमायावञ्चनं च तत्र सम्पद्यते। सर्वाङ्गदानं, सर्वरोगनाशनं च तव प्रसादात् सम्पद्यते। एवं वरदानं कृत्वा, भगवान् शिवः अरुणाचलनाथः अभवत्। हे शोनगिरिपते, करुणासिन्धो, त्वं प्रसन्नो भव। यदा यदा अहं जगद्रक्षायाम् शरणं त्वामुपयामि, तव महदद्भुतं रूपं अल्पपुण्यैः न पूज्यते। प्रदक्षिणैः, नमस्कारैः, नृत्यगीतार्चनैश्च, उपवासव्रतयज्ञहोमोपहारैः, उद्यानमण्डपकूपादिसंस्थापनैः च, शारीरकप्रदक्षिणया, भग्नसमृद्ध्या च, जन्मजन्मनि तव पदाब्जं न परित्यजामि। एवं उक्त्वा, सोमशेखरः विष्णवे वरं दत्तवान्—"एष तेजोमयः लिङ्गः सर्वलोककारणमस्ति।" यदा कल्पान्ते चतुरार्णवाः उद्विग्नाः भवन्ति, त्रिलोक्यं गजमात्रधाराभिः पूर्यते, सर्गप्रलयसमये प्रकृतिः स्वस्वरूपे व्यवस्थिताः, मया पुनः संहृत्य सृष्टिः क्रियते, तदा सर्वविध्यविद्याकलाशास्त्रसमृद्धिः, या गुहासु गिरिगह्वरेषु प्रतिष्ठिता, यां कीर्तिमन्तः मुनयः पञ्चब्रह्ममन्त्ररूपेण, पञ्चाक्षरस्वरूपेण, अष्टलिङ्गैः, अष्टदिक्पालकपूजितैः, समर्चयन्ति। तत्र सिद्धगणाः, देवेश्वराश्च स्वलोकान् परित्यज्य, समागताः। एषा भूमेः संचितसंपत्तिः। कैलासशिखरात् मेरुश्च शतशो देवगणाः आगच्छन्ति। एवं पद्मजस्य चरितं शृण्वन्, पद्मासनस्थस्याननात्, सनकः हर्षितचित्तः, भक्तिपूर्वकं प्रोवाच—"भगवन् अरुणाचलनाथ, एष महिमा अद्भुतः। एष यशः विस्मयकारी सर्वपापनाशनं च। शिवः अनाद्यन्तः शोनगिरिरूपं धारयति। 'शोणाद्रिः' इति नाम एकवारं उच्चार्य, मोक्षदं भवति।