ਨਾਨ੍ਯੋ ਦੇਵੋਸ੍ਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ — ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨਿਓ।
ਲਿਂਗਮਾਰਾਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿषਾਦਸ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਮਿਹ
ਮੈਂ ਲਿੰਗ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਗਮ ਛੱਡ ਦੇ।
ਪਿਤਾ ਚ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਪਿਤਾ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਵੀ।
ਲਿਂਗਮਧ੍ਯਾਤ੍ਤਤੋ ਵਾਣੀ ਨਿਃਸृਤਾ ਪਰ੍ਵਤਾਤ੍ਮਜੇ
ਫਿਰ ਲਿੰਗ ਦੇ ਵਿਚੋਂ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ।
ਪਾਪਕਂਥਾਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਸਂਤੁ ਚਿਰਜੀਵਿਨਃ ।। 5.2.34.
ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਜ਼ੰਜੀਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋਣ।
ਬਾਲਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਿਂਗੇ ਨੋਕ੍ਤਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਸਤਤਂ ਜਰਾਮਰਣਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ, ਜਿਹੜੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਢ਼ਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਲਪ੍ਸ੍ਯਂਤੇ ਪਰਮਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਗਣੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ ਤੇ ਗਣਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।
ਏਵਂ ਲਬ੍ਧਵਰਃ ਕਂਥਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੰਠਾ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਵਰੋ ਵੈ ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਲੋਕੇ ਦੇਵਦਾਨਵਗੁਹ੍ਯਕੈਃ
ਇਹ ਵਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਬਾਲੇਨੋਕ੍ਤੋ ਮਹਾਦੇਵ ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰਃ ਪੁਨਃ
ਬੱਚੇ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਦੇਣਾ ਹੋਵੇ—'
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਲਿਂਗੇਨ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤੁष੍ਟੇਨ ਪਾਰ੍ਵਤਿ ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਚਿਰਾਯੁਰ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਲਿੰਗ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।' ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਤਿ ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਕਂਥਡੇਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਉਹ ਲਿੰਗ, ਕੰਠਦੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ,
ਪਾਪਕਂਥਾਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਗੌਰਿ ਸਃ ਪੁਨਾਤਿ ਪਾਤਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਮ ਨਾਮਾਨੁਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍
ਹੇ ਗੌਰੀ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਜ਼ੰਜੀਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇऽਧਨ੍ਯਾਃ ਪੁਰੁषਾ ਲੋਕੇ ਤੇषਾਂ ਜਨ੍ਮ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਅਭਾਗੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ 5.2.34.
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਮਹਾਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਂ ਦੇਵਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਸੀਤ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤਵਸ਼ਟਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਜਦ ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਂਤੁ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾਃ ਸਦੇਵਤਾਃ
'ਅੱਜ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖਣ।'
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਰਤੋ ਯੇਨ ਮਤ੍ਸੁਤੋ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰਃ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਸਮਾਕੁਲਃ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ।
ਇਂਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਵष੍ਟੁਸ੍ਤੇਜੋऽਭਿਬृਂਹਿਤਃ
ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਗਿਆ।
ਵਧਾਯ ਚਾਤ੍ਮਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृਤ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵृਤ੍ਰੋ ਬਲਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯੋ ਵृਤ੍ਰੋ ਮਹਾਕਾਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮੁਲ੍ਬਣਮ੍ 5.2.35.
ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਛਿਨ੍ਨਭਿਨ੍ਨਤਨੁਤ੍ਰਾਣਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤਧਰਾਤਲਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਬਕਤਰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੋਏ ਲਹੂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਕਬਂਧਸਂਘਘਟਨਂ ਘਟਿਤਾਮਰਸੈਨਿਕਮ੍
ਸਿਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੱਗ ਗਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ।
ਕਲ੍ਲੋਲਰੁਧਿਰੋਦ੍ਗਾਰਪਾਟਲੀਕृਤਦਿਙ੍ਮੁਖਮ੍
ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਵਾਸਵਂ ਬਂਧਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਫਿਰ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਬਦ੍ਧੇ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਦਾਰਧੀਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ,