यथा अग्नेः विभागाः देशकालकर्मसंयोगात् उत्पन्नाः भवन्ति, तथा तत्र भक्तियुक्तौ श्रद्धया नमन्तौ, करुणानिधे प्रभो शङ्कर, तव स्वरूपं दर्शयेत्येवमुक्तवन्तौ। तयोः नमस्कारेण भगवाञ् स्तम्भः प्रकाशस्य मध्यात् उदितः, चन्द्रशेखरः दिव्यरूपधारी। तस्य हस्तयोः परशुश्च शिशुकृष्णमृगश्च आसीत्, भयहरः शान्तिदाता च सः। तयोः एकचित्तत्वेन भक्त्या तुष्टः शिवः उवाच— "तव अभिलषितसिद्ध्यर्थं अहं अत्र प्रकटितः।" भगवतः वचनं श्रुत्वा, तौ हर्षयुक्तौ कृताञ्जलिः प्रणम्य स्थितौ। भगवान् उवाच— "मन्त्रैः, बालवत् अपि, त्रैलोक्यस्य सृष्टिकर्ता अहम्।" तौ उचतुं— "सदा नमः शाश्वताय भगवते वरदाय।" तस्य तेजसा आकाशमण्डलं पूर्णं जातम्। सिद्धा, चारणा, गन्धर्वा, देवाः, परमर्षयः, सर्वे पृथिव्यां तव तेजसा दग्धाः। भगवतः अरुणपर्वताख्येन तेजः संगृह्य, तद्रूपं अरुणपर्वतस्य प्रसिद्धं दीप्तिमान् अभवत्। सर्वलोकाः, सिद्धाः, ऋषयः, तव सेवा कुर्वन्ति। दिव्यवनानि उत्पन्नानि, कल्पवृक्षाद्याः सुरतरवः तत्र सन्ति। सर्वे दिव्यौषधिगणाः, सिंहाद्यः पशवः, एकगत्या द्विपथेन अविभक्ताः संनद्धाः। दिव्यदुन्दुभीशङ्खनिनादैः, पुष्पवृष्टिभिः, अमृतत्वं, सिद्धिः, रसायनाधिपत्यं, आनन्दः, ऐश्वर्यं, नियमनं, सौभाग्यं, कालमायाच्छादनं, सर्वाङ्गप्रदानं, रोगनाशनं च शिवः वरप्रदः अरुणपर्वतानाथः अभवत्। "शोणपर्वतानाथ, कृपानिधे, प्रसादं कुरु।" इति प्रार्थयन्ति। "यदा यदा अहं तव शरणं गच्छामि, लोकरक्षणकुशलः त्वं।" तव दिव्यरूपं, अल्पपुण्यैः पूजनीयं न भवति। प्रदक्षिणैः, नमस्कारैः, नृत्यगीतैः, पूजा, उपवासैः, व्रतैः, यज्ञैः, दानैः, पूजायाः, उद्यानमण्डपकूपादि स्थापनेन, शुद्धविधिना, शरीरप्रदक्षिणया, भग्नसमृद्ध्या, जन्मजन्मनि, तव पदपद्मं न त्यजामि। एवं उक्त्वा, "तथास्तु" इति चन्द्रशेखरः विष्णवे वरं दत्तवान्। "एष लिङ्गः सर्वलोकानां एकमेव कारणम्।" यदा कल्पान्ते चत्वारः समुद्राः विक्षिप्ताः स्युः, गजप्रमाणवृष्ट्या त्रैलोक्यं पूर्णं भवेत्, प्राणिनां संहारे प्रवृत्ते, प्रकृतिः स्वस्वरूपं यायात्, संहृतविरामे पुनः प्राणिनः आह्वयामि। सर्वज्ञानरूपाणि, कलाः, शास्त्रसमृद्धिः, ये गुहाशिलागह्वरनिवासिनः, प्रसिद्धव्रताः ऋषयः, तानि सर्वाणि तदा संहृतानि भवति।