स एव चक्रधरस्य नाम्ना स्वस्यैव मूर्तिं स्थापयामास। ततो ब्राह्मणश्रेष्ठ, यः शङ्खचक्रगदाधरः भगवान्, कार्तिकमासस्य शुक्लपक्षे दशम्यां प्रारभ्य, चक्रतीर्थे स्नानेन सर्वपापविमुक्तिर्भवति। यः तत्र पितृणां कृते पिण्डं ददाति, स चक्रतीर्थे स्नात्वा विष्णुहरिं भगवानं दृष्ट्वा, शक्त्यनुसारं दानं दत्वा सर्वदोषैः प्रमुच्यते। अन्यस्मिन्कालेऽपि यः चक्रतीर्थे जितेन्द्रियः स्यात्, स अपि पावनः भवति। एवं हरिः सर्वगुणाम्बुधिः, ध्यानस्वरूपः, चैतन्यात्मा, मोक्षहेतोः अत्र परमार्थरूपेण स्थितवान्। पुनः द्विजश्रेष्ठ, विष्णुः भगवान् हरिः प्रोवाच। अगस्त्यः उवाच—पूर्वं लोकसृष्टा ब्रह्मा, अच्युतं हरिं विज्ञाय, तत्र आगत्य तीर्थयात्रां विधानतः अकरोत्। ततः ब्रह्मा लोकपितामहः तत्रैव विधिवत् क्रियाः अकरोत्। तदतीर्थं विस्तीर्णजलतरङ्गैः मलापहं शोभितम् आसीत्। हंससरसैः सुशोभितं, चक्रनाम्ना प्रसिद्धं, मनोहरदर्शनम्। तत्र तडागे सर्वे देवाः शुचिभिः स्नानं कृतवन्तः। ततः महदाश्चर्यं दृष्ट्वा सर्वे देवाः सहसा विस्मिताः अभवन्। सर्वं तडागं खनितं शुद्धप्रभया विराजितम्। तत्र स्नानेन सर्वमलापगमः जातः; देवश्रेष्ठ, भवता कृपया अधिकं वद। तस्य तडागस्य माहात्म्यं नानाफलसम्पन्नम्। अत्र यथाविधि स्नानेन पापिनः अपि सृष्टिसमाप्तिपर्यन्तं ब्रह्मलोकवासिनः भवन्ति। दानेन, शक्त्यनुसारं हविरार्पणेन, नरो धन्यः भवति अत्र मम तडागे स्नानेन। सर्वयज्ञसमं च महापापविनाशनं च। अस्मिन्कुले मम सन्निधिः सदा भविष्यति। हे देवाः, मम वार्षिकी यात्रा अपि अत्रैव भविष्यति। सदा सुवर्णं दातव्यं, वस्त्राणि च विविधानि। तद्दर्शनानन्तरं, तपोधन, तीर्थं देवैः सहितं तिरोहितम्। ततोऽस्मात्कालात् तडागं पृथिव्यां परमाख्यातिं प्राप्तम्। सूतः उवाच—एवं उक्त्वा, अगस्त्यः तपोनिधिः कुम्भसम्भवः, सरयूतीरे ṛणमोचननाम्नि स्थले अगच्छत्। ब्रह्मतडागं सप्तशतानि धनुषां निर्मितम्। तत्र पूर्वं लोमशः ऋषिः आसीत्। ततः सोऽपि ऋणमुक्तः, पापैः विमुक्तः अभवत्। पश्य, अस्य तीर्थश्रेष्ठस्य महात्म्यम्—यत्र स्नानेन प्राणिनः ऋणक्लेशात् विमुच्यन्ते। त्रिविधं मानुषं ऋणं लौकिकं पारलौकिकं च नश्यति। इदं सर्वतीर्थेषु श्रेष्ठं, सन्निश्चयं क्षणेन जनयति। अतः अत्र स्नानं कर्तव्यम्, शक्त्यनुसारं दानं च विधानतः। स्नानं कृत्वा सुवर्णं वस्त्रादिकं च शक्त्यनुसारं दातव्यम्।