ਤਤ੍ਰਾਪृਚ੍ਛਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾ ਮਮ ਜਾਤਾ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਰੁਰੋਦ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ।
ਉਵਾਚ ਮਾ ਭੈਰ੍ਨृਪਤੇ ਅਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਪਾਤਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਡਰੋ ਨਾ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਉਦ੍ਧृਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਕ੍ਰੋਡਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਨਾ ਉਦ੍ਧਰਿष੍ਯਤਿ ਦੇਵੋऽਸੌ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸੂਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਠਾਇਆ; ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇਵ ਖੁਦ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਦੁਰਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਕਠੋਰ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਕਿਮਨੇਨ ਦ੍ਵਿਜੇਨੈਵ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭੇਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਨਿਕੰਮੇ ਤੇ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ '? ਖਙ੍ਗੇਨੈਵ ਜਘਾਨ ਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਵਨੇ ਦੇਵਿ ਪਾਪਸਂਘੇਨ ਮੋਹਿਤਃ 5.2.28.
ਉਸੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤृषਾਰ੍ਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬਾਲ੍ਯਾਨ੍ਮੋਹਾਚ੍ਚ ਸਾਹਸਾਤ੍
ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਸੜਦਾ, ਬਚਪਨੇ, ਭਟਕਾਵੇ ਤੇ ਬੇਸਮਝੀ ਕਰਕੇ—
ਜਟੀਭੂਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਬਭ੍ਰਾਮ ਗਹਨੇ ਵਨੇ
ਜੋ ਪੁੰਨ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬੋਝ ਹੇਠਾਂ ਸੀ, ਉਹ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਿਂਹਗਜਾਕੀਰ੍ਣਂ ਮृਗਸ਼ਂਬਰਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਸ਼ੇਰਾਂ, ਬੱਘਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਹਰਣ ਤੇ ਨੀਲਗਾਂ ਭੀ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤੇ ਗਤਾਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਵ੍ਯਾਧਾਃ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤੁਃ ਕਥਨਾਯ ਵੈ
ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਇਹ ਦੱਸਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਾਵਦ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ਤੁ ਸ਼੍ਵੇਤਾऽऽਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ, ਚਿੱਟੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ—
ਦਸ੍ਯੂਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤਤ੍ਰੈਵਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਾ
ਉਹ ਦੇਵੀ, ਡਾਕੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਅਥ ਰਾਜਾ ਤਯਾ ਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧੋऽਥ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਛੁਟ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉਸੀ ਵੇਲੇ ਜਾਗ ਪਿਆ।
ਗੋਵਧ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾ ਚ ਵਨੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾ
ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਾਂ ਵਧਣਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧਣਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾਥ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ 5.2.28.
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮੁਨਿਨਾ ਵਾਮਦੇਵੇਨ ਦृष੍ਟੋ ਰਾਜਾ ਤਥਾਵਿਧਃ
ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸੋਮਵਂਸ਼ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਦਸ਼ਾਂ ਕष੍ਟਾਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਸੀ।
ਉਦ੍ਧਰਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਜਾਨਮੇਨਂ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮਮ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹੀਪਾਲਂ ਵੀਰਧਨ੍ਵਾਨਮਾਤੁਰਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਚਾਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਦੁਖੀ ਮਹਾਰਾਜ ਵੀਰਧਨਵਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਭੋਭੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹੀਪਾਲ ਵੀਰਧਨ੍ਵੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਜੋ ਵੀਰਧਨਵਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ—
ਪ੍ਰਾਗ੍ਭਵੇ ਵ੍ਯਾਧਰੂਪੇਣ ਨਿਹਿਥਾ ਵਿਪਿਨੇ ਮृਗਾਨ੍
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਰਣ ਮਾਰੇ ਸਨ।
ਫਾਲ੍ਗੁਨਾਮਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤ੍ਵਾਮਲਕ੍ਯੇਕਾਦਸ਼ੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਪੱਖ ਦੀ ਸੁਭਾਅ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ—
ਪੂਜਾ ਲੋਕੈਃ ਕृਤਾ ਦृष੍ਟਾ ਵਿਸ੍ਮਯੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਰਾ
ਤੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੀ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਦਭੂ ਰਾਜਾ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਨਿਹਤਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਯੈਵ ਸ਼ੁਭਮਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ।
ਜ੍ਞਾਤਾ ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਮਯਾ ਯੋਗਬਲੇਨ ਚ 5.2.28.
ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਜੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਪਰਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾਮਦੇਵੇਨ੍ ਮੁਨਿਨਾ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਜਦ ਵਾਮਦੇਵ ਮੁਨੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾ—
ਕਥਂ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਮੇ ਹਤ੍ਯਾ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਮੁਦ੍ਭਵਾਃ
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਹੋਣਗੇ?