ਤਦਾ ਲੋਹਮਯੇ ਗੇਹੇ ਜ੍ਵਲਿਤਾਨਲਸਂਸ੍ਤਰੇ
ਫਿਰ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ,
ਯਾਵਤੀ ਵੇਦਨਾ ਦੇਹੇ ਇਹ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਜਿੰਨੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਇੱਥੇ ਲੋਕੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਤਨੀ ਹੀ ਉਥੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕਾਕੈਸ਼੍ਚ ਵृਸ਼੍ਚਿਕੈਰ੍ਗृਧ੍ਰੈਰ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇऽਪ੍ਯਪਰੇ ਨਰਾਃ ਵਦਂਤ੍ਯਸਕृਦੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਨ ਚ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਲਭਂਤਿ ਵੈ
ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਕਾਂ, ਬਿਚੂਆਂ ਤੇ ਗਿੱਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਦੁਃਖਾਨਿ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਯਾਨ੍ਯਸਹ੍ਯਾਨਿ ਪਾਰ੍ਵਤਿ ਨਿਮਿਰ੍ਨਾਮ ਮਹਾਭਾਗੋ ਯਮਮਾਰ੍ਗਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਹ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ; ਮਹਾਨ ਨਿਮਿ ਨੇ ਕਦੇ ਯਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਰੌਦ੍ਰਂ ਭਯਾਨਕਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਪੂਰਿਤਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਉਹ ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣਾ, ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਪृਕ੍ਤਂ ਪਾਪਕृਦ੍ਗਂਧੈਰ੍ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦ੍ਦਮੈਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੂ, ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਗੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਧੋਮੁਖੈਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਕੋਟੈਰ੍ਗृਧ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਮ੍ ।। 5.2.27.
ਉਹ ਰਸਤਾ ਉਲਟ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਗਿੱਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵृਕ੍ਸ਼ੈ ਰੁਧਿਰਮਾਂਸੈਸ਼੍ਚ ਛਿਨ੍ਨਬਾਹੂਰੁਪਾਣਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਖੂਨ ਤੇ ਮਾਸ ਦੇ ਰੁੱਖ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਬਾਂਹ, ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਹੱਥ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵृਤਂ ਕੁਣਪਦੁਰ੍ਗਂਧੈਰਸ਼ਿਵਂ ਭੋਗਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਇਹ ਥਾਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀ ਬਦਬੂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਹੂਲਤਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ।
ਕਰਂਭਵਾਲੁਕਾਕੀਰ੍ਣਮਾਯਸੀਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਃ ਪृਥਕ੍
ਇਹ ਥਾਂ ਝੋਲੇ ਅਤੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਚਟਾਂ ਵੀ ਪਈਆਂ ਸਨ।
ਸ ਤਂ ਦੁਰ੍ਗਂਧਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਰੁषਂ ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਬਦਬੂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੇਸ਼ੋऽਯਂ ਕਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਮੇਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍ ਪੁਰਤੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਮਾਰ੍ਗਮਿਤ ਏਹੀਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਦੇਸ਼ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਸ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਥੇ ਆ।'
ਭੂਯਃ ਸ ਰਾਜਾ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਂਕਰਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ,
ਯੇਨੇਦਂ ਵ੍ਯਸਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਯਾ ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕੇਣ ਹਿ
ਕਿਹੜੀ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਮੈਂ, ਜੋ ਧਰਮਕਾਰੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ?
ਜਾਤੋ ਵਿਦੇਹਵਿषਯੇ ਸਮ੍ਯਗ੍ਮਨੁਜਪਾਲਕਃ
ਮੈਂ ਵਿਦੇਹ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਚੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਧਾਨਕਲ੍ਪੇਨ ਮਨੁਨਾਤ੍ਰ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਮਨੂ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਹੀ ਮੇਰੀ ਮੁੱਖ ਨੀਤੀ ਸੀ।
ਨੋਤ੍ਸृष੍ਟਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਗ੍ਰਾਮੋ ਨਾਤਿਥਿਰ੍ਵਿਮੁਖੋऽਭਵਤ੍ 5.2.27.
ਮੈਂ ਕਦੇ ਜੰਗ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮੁੜਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸੋऽਹਂ ਕਥਮਿਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਰਕਂ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣਮ੍ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੂਰੋऽਪਿ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਚਃ
ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ? ਨਮ ਸਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਆਖੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਕਠੋਰ ਸੀ।
ਕਿਨ੍ਤੁ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਭਵਂਤਂ ਸ੍ਮਾਰਯਾਮਿ ਤਤ੍
ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਛੋਟਾ ਪਾਪ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਉਕ੍ਤਾ ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨ ਦਤ੍ਤਾ ਸਾ ਤ੍ਵਯਾ ਨृਪ
ਸ਼ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਏਤਾਵਦੇਵ ਤੇ ਪਾਪਂ ਨਾਨ੍ਯ ਤ੍ਕਿਂਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਪ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਨਿਮਿਰ੍ਦੂਤਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨਿਮੀ ਨੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਵਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਸਚ ਦੱਸੋ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਤਦ੍ਵਤ੍ਤੇषਾਂ ਭਵਂਤਿ ਹਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਐਸੀਆਂ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਹਰਂਤ੍ਯੇषਾਂ ਤਥਾ ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਜਾਯਮਾਨਾਂ ਪੁਨਰ੍ਨਵਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਵੀਂ ਬਣ ਕੇ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਿਮੇਤੇ ਨष੍ਟਚਿਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤੁਦ੍ਯਂਤੇऽਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਨਰਾਃ ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਂ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਤਨ੍ਮਮੋਦ੍ਦੇ ਸ਼ਤੋ ਵਦ
ਕੀ ਇਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਖੋ ਗਈ ਹੈ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੱਲੇਗਾ? ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸੋ।
ਤਤ੍ਤੇਹਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣ ਯਥਾਤਥਮ੍ ।। 5.2.27.
ਮੈਂ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਤੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਪੁਣ੍ਯਾ ਪੁਣ੍ਯੇ ਹਿ ਪੁਰੁषਃ ਪਰ੍ਯਾਯੇਣ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਇਨਸਾਨ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਵਕਤ 'ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੁ ਭੋਗਾਦृਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਪਂ ਕਰ੍ਮ ਚ ਮਾਨਵਃ
ਪਰ ਇਨਸਾਨ ਨੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸਿਰਫ਼ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੇਤੇ ਮਹਾਪਾਪਾ ਯਾਤਨਾਭਿਰਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇ ਹਰ ਰਾਤ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।