ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤਿ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਚਾਪਰੇ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਭਜਨ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕ੍ਰੂਰਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਰ੍ਵੇਣਤੀਵ ਗਰ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਨੇ ਕਠੋਰ ਮਨ ਲੈ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਰਵਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਕੋ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਕਿਮਨਯਾ ਮਮ
ਇੱਕ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਮਹਾਦੇਵ; ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਔਰਤ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਕੁਰੁषੇ ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਥੋ ਸ੍ਤੁਤਿਮ੍ ਇਤ੍ਥਂਭੂਤਗਣੇਸ਼ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਵੈ ਲੌਲ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਤਸੇ
ਤੂੰ ਪੂਜਾ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸਤੁਤੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਗਣੇਸ਼ਾ, ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਲਾਲਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਉਂ ਵਰਤਦਾ ਹੈਂ?
ਇਤਿ ਭृਂਗਿਰਿਟਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਾਮਾਹ ਗਰ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭ੍ਰਿੰਗਿਰਿਟੀ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਏष ਏਵ ਚ ਮੇ ਮਾਤਾ ਏष ਏਵ ਚ ਮੇ ਪਿਤਾ
ਉਹ ਹੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ; ਉਹ ਹੀ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਸ੍ਯੈਵ ਸ਼ਰਣਂ ਨਨੁ ਪਾਰ੍ਵਤਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ 5.2.39.
ਤੂੰ ਵੀ, ਪਾਰਵਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ।
ਇਤਿ ਭृਂਗਿਰਿਟੇਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੁਪਿਤਯਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਭ੍ਰਿੰਗਿਰਿਟੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਿਹਾ—
ਸੁਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਵਾਨ੍ਕਸ੍ਮਾਦਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਮਾਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਰੁਖਾ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ?
ਨਖਦਂਤਾਸ੍ਥਿਸਂਘਾਤਃ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਂ ਵਾਕ੍ਚ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਥਾ
ਨਖ, ਦੰਦ, ਹੱਡੀਆਂ, ਲਿੰਗ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਸਿਰ ਵੀ—
ਇਤਿ ਭृਂਗਿਰਿਟਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਦ੍ਯੋ ਯੋਗਬਲੇਨ ਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭ੍ਰਿੰਗਿਰਿਟੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ—
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਵਾਮੋਰੁ ਨਖਦਂਤਾਸ੍ਥਿਨਾਸਿਕਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਦੇ ਨਖ, ਦੰਦ, ਹੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਨੱਕ ਹੋ ਗਏ।
ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤ੍ਤ ਆਜਗਾਮ ਮਮਾਂਤਿਕਮ੍
ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੂਰਾ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕृਤਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕੁਮਤਿਨਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਤੇਰੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਕਠੋਰ ਮਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਗਣੋ ਭृਂਗਿਰਿਟਿਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਭ੍ਰਿੰਗਿਰਿਟੀ ਗਣ ਨੇ ਵੀ ਉਹੀ ਕੀਤਾ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਕਰਦ੍ਵੀਪਂ ਤਪਸੇ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ ਦਗ੍ਧੀਭੂਤਂ ਚ ਤਪਸਾ ਜਗਦ੍ਵੈ ਦੁष੍ਕਰੇਣ ਤੁ
ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਟਾਪੂ ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦੀ ਕਠੋਰ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਜਲ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹ 5.2.39.
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਦਿਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਏ।
ਉਪਗਮ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਥਿਤਂ ਪੁਰਤੋ ਮਯਾ
ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸਿਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਪਿ ਨਿਃਸਂਜ੍ਞਂ ਜਾਤਮੇਵਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਤ੍ਵਯਿ
ਤੇਰੇ ਹਾਲਤ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਵੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਤਾਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪੁਤ੍ਰ ਸਾ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਵਰਂ ਚ ਤੇ ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਪੁੱਤਰ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਮੰਗੋ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਮੰਗੀ ਗਈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਪੁਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, 'ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਚਲੋ।'
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਕੈਲਾਸਂ ਸਿਦ੍ਧਗਂਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍ ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਭਾ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਤੂੰ ਫਿਰ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚੇਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਝਲਕ ਨਾਲ ਹੀ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕृਤਘ੍ਨਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਯੇ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਕਾਃ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਤੇऽਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਭੁਜੋ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਨਾਸਤਿਕ, ਕਠੋਰ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸੁਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰੂਰਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਂਸਂ ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਕੇਸ਼ਿਹਾ
ਕਠੋਰ ਮਨ ਲੈ ਕੇ, ਕੇਸ਼ੀਹਾ ਨੇ ਕੰਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਕਾਲਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੋष ਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਕਾਲ ਵਨ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਦੀਯਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਣੋ ਭृਂਗਿਰਿਟਿਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਮਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਤਪਸਾ ਦੁष੍ਕਰੇਣ ਤੁ ।। 5.2.39.
ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭ੍ਰਿੰਗਿਰਿਟੀ ਗਣ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਠੋਰ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਿ ਲਿਂਗਮਧ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਥਿਤਾ ਫਣੀਂਦ੍ਰਬਦ੍ਧਜੂਟਾਰ੍ਦ੍ਧਮਰ੍ਦ੍ਧਧਮਿਲ੍ਲਭੂषਿਤਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਲਿੰਗ ਵਿਚੋਂ ਉਠੀ, ਤੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਅੱਧਾ ਜੂੜਾ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਤ੍ਰਵਲ੍ਲੀਵਿਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਧਮਰ੍ਦ੍ਧਚਂਦ੍ਰਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਅੱਧੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਸਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਭृਂਗਿਰਿਟਿਰ੍ਦੇਵਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮਹਦਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਭ੍ਰਿੰਗਿਰਿਟੀ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਮਾ ਚ ਸ਼ਂਕਰਸ਼੍ਚੈਵ ਦੇਹਮੇਕਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਮਾ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਇੱਕ ਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਹਨ।