ਵਿਮਾਨਂ ਚਾਧਿਰੋਪ੍ਯੈਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਮਨਯਦ੍ਧਰਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਲੈ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਗਤਾਃ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ, ਪਿਆਰੀ।
ਸ੍ਤੁਤੋ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਰਕਾਦਵਤਾਰਕਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਸ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਡਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਨਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਂ ਚਾਨਰਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਰਕ ਦੇ ਮਾਲਕ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਯੇਨੁਮੋਦਂਤਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਰ੍ਵਤਾਤ੍ਮਜੇ
ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮਤੀਤਂ ਭਵਿष੍ਯਚ੍ਚ ਕੁਲਾਨਾਮਯੁਤਂ ਨਰਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ—
ਸ਼ਿਵਯੋਗਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਕृष੍ਣਾ ਯਾ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ 5.2.27.
ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜੋਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—
ਯੇ ਚਾਯਾzਤਿ ਨਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਦੇਵਂ ਚਾਨਰਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਉਸ ਦਿਨ ਨਰਕ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪਾਪ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ—
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ ।।.
ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਰਾਥਂਤਰੇ ਕਲ੍ਪੇ ਵੀਰਧਨ੍ਵਾ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਥੰਤ੍ਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਵੀਰਧਨਵਨ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮृਗਹੇਤੋਰ੍ਵਰਾਨਨੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਹਿਰਣ ਫੜਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸਨ੍ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਂਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਉਹ ਓਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਪੰਜ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਭਰਾ ਸਨ।
ਤੇ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਨੇ ਪਂਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਣਪੋਤਕਾਨ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਪੰਜੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹਿਰਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—
ਏਕੈਕਂ ਜਗृਹੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮृਤਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਤਿਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਹ ਮਰ ਗਏ ਤੇ ਭਰਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਮੀਹਂਤਃ ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤਂ ਸਾਂਸਦੈਰ੍ਵृਤਮ੍
ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੰਵਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਉਸਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗਏ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਾ ਮृਗਾਃ ਪਂਚ ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਨਿਹਤਾਃ ਪ੍ਰਭੋ
'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਪੰਜ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਹਿਰਣ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।'
ਊਚੇ ਸ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਕृਤੇ ਸਤਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੀ ਭਵੇਤ੍ਪੂਤਃ ਕਿਲ੍ਵਿषਂ ਦਾਤਰਿ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਦੋਂ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਪ ਦਾਤਾ ਕੋਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਧਰ੍ਮ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਰੂਢਾ ਵੇਦਖਡ੍ਗਧਰਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ 5.2.28.
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਜਪਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਯਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਣਿ
ਚਰਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਗਲਤੀ, ਜਪ ਵਿੱਚ ਗਲਤੀ ਜਾਂ ਯਜਨ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਗਲਤੀ—
ਅਚ੍ਛਿਦ੍ਰਮਿਤਿ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਦਂਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਦੇਵਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਇਹ ਬਿਨਾ ਗਲਤੀ ਦੇ ਹੈ,'
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਦਤਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਸਂਵਰ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਤੇषਾਮਰ੍ਥੇ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰੇਵ ਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇऽਪ੍ਯੂਚੁਰ੍ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਹਿਤਾਨਿ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿਖੇ ਗਏ ਹਨ।
ਅਸ਼ੀਤਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਰ੍षਾਣਿ ਬਾਲੋ ਵਾਪ੍ਯੂਨषੋਡਸ਼ਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਅੱਸੀ ਸਾਲ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਲੜਕਾ ਸੋਲਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਮਰ ਦਾ ਹੋਵੇ—
ਦੇਸ਼ਂ ਕਾਲਂ ਵਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪਾਪਂ ਚਾਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਥਾਂ, ਸਮਾਂ, ਉਮਰ, ਸਮਰਥਾ ਤੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ—
ਇਦਾਨੀਂ ਮृਗਚਰ੍ਮਾਣਿ ਪਰਿਧਾਯ ਧृਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਹੁਣ, ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰ ਕੇ—
ਤਤੋ ਵਰ੍षੇ ਹ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਂਤੇ ਵੀਰਧਨ੍ਵਾ ਮਹੀਪਤਿਃ 5.2.28.
ਫਿਰ, ਜਦ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਵਿਰਧਨਵਨ ਰਾਜਾ—
ਤੇ ਚਾਪ੍ਯੇਕਤਰੋਰ੍ਮੂਲੇ ਮृਗਧਰ੍ਮੋਪਜੀਵਿਨਃ
ਉਹ ਵੀ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਮ੍ਰਿਗਾਂ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਸਨ।