ਵਜ੍ਰੇਂਦ੍ਰਨੀਲਵੈਡੂਰ੍ਯਚਨ੍ਦ੍ਰਕਾਂਤਾਦਿਦੀ ਪਿਤਃ 5.2.32.
ਹੀਰੇ, ਨੀਲਮ, ਬੈਡੂਰੀਆ ਤੇ ਚੰਦਨ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ,
ਸ਼ਕ੍ਰਾਗ੍ਨਿਯਮਰਕ੍ਸ਼ੋਬ੍ਧਿਵਾਯੁਸੋਮੇਸ਼ਸੇਵਿਤਃ
ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ, ਸੋਮ ਤੇ ਇਸ਼ਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ,
ਸਦਾ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਪਤ੍ਤਨਨ੍ਨ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਯੋਤਿਤਦਿਸ਼ੋ ਦਾਂਤਾਃ ਸੂਰ੍ਯ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਪ੍ਰਭਾਃ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸੰਯਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ।
ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਹਰਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਖ਼ਤਰੀ,
ਸ ਸ਼ੁਭ੍ਰਰੂਪਃ ਸ ਚ ਲੋਹਿਤਾਕृਤਿਃ ਸ ਚਾਪਿ ਪੀਤਃ ਸਸਿਤੇਤਰਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਹ ਕਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਪੀਲੇ, ਤੇ ਕਦੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਰਵਿਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਵਚਿਦੇਕਰਵਿਪ੍ਰਭਃ
ਕਦੇ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ, ਕਦੇ ਇੱਕ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ।
ਜਨ੍ਮ ਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਰੋਗੈਰ੍ਦੁਃਖਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ, ਬਿਮਾਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ—
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਪਂਚਮ ਆਵਂਤ੍ਯਖਂਡੇ ਚਤੁਰਸ਼ੀਤਿਲਿਂਗਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਪਤ੍ਤਨੇਸ਼੍ਵਰ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਠਠੀ ਲਿੰਗਾਂ ਦੇ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਵਾਲੇ ਅਵੰਤੀ ਖੰਡ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਪਟਨੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਬਤੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਾਪਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਤ੍ਕਰਂ ਸਦਾ
ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਸੁਖ-ਸੰਪੱਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣੋ।
ਪੁਰਾ ਰਾਥਂਤਰੇ ਕਲ੍ਪੇ ਬਭੂਵ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਥੰਤਰੀ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਚ ਪਰਾਕ੍ਰਮਧਨੋ ਨृਪਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇਕ ਦਿਲ, ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੜੀ ਹਿੰਮਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਮਃ ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਚ ਪੁਤ੍ਰੇ ਚ ਮਿਤ੍ਰੇ ਚ ਪਰਧਰ੍ਮ੍ਮਵਿਤ੍
ਉਹ ਵੈਰੀ, ਪੁੱਤ, ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵਰਤਾਓ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ।
ਅਤੀਵ ਵਲ੍ਲਭਾ ਸਾ ਚ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਗਰੀਯਸੀ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਕਦਰ ਵਾਲੀ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਿਜੋਤ੍ਸਂਗੇ ਸ੍ਥਿਰਮੁਲ੍ਲਾਪ੍ਯ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆ।
ਸ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਣੋ ਜਾਤੋ ਮਾਤੁਰੁਤ੍ਸਂਗਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਵਾਲਾ, ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਭੀਤਾਸ੍ਮਿ ਕਿਮਿਦਂ ਵਤ੍ਸ ਹਾਸੋ ਯਦ੍ਵਦਨੇ ਤਵ
ਮੈਂ ਡਰ ਗਈ ਹਾਂ — ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਬੇਟਾ, ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਇਹ ਮੁਸਕਾਨ ਕਿਉਂ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵੋऽਪਿ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਮੀਹਤੇ ਅਂਤਰ੍ਧਾਨਗਤਾ ਚੇਯਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਜਾਤਹਾਰਿਣੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਲਾਭ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ, ਗਾਇਬ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਜੀ ਹੈ ਜੋ ਨਵਜਾਤਾ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।'
ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਮਤਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਸਮੀਹਸੇ 5.2.33.
ਪੁੱਤ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਲਾਭ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਉਦ੍ਭੂਤੇ ਬਾਲਕੇ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਸਂਭ੍ਰਮਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨੋऽਪ੍ਯਯਮ੍
ਜਦ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਪਿਆਰ ਤੇ ਉਲਝਣ ਕਰਕੇ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਾ ਮਾਰ੍ਜਾਰੀ ਲੋਲੁਪਾ ਮਾਮਵੇਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਲਾਭ ਦੀ ਲਾਲਚੀ ਬਿੱਲੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਕ੍ਰਮੇਣੋਪਭੋਗ੍ਯਂ ਮਤ੍ਤਃ ਫਲਮਭੀਪ੍ਸਸਿ
ਪਰ ਤੂੰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਭੋਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਂਗਤਿਰ੍ਨਾਤਿ ਬਾਲਾਨਾਂ ਪਂਚਸਪ੍ਤਦਿਨਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਪੰਜ ਜਾਂ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਤੇਤਿ ਵਤ੍ਸ ਭੋ ਭਦ੍ਰ ਇਤ੍ਯਲੀਕਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਮਾਮ੍
‘ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ ਬੇਟਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਹੈ।’
ਨਾਹਂ ਤ੍ਵਾਮੁਪਕਾਰਾਰ੍ਥਂ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਰਿष੍ਵਜੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਲਾਭ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਗਲੇ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦੀ, ਬੇਟਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਾ ਸੂਤਿਕਾਗृਹਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੂਤਿਕਾ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਾ ਹृਤ੍ਵਾ ਤਂ ਤਦਾ ਬਾਲਂ ਪੂਰ੍ਵਜਾਤਿਸ੍ਮਰਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਲੈ ਗਈ, ਪਿਆਰੇ।
ਮਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕੀਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤੁ ਵਿਕ੍ਰਾਂਤੇਨ ਮਹੀਭृਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਵਿਕ੍ਰਾਂਤਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਨੀਤੋ ਬੋਧਸ੍ਯ ਚ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਃ 5.2.33.
ਵਿਕਰਾਂਤ ਦਾ ਪੁੱਤ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਬੋਧ ਦੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਗਿਆ।