शरीरं प्राप्त्वा अहं चन्द्रशेखरं शिवं भक्त्या शरणं गतोऽस्मि। अहं शम्भोः उत्पन्नं अहंकारं शरणं प्राप्तवान्। स एव शङ्करः अस्माकं अहंकारः सर्वः। स भगवान्, देवैः सदा पूजितः, सदाशिवः अग्निस्तम्भरूपः अस्ति। तं अहं भक्तिपूर्णया मानसिक्या पूजया स्तुतवान्। नमः महाशिवाय सर्वलोककारणाय। तव तेजः इदं विश्वं व्याप्य सततं प्रकाशते। शुद्धं भूम्याः लिङ्गं अन्तरात्मदृष्ट्या दृश्यते। योगिनः तद् अमूर्तं अनन्तं स्वान्तरे पश्यन्ति। अथवा शङ्करस्य शक्तिः परमसूक्ष्मा सत्यम्। लघुतमः अपि करुणापात्रं भूत्वा निश्चितं महत्त्वं प्राप्नोति। भगवन्, महादेव, सर्वलोकातिरिक्तं कृपां कुरु। एवं विनयेन याचना कृत्वा पुनः पुनः नमन्, विष्णुः मेघनिनादसदृशं वचनं उवाच— त्रैलोक्यनाथ विजयः ते! गङ्गाधर भगवन् विजयः ते! शम्भो, तव अनन्ता, साक्षात्, भक्तिः नित्यं वर्धते। त्वं सर्वविद्यां रक्षसि, सम्पदः वितरसी। शतभिः रूपैः अथवा नूतनैः स्तवैः अपि तव एकं अंशं सम्पूर्णं स्तोतुं न शक्यते। त्वमेव आत्मानं यथार्थं जानासि, अथवा तव कृपया अन्यः जानाति। देवाः अपि तव अंशात् जाताः नु? यथा अग्नेः विभागाः देशकालकर्मसंयोगात् उत्पद्यन्ते। दयालु शङ्कर, स्वरूपं दर्शय। एवं श्रद्धया भक्त्या च नमन्तः तं प्रभुं। ततः तस्मात् तेजस्तम्भात् भगवान् चन्द्रशेखरः प्रकटितः। सः परशुं मृगं च हस्तयोः धारयन् अभयप्रदः विश्रान्तिं ददाति। अहं तव भक्त्या तुष्टः, युवां मनः मयि एकीकृतवन्तौ। वाञ्छितस्य सिद्ध्यर्थं अहं अत्र प्रकटितः। भगवतः वचनं श्रुत्वा तौ हर्षेण कृताञ्जलिः अभवताम्। मन्त्रैः अपि बालः सन् त्रैलोक्यस्य स्रष्टा अहम्। अस्य रूपाय नित्याय वरदाय नमः। तव तेजसा आकाशमण्डलं पूर्णं भवति। सिद्धाः, चारणाः, गन्धर्वाः, देवाः, परमर्षयः च, तथा सर्वा पृथिवी तव तेजसा तप्ताः। तव तेजः अरुणगिरिनाम्नि संहितं। एष तेजोमयः रूपः अरुणगिरिरिति प्रसिद्धः। सर्वलोकाः सिद्धैः परमर्षिभिः सह तव सेवा कुर्वन्ति। दिव्यवनानि उत्पद्यन्ते, कल्पकादि दिव्यवृक्षैः। सर्वाः दिव्यौषधयः, सिंहाद्याः पशुवर्गाः च, अद्वैतगत्या संयुक्ताः। दिव्यदुन्दुभिशङ्खनादैः, पुष्पवर्षैः च, तत्र सर्वं सन्दृश्यते।