यः शिवः मया अन्वेष्टुं प्रवृत्तः स तु पशुरूपं धारयन् स्थितः। आत्मबोधेन मम विवेकः पुनः प्राप्तः। यस्य च ज्ञानं स्वयमेव जातं, अहंकाररहितं, सहसा उदेति। तस्मै शङ्कराय आत्मानं समर्पयामि, शरणं गच्छामि। प्रजापतेः सत्येन अनुग्रहेण पुनरपि पृथिव्यां उद्धृतः अस्मि। तदा मम शिरः भ्रममाणं, नेत्रे चञ्चले, पक्षौ शिथिलौ, क्लान्त्या अभिभूतः अभवम्। स तु महद्विभूतिं दृष्टवान्—लिङ्गरूपं तेजः, देवैः पूजितं शैवं ज्योतिः। शम्भोः परमं पारं द्रष्टुम् इच्छन्, सर्वं यत्नं अकरवम्। देहः पतनसन्नः अपि, अहंकारः न परित्यक्तः। तस्य तेजः अप्राप्ये सति, ममायं मोहः व्यर्थः। शिवेन स्वयम् अनुकम्पया तदपि निवर्तितम्। यस्य कश्चन तव तेजसः परमं पारं द्रष्टुम् इच्छति, यत् अणोः अपि अणीयान् अस्ति—यदि शिवः तस्मै विवेकं ददाति, तस्य अहंकारः विनश्यति। एतद् श्रुत्वा, मम अहंकारः भग्नः, अन्तः चिन्तयामि। शिवज्ञानं केवलं तस्य प्रसादेन एव जायते। पुनः मनः स्वस्वरूपं संग्रहीतुं यतते। ये सिद्धाः शिवाय मनः समर्पयन्ति, तेषां नित्यं नमः। एषः शिवः, यः मम पुरतः तिष्ठति, स एव मम आत्मनः कारणं इति ज्ञातवान्। सर्वे देवाः अपि सदा शत्रुनाशिनः भवन्ति। तं शम्भुं, यः विश्वे एकः, शरणं गच्छामि। देहम् प्राप्त्वा, चन्द्रशेखरं शिवं भक्त्या शरणं गतः। यः अहंकारः शम्भोः उत्पन्नः, तत्र एव वयं शरणं गृहीतम्। एषः एव शङ्करः, अस्माकं उभयोः अहंकारः। अयं प्रभुः, देवैः सदा पूजितः, सदा शिवः, अग्निस्तम्भरूपः। अहं तं भक्तिपूर्वकं मानसपूजनं कृत्वा स्तुतवान्। नमः महाशिवाय, सर्वलोककारणाय। एतत्तव तेजः, विश्वं व्याप्य सदा प्रकाशते। एषः शुद्धः भूमौ लिङ्गः, अन्तःकरणदृष्ट्या दृश्यते। योगिनः स्वान्तरात्मनि तद् रूपं निराकारं, अनन्तं पश्यन्ति। अथवा, शङ्करस्य शक्तिः, साक्षात् सत्या, अणोः अपि सूक्ष्मतराः। लघुतमः अपि दयायाः पात्रं भूत्वा, नूनं महत्त्वं प्राप्नोति। हे प्रभो, हे महादेव, सर्वलोकातिग, दयां कुरु। एवं विनयेन प्रार्थ्य, पुनः पुनः प्रणम्य, विष्णुः मेघनिनादेन वाक्यं उवाच—जयस्ते त्रैलोक्यनाथ! जय गङ्गाधर! हे शम्भो, तव अनन्ता निष्कपटानुग्रहः नित्यं वर्धते। त्वं सर्वं ज्ञानं रक्षसि, समृद्धिं च ददासि। शतशः रूपैः, नवैः स्तवैः अपि, तव एका अपि विभूतिः सम्यक् स्तोतुं न शक्यते। त्वमेव आत्मानं वस्तुतः वेत्सि, अथवा तव प्रसादात् अन्यः अपि जानाति। देवाः अपि नु तव अंशतः एव उत्पन्नाः?