ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤ੍ਵਯਾਪਿ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਨृਪ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸਵਰਗ ਜਾਣਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਮਮ ਕਿਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਂ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੇਰਾ ਕਿਹੜਾ ਖਾਸ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਹੈ? ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗੱਲ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਹਾਕਾਲਵਨੋਤ੍ਤਮੇ
ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਮਹਾਂ ਕਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ—
ਤਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਚ ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸਂਖ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਏਤੇ ਨਾਰਕਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ਪਯਂਤੁ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਜਾਮ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਉਹ ਵੱਖਰਾ ਚੰਗਾ ਕਰਮ, ਉਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਖਤਮ ਕਰਨ।
ਯਦਿ ਮਤ੍ਸਂਨਿਧਾਵੇषਾਮੁਤ੍ਕਰ੍षੋ ਨੋਪਜਾਯਤੇ
ਜੇ ਮੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉੱਨਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ—
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਤਰਮਸ੍ਤਿ ਵੈ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵੀ ਵਧੀਆ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਹੋਵੇ—
ਤਦੁਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਕਲਾਮੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਵੈ ।। 5.2.27.
ਉਹ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਜੋ ਫਲ ਬਣਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੋ।
ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਨਰਕਾਦਿਮੇ
ਉਸ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਣਗੇ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਨਿਮਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਨਿਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏਤਾਂਸ਼੍ਚ ਨਾਰਕਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਃ
ਇਹ ਨਰਕ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਵਿਮਾਨਂ ਚਾਧਿਰੋਪ੍ਯੈਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਮਨਯਦ੍ਧਰਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਲੈ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਗਤਾਃ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ, ਪਿਆਰੀ।
ਸ੍ਤੁਤੋ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਰਕਾਦਵਤਾਰਕਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਸ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਡਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਨਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਂ ਚਾਨਰਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਰਕ ਦੇ ਮਾਲਕ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਯੇਨੁਮੋਦਂਤਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਰ੍ਵਤਾਤ੍ਮਜੇ
ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮਤੀਤਂ ਭਵਿष੍ਯਚ੍ਚ ਕੁਲਾਨਾਮਯੁਤਂ ਨਰਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ—
ਸ਼ਿਵਯੋਗਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਕृष੍ਣਾ ਯਾ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ 5.2.27.
ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜੋਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—
ਯੇ ਚਾਯਾzਤਿ ਨਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਦੇਵਂ ਚਾਨਰਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਉਸ ਦਿਨ ਨਰਕ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪਾਪ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ—
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ ।।.
ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਰਾਥਂਤਰੇ ਕਲ੍ਪੇ ਵੀਰਧਨ੍ਵਾ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਥੰਤ੍ਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਵੀਰਧਨਵਨ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮृਗਹੇਤੋਰ੍ਵਰਾਨਨੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਹਿਰਣ ਫੜਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸਨ੍ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਂਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਉਹ ਓਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਪੰਜ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਭਰਾ ਸਨ।
ਤੇ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਨੇ ਪਂਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਣਪੋਤਕਾਨ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਪੰਜੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹਿਰਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—
ਏਕੈਕਂ ਜਗृਹੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮृਤਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਤਿਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਹ ਮਰ ਗਏ ਤੇ ਭਰਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਮੀਹਂਤਃ ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤਂ ਸਾਂਸਦੈਰ੍ਵृਤਮ੍
ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੰਵਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਉਸਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗਏ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਾ ਮृਗਾਃ ਪਂਚ ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਨਿਹਤਾਃ ਪ੍ਰਭੋ
'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਪੰਜ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਹਿਰਣ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।'
ਊਚੇ ਸ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਕृਤੇ ਸਤਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੀ ਭਵੇਤ੍ਪੂਤਃ ਕਿਲ੍ਵਿषਂ ਦਾਤਰਿ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਦੋਂ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਪ ਦਾਤਾ ਕੋਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਧਰ੍ਮ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਰੂਢਾ ਵੇਦਖਡ੍ਗਧਰਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ 5.2.28.
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ—