वेदेषु मम महत्त्वं सर्वेषां अतिरिच्य श्रूयते। सर्वे जीवाः स्वं परमं मन्यन्ते, नूनं। यदि अहं स्वस्य सीमां किञ्चिद् विश्वे स्थापयामि, तदा सदा शिवः स्वचित्ते निश्चित्य, सर्वलोकान् अतिक्रम्य सर्वतः अग्निवत् दीप्तिमान् अभवत्। अनादि-अन्तः सः द्वयोः स्पर्धया पीडितयोः मध्ये स्थितः। आवयोः पुरतः शरीररहितः शब्दः उत्पन्नः। तयोः बलभेदं केवलं शिवः एव विवेक्ष्यति इति वाणी आकाशे श्रूयते। यदि आवां बलस्य श्रेष्ठत्वं ज्ञातुम् इच्छावः, आद्यन्तं पर्यन्तं, अहं च विष्णुः च गतिमन्तौ तस्य निर्धारणाय स्थितौ। आवां तस्य दीप्तिस्तम्भस्य सीमाः ज्ञातुम् निश्चितौ। तेन आवां तं महास्तम्भं मापयितुं प्रवृत्तौ। तस्य मूलं अन्वेष्टुम् विष्णुः भूम्याः गर्भं विदारितवान्। अहं तु तस्य शिखरं द्रष्टुम् आकाशं प्रति उद्गतः। अधः अग्निः तं स्तम्भं ददर्श। सः अनादि-अक्षयः इति दृष्ट्वा, क्लान्तः मोहितः अभवत्। विष्णुः श्रान्तः तृष्णया पीडितः, गन्तुं न अशक्नोत्। विश्राम्य अपि लक्ष्मीपतिः श्रान्तः आक्रमितुं न अशक्नोत्। तेजोहीनः श्रमात् क्षीणः अहं शिवं शरणं गच्छामि, मम अहंकारजन्यं मूढत्वं निन्दनीयम्। सः शिवः सर्ववेदानां, देवतानां, लोकानां च शरणम् अस्ति। यं शिवं अहं अन्वेष्टुम् उद्युक्तः, सः पशुरूपं धारयामास। आत्मबोधेन अहं पुनः विवेकं प्राप्तवान्। तस्य ज्ञानं स्वयमेव, अहंकाररहितं, त्वरितं उत्पन्नम्। अहं शङ्करं शरणं यच्छामि, आत्मानं समर्पयामि। प्रजापतेः सत्यम् अनुग्रहात् अहं पुनः पृथिव्यां उत्थितः। विष्णुः श्रान्तः, शिरः भ्रमितम्, नेत्रे कम्पिते, पक्षः शिथिलः, कलेन अभिभूतः। सः स्तम्भं ददर्श, लिङ्गवत् विशालं, शैवतेजः देवैः पूजितम्। शम्भोः परमसीमां द्रष्टुम् इच्छन् अहं सर्वं यत्नं अकरवम्। शरीरं पतनं समीपं, अहंकारः तु न निर्गतः। यदा तेजः अप्राप्यं, तदा एषा मोहः व्यर्थः। शिवः स्वाभाविकदया तेन तं मोहम् निवर्तयामास। यः तव तेजः परमसीमां द्रष्टुम् इच्छति, यः सूक्ष्ममपि अणुम् अतिक्रान्तम्, यदि सः विवेकं दत्तं प्राप्नोति, तस्य अहंकारः विनश्यति। एतत् श्रुत्वा मम अहंकारः भग्नः, अहं अन्तः चिन्तयामि। शिवस्य ज्ञानं केवलं तस्य अनुग्रहात् उत्पन्नम्। पुनः चित्तं स्वम् आत्मत्वं संग्रहीतुं यतते। शिवाय समर्पितचित्तानाम् सिद्धानाम् नित्यं नमः। शिवं यं अहं पुरतः पश्यामि, सः आत्मनः कारणं इति अहं जानामि। सर्वदेवाः सदा शत्रुनिग्रहिणः भवन्ति। अहं तं शम्भुं शरणं गच्छामि, यः सर्वविश्वे अद्वितीयः।