शिवः स्वयमेव निष्कपटकारुण्यसम्पन्नः सन् तं प्रयासमपाकरोत्। यः कश्चन तव दीप्तेः परमसीमानं द्रष्टुमिच्छति या परमाणोः अपि अतिक्रान्ता, तस्मै यदि शिवः ज्ञानं ददाति, तदा तस्य अहंकारो नश्यति। एतद्वचनं श्रुत्वा मम अहंकारोऽपि भग्नः, अहं च स्वान्तरे चिन्तयामास। शिवस्य ज्ञानं तु केवलं तस्य कृपया एव जायते। पुनः पुनः मनः स्वमात्मत्वं संहर्तुम् इच्छति। सदा तेषां सिद्धानां नमः, येषां मनांसि शिवार्पितानि। एषः शिवः, मम पुरतः स्थितः, मम आत्मनः कारणम् इति अहं जानामि। सर्वे देवाः अपि सदा रिपून् निहन्तारः भवन्ति। अहं तं शम्भुं शरणं प्रपद्ये, योऽस्मिन् विश्वे अद्वितीयः अस्ति। शरीरं प्राप्य, अहं शिवे, शशिशेखरे, भक्त्या शरणं गतः। यः अहंकारः शम्भोः उद्भूतः, तस्मिन्नेव वयं शरणं गताः। स एव शङ्करः, आवयोः अहंकारः सर्वः। अयं प्रभुः, सदा देवैः पूजितः, सदा शिवः अग्निस्तम्भसम्भूतः। अहं तं भक्तिपूरितेन मनसा ध्यात्वा स्तुतवान्। नमः महाशिवाय, सर्वलोककारणाय एकाय। एष तव तेजः विश्वं व्याप्य नित्यं प्रकाशते। एषः शुद्धः पार्थिवलिङ्गः अन्तरात्मदृशा दृश्यते। योगिनः तदविकारं, अनन्तं, स्वरूपं स्वयमेव अन्तः पश्यन्ति। अथवा, शङ्करस्य शक्तिरेव सत्या, सूक्ष्मातिसूक्ष्मा। लघुतमः अपि करुणापात्रं सन् महत्त्वं प्राप्नोति। प्रभो, महादेव, अनुग्रहम् कुरु, यः सर्वलोकातिगः। एवं विनयेन प्रार्थ्य, पुनः पुनः प्रणम्य, विष्णुः मेघनिनादसमस्वरेण वचनमुवाच— जयस्ते त्रैलोक्यनाथ! जय गङ्गाधर प्रभो! शम्भो, तव अनन्तनिष्कपटकारुण्यम् सदा वर्धते। त्वं सर्वज्ञानस्य रक्षिता, समृद्धिं च ददासि। शतान्यपि रूपाणि, नवान्यपि स्तोत्राणि, त्वदीयं एकमपि अंशं सम्यक् स्तोतुं न शक्नुवन्ति। त्वमेव आत्मनं जानासि; अथवा तव अनुग्रहेण अन्यः अपि जान्यात्। देवाः अपि न किं तव अंशात् जाताः? यथा वह्नेः विभागाः देशकालक्रियासंयोगेन जायन्ते, तथा। करुणासिन्धो, शङ्कर, स्वरूपं अस्मभ्यं दर्शय। एवं श्रद्धया भक्त्या च प्रणमन्तौ तौ, प्रभुः—तस्मिन्नेव ज्योति:स्तम्भे—दर्शितवान्, शशिशेखरं रूपम्। तस्य करयोः परशुश्च मृगश्च बभूवतुः, अभयं विश्रान्तिं च ददाति। अहं तव भक्त्या तुष्टः, यत् युवां मनः मयि ऐक्यं कृतवन्तौ। वाञ्छितसिद्धये अहं अत्रैव प्रकटितः। ईश्वरस्य वचनं श्रुत्वा, तौ हृष्टौ, कृताञ्जलिः प्रणम्य स्थितवन्तौ। मन्त्रैः अहं, बालवत् सन्, त्रैलोक्यस्य सृष्टिकर्ता अस्मि। तस्मै नित्याय प्रभवे, वरदाय, अस्मि नमः।