ਏਵਂ ਚਿਂਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵ੍ਵਤਿ
ਜਦ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਰਵਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟਾਸਿ ਮਾਤਰ੍ਮਮ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਾਂ, ਮੇਰੀ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ,'
ਅਕ੍ਰੂਰੇਸ਼੍ਵਰਨਾਮਾਯਂ ਦੇਵਃ ਖ੍ਯਾਤੋ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ
'ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਅਕਰੂਰੇਸ਼ਵਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ.'
ਤ੍ਵਂ ਮੂਰ੍ਤਾ ਪੁਣ੍ਯਨਿਚਯਾ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਃ ਪੁਣ੍ਯਸੇਵਿਨਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਪੁੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੋ.
ਕੁਰੁ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਬਣਾਓ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ.
ਤਥੇਤਿ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਗਿਰਾ ਮਧੁਰਯਾ ਤਦਾ 5.2.39.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੁਸੀਂ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ.'
ਨ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਦੁष੍ਕਰਂ ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਕਨਕਪ੍ਰਭ ਪ੍ਰਸਂਗਾਦਪਿ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਅਪਿ ਪਾਪਰਤਾ ਨਰਾਃ
ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਔਖਾ ਨਹੀਂ; ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਇਹ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ.
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਤੋष੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਨਾਮ ਲਿਂਗਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਚ ਮਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨਾਂ ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੂਜਾਂ ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ,
ਆਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਕਾਮਮਤ੍ਰ ਹਿ ਵਾਂਛਿਤਮ੍
ਉਹ ਇੱਥੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਪਾਏਗਾ.
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਂਦਾਕਿਨੀਕੁਂਡੇ ਯੋऽਕੂਰੇਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਕਰੂਰੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ,
ਵਿਮਾਨਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਰੂਢੋ ਯਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਉਹ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਦਿਵਿਆ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇਗਾ.
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਗਣੋ ਦੇਵਿ ਮਤ੍ਸਮੀਪਮੁਪਾਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਗਣ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ.
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ.
ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਲਭ੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਗਤਿਃ ਪਰਾ
ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.
ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਮਂਦਰੇ ਚਾਰੁਕਂਦਰੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਮੰਦਰ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ,
ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਮਹਾਕਾਲਵਨੋ ਤ੍ਤਮੇ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਮਹਾਕਾਲਾ ਦੇ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ.
ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਭ੍ਰਾਜਮਾਨੋਂऽਸ਼ੁਮਾਨਿਵ
ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ.
ਮਦੀਯਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਪ੍ਰਸ੍ਨਵੌ ਸ੍ਤਨੌ ਜਾਤੌ ਸਦ੍ਯਃ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਵੀਰਕਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਵਿਰਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਨੱਕ ਉਭਰ ਆਏ।
ਮਦੀਯਂ ਚਿਂਤਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਗਣੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਤੁਰੰਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਣਦ੍ਵਲਯਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਗਾਢਮਾਲਿਂਗਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਘੁੰਘਰੂ ਵਾਲੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਗਿਆ।
ਵृषੋ ਮਯਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸ ਕृष੍ਟੋ ਗਣਪੈਸ੍ਤਦਾ 5.2.40.
ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੱਛ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰਾਂਤਾਸ੍ਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਦੇਵ ਵੇਗੇਨਾਨੇਨ ਭੀषਿਤਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਈ ਹਾਂ, ਇਸ ਤੇਜ਼ੀ ਤੋਂ ਡਰ ਗਈ ਹਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿषਮੋਯਂ ਗਿਰਿਰ੍ਮਹਾਨ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲਾਂਗੀ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਂ ਚਾਰੁਜਘਨੇ ਸ਼ੈਲਪਾਦਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰ 'ਤੇ ਠਹਿਰ ਗਈ।
ਪਂਥਾਨ ਤ੍ਵਤ੍ਸੁਖਂ ਯਤ੍ਰ ਤਂ ਵਯਂ ਮृਗਯਾਵਹੇ ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾਵਸ਼ਵਰ੍ਤ੍ਤੀ ਚ ਕਿਂਕਰਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਮਯਾ
ਆਉ, ਉਹ ਰਾਹ ਲੱਭੀਏ ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਆਸਾਨੀ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਨੌਕਰ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਵਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਗਣਰਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਠਹਿਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਵਲੋਕਿਤੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਰਮਣੀਯੋ ਮਹਾ ਗਿਰਿਃ
ਫਿਰ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਾ।