आवयोः उभयोः तस्य दीपिकास्तम्भस्य अन्तःपर्यन्तं ज्ञातुम् दृढनिश्चयः आसीत्। एवं तं महास्तम्भं मापयितुं प्रवृत्तौ स्मः। तस्य मूलं अन्वेष्टुं यत्नं कृत्वा, सः भूमेः गर्भं विदार्य अन्वेषणं कृतवान्। अहम् अपि तस्योपर्यन्तं द्रष्टुम् आकाङ्क्षन् आकाशं प्रति उपरि गतवान्। अधः प्रकटितः अग्निः तं स्तम्भं दृष्टवान्। सः अनादि-अक्षयं तं स्तम्भं दृष्ट्वा, क्लेशेन मोहम् आपन्नः। हरिः श्रान्तः तृष्णया अभिभूतः, अग्रे गन्तुं असमर्थः अभवत्। विश्राम्य अपि लक्ष्मीपतिः श्रान्तः, आघातं कर्तुं न शशाक। स्वतेजःरहितः, श्रमेन क्षीणः, अहम् शिवं रक्षन्तं शरणं गच्छामि; अहो, मम अहंकारजन्यं महद् मूढतया। यः सर्ववेदानां, देवतानां, लोकानां च शरणं अस्ति, सः शिवः। यं शिवं अन्वेष्टुं प्रवृत्तः, सः पशुरूपं धारयति। आत्मबोधेन अहम् पुनः तादृशं विवेकं प्राप्तवान्। तस्मिन्नेव ज्ञानं स्वयमेव उद्भवति, अहंकाररहितं आत्मसम्भूतं। अहम् आत्मानं समर्प्य शङ्करं शरणं गच्छामि। भूतनाथस्य सत्यकृपया, पुनः भूमौ उद्धृतः अभवम्। तस्य शिरः भ्रमितम्, नेत्रे चञ्चले, पक्षौ शिथिलौ, श्रान्त्याः अभिभूतः। सः स्तम्भं दृष्टवान्, लिङ्गसदृशं, शिवतेजः यत् देवैः पूजितम्। शम्भोः परमसीमां द्रष्टुम् इच्छन्, सर्वश्रमं अकरोत्। शरीरं पतनसन्नम् अपि, तस्य अहंकारः न निर्गतः। यदा तेजः अगम्यं भवति, तदा एषा मोहः व्यर्थः। शिवः स्वयं, निःस्वार्थकृपया, तं मार्गं निवारितवान्। यः तव तेजः अणुतरं परमसीमां द्रष्टुम् इच्छति—यदा तेन विवेकः दत्तः, तस्य अहंकारः नश्यति। एतत् श्रुत्वा, मम अहंकारः भग्नः, आत्मनि चिन्तितवान्। शिवज्ञानम् केवलं तस्य कृपया जायते। पुनः मनः स्वस्य अहंकारं संग्रहीतुं यतते। शिवाय समर्पितमनो महात्मभ्यः सततं नमः। एषः शिवः, मम पुरतः स्थितः, आत्मनः कारणं इति अहम् अवगच्छामि। सर्वे देवाः सदा शत्रुनिग्रहीणः भवन्ति। अहम् तं शम्भुं, विश्वे एकमेव, शरणं गच्छामि। शरीरं प्राप्त्वा, सोमशेखरं शिवं भक्त्या शरणं प्राप्तवान्। शम्भोः उत्पन्नात् अहंकारे शरणं गृहीतम्। यः शङ्करः, सः उभयोः अहंकारः। एषः देवैः सदा पूजितः, सदाशिवः, अग्निस्तम्भमयः। अहम् तं स्तुत्वा, भक्तिपूर्णया मानसिकपूजया पूजितवान्। नमः महाशिवाय, सर्वलोककारणाय। तव एषः प्रकाशः, विश्वं व्याप्य, सततं दीप्तिमान्। एषः शुद्धः भूमिलिङ्गः, अन्तःदृष्ट्या दृश्यते। योगिनः स्वात्मनि, निराकारं अनन्तं च, पश्यन्ति। अथवा, शङ्करस्य शक्ति, सत्त्यम्, अणुतरात् अणुतरम्।