शिवयोगं चिन्तयन् अहं भवतः स्मरणं श्रद्धया कृतवान्। तपोभिः बहुभिः भवति परमाभक्तिः शिवे समुत्पन्ना। भवतः कर्माणि, विक्षेपशून्यानि, समग्रं जगत् विशुद्धयन्ति। संवादः, सहवासः, क्रीडा, संमिश्रणं च—एवं प्राचीनं अद्भुतं शैवं रूपं श्राव्यताम् इच्छामि। अहं च नारायणश्च जगत आदौ उत्पन्नाव्। स्वभावतः एव उत्पन्नौ, परस्परं विवादितवन्तौ। अस्माकं मध्ये युद्धेच्छा अतीव तीव्रा जाताऽभूत्। किमर्थं एष युद्धः, यः लोकार्थं विनाशाय जायते, इति चिन्त्यते। तस्मिन्नेव क्षणे, तौ उभौ मोहिता, परस्परं एकाग्रचित्तौ स्थितौ। वेदेषु मम महिमानं सर्वोत्कृष्टं श्रूयते। सर्वे प्राणी स्वयमेवोत्तमं मन्यन्ते। यदि अहं स्वस्य किञ्चन सीमां कुर्मि जगति—एवं निश्चित्य स्वचित्ते सदा-शिवः स्वयम्—सर्वान् लोकान् अतिक्रम्य, सर्वतः अग्निवत् दीप्तिमान् अभवत्। अनादिः अनन्तश्च सः, तयोः स्पर्धया पीडितयोः मध्ये स्थितवान्। तदा अस्माकं पुरतः एकः अशरीरी वाणी उत्पन्ना। केवलं शिवः एव एषां मध्ये बलवैकल्यं वेत्ति। यदि तौ उभौ बलोत्कर्षं द्रष्टुम् इच्छतः, आद्यन्तवद्—अहम् अपि विष्णुश्च, गतिशीलौ, तद् निर्णेतुं स्थितवन्तौ। तौ उभौ तस्याः दीप्तिस्तम्भस्य अन्तं ज्ञातुम् उद्युक्तौ। एवं तौ उभौ तं महास्तम्भं मापकौ जातौ। तस्य मूलं जिज्ञासुः विष्णुः पृथिव्याः गर्भं विवेश। अहमपि तस्य शीर्षं द्रष्टुम् आकाशमार्गे गतवान्। अधस्तात् अग्निः सः स्तम्भः दृष्टः। सः अनादिं अविनाशिनं च तम् आलोक्य, मोहवशात् सन्तप्तः अभवत्। श्रान्तः तृषार्तः च हरिः गन्तुं न अशकत्। विश्राम्यापि लक्ष्मीपतिः क्लान्तः तं स्तम्भं न अभ्यधावत्। तेन तेजसा हीनः, श्रमवशात् क्षीणः, अहं शिवं शरणं प्राप्तवान्—धिक् तद् अहङ्कारजन्यं महद् मूढत्वम्। सः हि सर्ववेदानां, देवानां, लोकानां च शरणम्। सः शिवः, यं अहं अन्वेष्टुम् उद्यतः, पशुरूपं धारयति। इदानीं आत्मबोधेन एवमवबोधम् आप्तवान्। तस्मिन्स्वयम्भूते ज्ञानं त्वरया जायते, अहंकाररहितम्। अहं शंकरं आत्मानं समर्प्य शरणं गच्छामि। सत्येन भगवत्कृपया पुनः भूमौ उत्थापितः। मम शिरः भ्रम्यमाणम्, नेत्रे चञ्चले, पक्षौ शिथिलौ, श्रमेण पीडितः। सः स्तम्भः ज्योतिर्लिङ्गवत् महद् दृष्टः, यं देवा अर्चयन्ति शैवं तेजः। शम्भोः तं परमं अन्तं द्रष्टुम् इच्छन्, सर्वं प्रयत्नं कृतवान्। शरीरं पतनासन्नं सति अपि, अहङ्कारः न त्यक्तः। यदा तेजः अगम्यं, तदा एष मोहः व्यर्थः स्यात्।