ਕੇਚਿਤ੍ਕृਤ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਧਾਵਂਤਿ ਤੋਯਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤृषਾਤੁਰਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਇधर-ਉਧਰ ਦੌੜਦੇ ਹਨ।
ਯੈਸ਼੍ਚਾਂਗੈਃ ਪਤਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਪੁਰੁषੈਰ੍ਭੁਵਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪੁਰਸ਼ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਗੁਰੁਂ ਦੇਵਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਤੇषਾਂ ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਭਿਦ੍ਯਂਤੇ ਕृष੍ਯਂਤੇ ਲੋਹਸ਼ਂਕੁਭਿਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੂਆਂ ਨਾਲ ਚੀਰੀਆਂ ਜਾਂ ਪੀੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਵਣੌ ਚ ਪ੍ਰਪੂਰ੍ਯਂਤੇ ਲੌਹੇਨ ਸ਼ਂਕੁਨਾ ਤਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਵੀ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਲੌਹੈਰ੍ਵੇਗਾਨ੍ਨਿਖਨ੍ਯਂਤੇ ਯੈਃ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਗੁਰੁਨਿਂਦਨਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪਾਟ੍ਯਤੇ ਜਿਹ੍ਵਾ ਵਹ੍ਨਿਵਰ੍ਣੈਰਯੋਮੁਖੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਛੁਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜਾਂ ਵਾਰੀ ਚੀਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਬਹੂਨ੍ਵਾਰਾਨ੍ਯੇਪਵਾਦਰਤਾ ਨਰਾਃ 5.2.27.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਨਿਘ੍ਨਂਤਿ ਦੁਰਾਚਾਰਾਃ ਸੁਰਾਰ੍ਥਾਯੋਪਕਲ੍ਪਿਤੇ
ਜੋ ਬੁਰੇ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕਤਲ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਯੈਰਪ੍ਯਾਲਿਂਗਿਤਾ ਨਾਰੀ ਪਰਸ੍ਯ ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਅਤੇ ਜੋ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਤੇ ਵਧ੍ਯਤੇ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਚਂਡੈਰ੍ਯਮਕਿਂਕਰੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੜ ਕੇ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦਾ ਲੋਹਮਯੇ ਗੇਹੇ ਜ੍ਵਲਿਤਾਨਲਸਂਸ੍ਤਰੇ
ਫਿਰ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ,
ਯਾਵਤੀ ਵੇਦਨਾ ਦੇਹੇ ਇਹ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਜਿੰਨੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਇੱਥੇ ਲੋਕੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਤਨੀ ਹੀ ਉਥੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕਾਕੈਸ਼੍ਚ ਵृਸ਼੍ਚਿਕੈਰ੍ਗृਧ੍ਰੈਰ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇऽਪ੍ਯਪਰੇ ਨਰਾਃ ਵਦਂਤ੍ਯਸਕृਦੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਨ ਚ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਲਭਂਤਿ ਵੈ
ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਕਾਂ, ਬਿਚੂਆਂ ਤੇ ਗਿੱਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਦੁਃਖਾਨਿ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਯਾਨ੍ਯਸਹ੍ਯਾਨਿ ਪਾਰ੍ਵਤਿ ਨਿਮਿਰ੍ਨਾਮ ਮਹਾਭਾਗੋ ਯਮਮਾਰ੍ਗਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਹ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ; ਮਹਾਨ ਨਿਮਿ ਨੇ ਕਦੇ ਯਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਰੌਦ੍ਰਂ ਭਯਾਨਕਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਪੂਰਿਤਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਉਹ ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣਾ, ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਪृਕ੍ਤਂ ਪਾਪਕृਦ੍ਗਂਧੈਰ੍ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦ੍ਦਮੈਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੂ, ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਗੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਧੋਮੁਖੈਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਕੋਟੈਰ੍ਗृਧ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਮ੍ ।। 5.2.27.
ਉਹ ਰਸਤਾ ਉਲਟ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਗਿੱਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵृਕ੍ਸ਼ੈ ਰੁਧਿਰਮਾਂਸੈਸ਼੍ਚ ਛਿਨ੍ਨਬਾਹੂਰੁਪਾਣਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਖੂਨ ਤੇ ਮਾਸ ਦੇ ਰੁੱਖ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਬਾਂਹ, ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਹੱਥ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵृਤਂ ਕੁਣਪਦੁਰ੍ਗਂਧੈਰਸ਼ਿਵਂ ਭੋਗਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਇਹ ਥਾਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀ ਬਦਬੂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਹੂਲਤਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ।
ਕਰਂਭਵਾਲੁਕਾਕੀਰ੍ਣਮਾਯਸੀਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਃ ਪृਥਕ੍
ਇਹ ਥਾਂ ਝੋਲੇ ਅਤੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਚਟਾਂ ਵੀ ਪਈਆਂ ਸਨ।
ਸ ਤਂ ਦੁਰ੍ਗਂਧਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਰੁषਂ ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਬਦਬੂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੇਸ਼ੋऽਯਂ ਕਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਮੇਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍ ਪੁਰਤੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਮਾਰ੍ਗਮਿਤ ਏਹੀਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਦੇਸ਼ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਸ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਥੇ ਆ।'
ਭੂਯਃ ਸ ਰਾਜਾ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਂਕਰਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ,
ਯੇਨੇਦਂ ਵ੍ਯਸਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਯਾ ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕੇਣ ਹਿ
ਕਿਹੜੀ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਮੈਂ, ਜੋ ਧਰਮਕਾਰੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ?
ਜਾਤੋ ਵਿਦੇਹਵਿषਯੇ ਸਮ੍ਯਗ੍ਮਨੁਜਪਾਲਕਃ
ਮੈਂ ਵਿਦੇਹ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਚੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਧਾਨਕਲ੍ਪੇਨ ਮਨੁਨਾਤ੍ਰ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਮਨੂ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਹੀ ਮੇਰੀ ਮੁੱਖ ਨੀਤੀ ਸੀ।
ਨੋਤ੍ਸृष੍ਟਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਗ੍ਰਾਮੋ ਨਾਤਿਥਿਰ੍ਵਿਮੁਖੋऽਭਵਤ੍ 5.2.27.
ਮੈਂ ਕਦੇ ਜੰਗ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮੁੜਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸੋऽਹਂ ਕਥਮਿਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਰਕਂ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣਮ੍ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੂਰੋऽਪਿ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਚਃ
ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ? ਨਮ ਸਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਆਖੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਕਠੋਰ ਸੀ।
ਕਿਨ੍ਤੁ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਭਵਂਤਂ ਸ੍ਮਾਰਯਾਮਿ ਤਤ੍
ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਛੋਟਾ ਪਾਪ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਉਕ੍ਤਾ ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨ ਦਤ੍ਤਾ ਸਾ ਤ੍ਵਯਾ ਨृਪ
ਸ਼ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ।